myna umaiban
'ആരെതിര്ത്തു പറഞ്ഞാലും ഞാന് മുസ്ലീമാണ്. ഞാന് ഇസ്ലാമില് വിശ്വസിക്കുന്നു. പക്ഷേ, പര്ദ ധരിക്കാന് എനിക്കിഷ്ടമല്ല. പര്ദ്ദ ധരിക്കുന്നതുപോലെ ധരിക്കാതിരിക്കാനും അവകാശമുണ്ട്. ഒരു വ്യക്തിയുടെ അവകാശ പ്രഖ്യാപനമായാണ് ഞാനിതിനെ കാണുന്നത്'
പര്ദ്ദ ധരിക്കാന് വിസമ്മതിച്ചതിന്റെ പേരില് മതമൗലികവാദികളുടെ ഭീഷണിക്കു മുന്നില് തളരാതെ നില്ക്കുന്ന റെയ്ഹാന ഖാസിയുടേതാണീ വാക്കുകള്.
പര്ദയും മഫ്തയും ധരിക്കാത്തതിന്റെ പേരില് അപവാദപ്രചരണം മുതല് വധഭീഷണി വരെ നേരിടേണ്ടി വന്നപ്പോഴാണ് ഇഷ്ടവസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിനുളള അവകാശത്തിനുവേണ്ടി റെയ്്ഹാന കോടതിയെ സമീപിച്ചത്. ഇപ്പോള് കോടതി നിര്ദ്ദേശപ്രകാരം പോലീസ് സംരക്ഷണയിലാണ് ഇവരുടെ കുടുംബം.
കഴിഞ്ഞ ആറു വര്ഷമായി റെയ്ഹാനയും കുടുംബവും കാസര്ഗോഡ് വിദ്യാനഗറിലാണ് താമസം. മുമ്പ് ഇവര് കര്ണടകത്തിലായിരുന്നു. മുഖാവരണമണിയുന്ന മുസ്ലീം സ്ത്രീകള് സാധാരണമാണ് കര്ണാടകത്തില്....പക്ഷേ, അവര് എല്ലായ്പ്പോഴും പര്ദയും മുഖാവരണവും ധരിക്കുന്നില്ല. റംസാനില് അതേപോലെ ചില പ്രത്യേക അവസരങ്ങളിലെല്ലാമാണ് മുഖാവരണമണിഞ്ഞിരുന്നത്. അല്ലാത്തപ്പോള് ഏതു വേഷവും ധരിക്കുമായിരുന്നു. അവിടെ സ്ത്രീകള് വേഷം സ്വയം തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു. ആരുടേയും സമ്മര്ദ്ദത്തിലോ പ്രേരണയിലോ ആയിരുന്നില്ല.
മദ്രസിയില് പഠിക്കുമ്പോള് പര്ദ്ദ നിര്ബന്ധമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, കാസര്ഗോഡു വന്നപ്പോള് തന്റെ അനിയത്തിമാര്ക്ക് മദ്രസയില് പ്രവേശനം കിട്ടണമെങ്കില് പര്ദ നിര്ബന്ധമായിരുന്നെന്ന് റെയ്ഹാന പറയുന്നു.
പല പുരുഷന്മാരും പറയുന്നത് പര്ദ സ്ത്രീയില് അടിച്ചേല്പിക്കുകയല്ല. അവര് സ്വന്തമിഷ്ടപ്രകാരം തീരുമാനിക്കുന്നതാണെന്നാണ് പറയുന്നത് . പക്ഷേ, യാഥാര്ത്ഥ്യം മറിച്ചാണ്്. ഈ ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരിയുടെ തീരുമാനത്തെ കൂട്ടുകാരും ബന്ധുക്കളുമൊക്കെ മനസ്സാല് സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. നിനക്കിതിനായല്ലോ എന്നാണ് അവര് പറയുന്നതെന്ന് പലര്ക്കും ധൈര്യമില്ലാത്തതാണ് പ്രശ്നമെന്നും റെയ്ഹാന പറയുന്നു.
'പര്ദ ധരിക്കാത്തതുകൊണ്ട് മത നിന്ദ കാണിച്ചുവെന്നാണ് പലരും പറയുന്നത്. വയസ്സന്മാരു പറഞ്ഞാല് അതു മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു...ഇതു പക്ഷേ, ചെക്കന്മാരാ...'
ഇതു കേട്ടപ്പോഴാണ് രണ്ടു വര്ഷം മുമ്പ് ഡോ. ഖദീജ മുംതാസിനെ ഇന്റര്വ്യൂ ചെയ്യുമ്പോള് അവര് യുവതലമുറയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞ കാര്യമോര്ത്തത്.
'വല്ലാതെ ഭയം തോന്നുന്നു. ഗൈഡ് സംസ്ക്കാരവും ഒരു ശരിയുത്തരം മാത്രമുള്ള മള്ട്ടിപ്പിള് ചോയ്സ് ചോദ്യപേപ്പര് രീതികളും കുട്ടികളുടെ ചിന്താശക്തിയെ ആഴത്തില് അപഗ്രഥിക്കാനുള്ള കഴിവിനെ മരവിപ്പിക്കുന്നതായുളള ആകുലത, കുറച്ചുകാലമായി അധ്യാപകര്ക്കിടയിലുള്ളതാണ്. ഇത് അവരുടെ സാമൂഹിക-സാംസ്ക്കാരിക മണ്ഡലങ്ങളിലേക്ക് കൂടി വ്യാപിക്കുന്നോ എന്ന ആശങ്ക തോന്നുന്നു എനിക്ക്. മതത്തെയും ഇവര് ഗൈഡുപുസ്തകങ്ങളില് കൂടി, ഗുളിക രൂപത്തിലാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത് എന്നു തോന്നുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവര്ക്ക് ഒരു ശരിയുത്തരമേയുള്ളു. അതിനിടയിലൊരു മേഖല അഞ്ജാതമാണ്. ശരിക്കും തെറ്റിനുമിടയിലെ തെറ്റും, തെറ്റിലെ ശരികളും ഇവര് ചിന്തിക്കാതെ പോകുന്നു'
ദൈവശിക്ഷയെപ്പറ്റി ഓര്മിപ്പിച്ചതും പുതിയ തലമുറയായിരുന്നല്ലോ? ദൈവശിക്ഷയെ ഭയമില്ലെന്നാണോ എന്ന ചോദ്യത്തോട് അവര് പ്രതികരിച്ചത് ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.
'എന്തിനു ഭയക്കണം? എന്റെ ഈശ്വരന് ആത്മാവാണ് നോക്കുന്നതെന്നാണ് ഞാന് വിശ്വസിക്കുന്നത്. മുടി തട്ടത്തിനു പുറത്തേക്കു നീങ്ങികിടപ്പുണ്ടോ സാരിയുടെ ഞൊറിമാറികിടപ്പുണ്ടോ എന്നൊക്കെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന പോലീസുകാരനല്ല എന്റെ പടച്ചവന്. ആത്മാവിന്റെ നന്മയെ കാണുന്നവനാണ്. എന്റെ മനസ്സാക്ഷിയായി എന്നില് തന്നെ നിറയുന്നവനാണ്....
റെയ്ഹാനയും ഏതാണ്ടിതേപോലെ പ്രതികരിക്കുന്നു. ആള്ക്കാര്ക്കു വേണ്ടിയാണോ ഞാന് വസ്ത്രം ധരിക്കേണ്ടത്? ദൈവത്തിനു മുന്നില് എനിക്കു ശരിയെന്നു തോന്നുന്ന കാര്യം ചെയ്യുന്നു.
പുരുഷന്റെ കാമക്കണ്ണുകള് ശരീരത്ത് പതിയരുതെന്നു പറഞ്ഞാണ് പര്ദ ധരിക്കാന് പറയുന്നത്. പുരുഷന്റെ മാനസിക വിഭ്രാന്തിക്ക് സ്ത്രീയെന്തു പിഴച്ചു? ചികിത്സ വേണ്ടത് കാമക്കണ്ണുകള്ക്കാണ്. ആ കണ്ണുകൊണ്ടെന്തിനാണ് സ്ത്രീയെ നോക്കുന്നത്?
മുസ്ലീം സ്ത്രീയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യപ്രശ്നം പര്ദ എന്ന 'ഠ' വട്ടത്തില് കിടന്ന് വട്ടം കറങ്ങുകയാണ്. ഇതൊരു തരം ഒഴിഞ്ഞുമാറലാണ്. പര്ദ ധരിച്ചു കഴിഞ്ഞാല് സ്ത്രീയുടെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങള്ക്കും പരിഹാരമായെന്നാണ് ചിലരുടെ കണ്ടെത്തല്. മുസ്ലീം സ്ത്രീയുടെ യഥാര്ത്ഥ പ്രശ്നങ്ങളില് നിന്ന ഒഴിഞ്ഞുമാറി, ആ പ്രശ്നങ്ങളെ പര്ദക്കിടയില് ചെറുതാക്കി കാണിക്കുകയാണ്.
മുസ്ലീം സ്ത്രീ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസീകവും ശാരീരികവുമായ പ്രയാസങ്ങള് പര്ദാചര്ച്ചക്കിടയില് മറഞ്ഞുപോവുകയാണ്. ദാരിദ്ര്യം, രോഗം, പീഡനം, അരക്ഷിതാവസ്ഥ, കഷ്ടപ്പാട് ഇതൊന്നും ആര്ക്കുമറിയണ്ട. പര്ദ ഇഷ്ടമുള്ളവര് ധരിക്കട്ടെ. ഉടുക്കുന്ന വസ്ത്രമല്ല സ്ത്രീയുടെ പ്രശ്നമെന്ന് ഏതുകാലത്ത് ഇവര് തിരിച്ചറിയും?
തലയില് തട്ടമിടാത്തതും മുടിയിഴ കാണുന്നതുമൊക്കെയാണ് സ്ത്രീയുടെ പ്രശ്നമെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് മറ്റു സമൂഹങ്ങളില് നിന്ന് വേറിട്ടു നിര്ത്താനുള്ള ശ്രമമാണ് എല്ലാ സംഘടനകളുടേയും ലക്ഷ്യമെന്ന് തമിഴ്നാട്ടില് മുസ്ലീം സ്ത്രീകള്ക്കിടയില് പ്രവര്ത്തിക്കുകയും അവര്ക്കു വേണ്ടി പള്ളി പണിയുകയും ചെയത ഷെരീഫാ ഖാനം പറയുന്നു.
കാല് നൂറ്റാണ്ട് മുമ്പ് വരെ കേരള മുസ്ലീം സ്ത്രീയുടെ വേഷം പര്ദ്ദയായിരുന്നില്ല. അപൂര്വ്വമായിരുന്നു. എന് പി ഹാഫിസ് മുഹമ്മദ് 'കാച്ചിയില് നിന്നും പര്ദയിലേക്കുള്ള ദൂരം' എന്നൊരു ലേഖനത്തില് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു.
'കേരള മുസ്ലിങ്ങള്ക്കിടയില് ഒരു പൊതുവേഷം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് വസ്തുത. ലോകത്തിലെ മുസ്ലിങ്ങള്ക്ക് ഒരുകാലത്തും ഒരൊറ്റ വേഷമായിരുന്നില്ല; ആണുങ്ങള്ക്കും പെണ്ണുങ്ങള്ക്കും. നിര്ബന്ധമല്ലാത്ത, എന്നാല് മതപരമായി പ്രതിഫലം കിട്ടിയേക്കാവുന്ന, താടിപോലും ലോകത്തെ എല്ലാ മുസ്ലിം പുരുഷന്മാരും ഏകതാനവേഷമായി സ്വീകരിച്ചിരുന്നില്ല. സ്വീകരിക്കാതെ പോയതിനെ വിമര്ശിക്കുകയോ വിലക്കുകയോ ചെയ്തിട്ടുമില്ല. ഇങ്ങനെ ഉസ്ബക്കിസ്ഥാനിലെയും സുഡാനിലെയും മലേഷ്യയിലെയും ഇന്ത്യയിലെയും സൌദി അറേബ്യയിലെയും മുസ്ലിങ്ങള്, സ്ത്രീപുരുഷന്മാര് വേഷംകൊണ്ട് മാത്രമല്ല ജീവിത രീതികള്കൊണ്ടും ഇണങ്ങിയും പിണങ്ങിയും കിടന്നു. ഏകദൈവത്തിലുള്ള വിശ്വാസം, അന്ത്യപ്രവാചകന് മുഹമ്മദിലുള്ള വിശ്വാസം, ഖുര്ആന് വേദഗ്രന്ഥമാണെന്നതിലുള്ള വിശ്വാസം, അഞ്ചുനേര നമസ്കാരത്തിലുള്ള ആചരണം, ഹജ്ജ്കര്മത്തിലുള്ള വിശ്വാസം, റമദാന് വ്രതത്തിലും രണ്ടു പെരുന്നാളുകളിലുമുള്ള ആഘോഷം തുടങ്ങിയവയിലെ സമാനതകള്ക്കപ്പുറം, ലോകത്തുള്ള മുസ്ലിം സമൂഹങ്ങളൊക്കെയും സാമൂഹിക സാംസ്കാരിക തലങ്ങളില് വേര്പെട്ടുകഴിഞ്ഞു. ഇപ്പോഴും അങ്ങനെതന്നെ കഴിഞ്ഞുപോരുന്നു.
ഉയരുന്ന പ്രധാന ചോദ്യങ്ങള് പലതാണ്: പ്രവാചക കാലത്തുതന്നെ കേരളത്തില് വേരോടിയ മുസ്ലിങ്ങള് താടിയും തൊപ്പിയും വേഷത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കാത്തതിന്റെ പേരില് അനിസ്ലാമിക വേഷമാണോ ധരിച്ചിരുന്നത്? പര്ദയണിയാത്ത കേരളീയ മുസ്ലിം സ്ത്രീകള്ക്ക് സ്വര്ഗം നിരാകരിക്കപ്പെടുമെന്നാണോ മുസ്ലിം തീവ്രപക്ഷം കരുതുന്നത്? സന്ധ്യാനേരം ദീപംകത്തിച്ച് നഫീസത്തുമാല പാടിയതുകൊണ്ട് അത് നടന്ന മുസ്ലിം വീടുകളിലന്ന് രാപ്പാര്ത്തവരെല്ലാം നരകത്തിലേക്ക് പാസ്പോര്ട്ട് ലഭിച്ചവരാണെന്നാണോ തീവ്രപക്ഷം വിധിയെഴുതുന്നത്? ഈ ആചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളുമൊക്കെ നിലനിന്ന കാലത്തും മുസ്ലിം പണ്ഡിതന്മാരും മതനേതാക്കന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവര് എന്തുകൊണ്ട് കേരളീയ മുസ്ലിങ്ങളെ ഏകമുഖ സാമൂഹികതയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാന് ശ്രമിച്ചില്ല എന്ന കാര്യം അന്വേഷണത്തിന് വിധേയമാക്കേണ്ടതുണ്ട്. കടുത്ത വാദം പിന്പറ്റുന്നവര് ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങള് അഭിമുഖീകരിക്കാന് താല്പ്പര്യം കാണിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. സാമൂഹ്യ സാംസ്കാരിക തലങ്ങളെ വിശ്വാസ സംഹിതയുടെ പേരില് ഏകമുഖതലത്തിലെത്തിച്ച് ജീവിതത്തെ രണ്ടറ്റങ്ങളില് തളച്ചിടാനാണ് കേരളത്തില് ഇപ്പോള് ചിലര് രംഗത്ത് വന്നിരിക്കുന്നത്. സംവാദങ്ങളുടേയോ ആദാനപ്രദാന പ്രക്രിയയുടേയോ സാധ്യതകളെയും യാഥാര്ഥ്യങ്ങളെയും അക്കൂട്ടര് നിരാകരിക്കുന്നു. വലിയ സാമൂഹിക ദുരന്തങ്ങളിലേക്കായിരിക്കും ഇത് കൊണ്ടുചെന്നെത്തിക്കുക.
ഇന്ത്യയിലെ മുസ്ലീം സ്ത്രീകള് രണ്ടുതരം അടിമത്തം അനുഭവിക്കുന്നു. സ്ത്രീ എന്ന നിലയിലും മുസ്ലീം സ്ത്രീ എന്ന നിലയിലും.
ഡോ.ഷംഷാദ് ഹുസൈന്റെ ന്യൂനപക്ഷത്തിനും ലിംഗനീതിക്കും ഇടയില് എന്ന പുസത്കം മുസ്ലീം സമുദായത്തിന്റെ ഭാഗമെന്ന നിലയ്ക്കോ സ്ത്രീയെന്ന പൊതു വീഭാഗത്തിനകത്തോ ഉള്ച്ചേര്ത്ത് നിര്വീര്യമാക്കപ്പെട്ട മുസ്ലീം സ്ത്രീകളുടെ ചരിത്രം കണ്ടെത്താനുള്ള ശ്രമമാണ്. ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ മുഖവുരയില് അവര് പറയുന്നു.
മുസ്ലീം സ്ത്രീ എന്ന പരികല്പ്പന ചില സ്റ്റീരിയോടൈപ്പുകളെ ഇവിടെ നിര്മ്മിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ട്. പര്ദക്കുളളിലൂടെ മാത്രം ലോകം കാണാന് വിധിക്കപ്പെട്ടവള്. അക്ഷരാഭ്യാസമില്ലാത്തവരും വിവാഹം കഴിക്കുന്ന പുരുഷനും വഴങ്ങുന്നവരും പുരുഷന്റെ അനിയന്ത്രിതമായ വിവാഹമോചനാവകാശത്തിന്റെ ഇരകളാകുന്നവരുമാണ് സ്ത്രീകള്.. സിനിമ, സാഹിത്യം, സാമൂഹികപ്രസ്ഥാനങ്ങള് എല്ലാം ഇത്തരം ഇമേജ് ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കന്നതില് പങ്കു വഹിച്ചതായി കാണാം.
മുസ്ലീം സ്ത്രീ ഇതൊന്നുമല്ല എന്ന് ഈ പുസ്തകം അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാല് അടുത്തിടെ വായിച്ച ഇസ്ലാമിലെ സ്ത്രീയും മുന്വിധികളും എന്ന ബി എസ് ഷെറിന്റെ ലേഖനത്തില് വസ്ത്രസ്വാതന്ത്ര്യം , തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങള് ഒരു ആഗോളവത്കൃത സമൂഹത്തിന്റെ ആശങ്കകളായി പുറത്തു വരുന്നു എന്നും, പര്ദ ഫെമിനിസ്റ്റ് അവബോധത്തെ നിര്ണ്ണയിക്കാനുള്ള മാനദണ്ഡമല്ലെന്നതുമായിരുന്നു തന്റെ വാദം എന്നു പറയുന്നു. വിഭിന്ന സാംസ്ക്കാരിക, സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തില് അതിന് പല മാനദണ്ഡങ്ങളുണ്ടെന്നും അവര് ഒരു സെമിനാറില് വ്യക്തമാക്കിയതായി പറയുന്നു. എന്നാല് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു അക്കാദമീഷ്യന് ചോദിച്ചുപോലും 'കേരളത്തില് ഇപ്പോള് പൊതുവേ പര്ദയുടെ ഉപയോഗം കൂടി വരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അറിയാമോ?' 'ന്യൂനപക്ഷവിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രതിരോധം' എന്നോ മറ്റോ മറുപടി പറയാന് തുടങ്ങുമ്പോള് അദ്ദേഹം തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞുപോലും. ഗള്ഫില് പോകുന്ന ഭര്ത്താക്കന്മാര് തങ്ങളുടെ അരക്ഷിതാവസ്ഥ മറികടക്കാനായി ഭാര്യമാരെ പര്ദയില് പൊതിഞ്ഞു വെക്കുന്നതാണെന്ന്.
ബി എസ് ഷെറിന് പറയാന് ഉദ്ദേശിച്ച 'ന്യൂനപക്ഷവിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രതിരോധം 'എന്ന വാക്കിനെ നോക്കൂ...എന്തുകൊണ്ട് പര്ദ ന്യൂനപക്ഷവിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രതിരോധത്തിന്റെ ഉപാധിയാവുന്നു? ന്യൂനപക്ഷം എന്നുദ്ദേശിച്ചത് മുസ്ലീം വിഭാഗം എന്നാണെങ്കില് ന്യൂനപക്ഷ വിഭാഗത്തിന്റെ മേധാവികളായ പുരുഷന്റെ പ്രതിരോധ ചിഹ്നമെന്താണ്?
പുരുഷന് ഏതു വേഷം ധരിക്കുന്നതിനും പ്രശ്നമില്ല. ഏതു സാങ്കേതികവിദ്യയുമുപയോഗിക്കാം...പക്ഷേ, സ്ത്രീക്ക് പാടില്ല. സ്ത്രീയുടെ പ്രശ്നം വരുമ്പോള് പ്രതിരോധത്തിന്റെ അളവുകോല് പര്ദയാണെന്നു കാണിക്കലല്ല വേണ്ടത്. ഷെറിനെപ്പോലെ ഒരു യൂണിവേഴ്സിറ്റി പ്രൊഫസറില് നിന്ന് ഇത്തരം വാക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല. പകരം മുസ്ലീം സ്ത്രീയുടെ സ്വത്വം എന്താണെന്ന് കാണിക്കേണ്ടത് വിദ്യാഭ്യാസം നേടി ചിന്തകൊണ്ടും പ്രവര്ത്തികൊണ്ടും പുരുഷമേല്ക്കോയ്്മയെ തകര്ക്കുകയാണ്, സമത്വത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ശ്രമങ്ങളിലൂടെയാണ്.... പര്ദ എന്ന 'ഠ' വട്ടത്തില് കിടന്ന് വട്ടം കറങ്ങാതിരിക്കുകയാണ്. പുറത്തേക്കിറങ്ങാന് പര്ദ വേണോ വേണ്ടയോ എന്ന ആശയക്കുഴപ്പത്തില്പ്പെടാതെ ധൈര്യമായി മുന്നോട്ടിറങ്ങുകയാണ് വേണ്ടത്. പര്ദയിലല്ല മുസ്ലീം സ്ത്രീയുടെ സ്വത്വം നിര്ണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നത് എന്ന് തിരിച്ചറികയാണ് വേണ്ടത്.
ഉചിതമായ വസ്ത്രധാരണത്തെക്കുറിച്ച് കുറച്ചുനാള് മുമ്പ് റേഡിയോയില് ചര്ച്ചകേട്ടു. ശരിരവും മുടിയും മറക്കുന്ന പര്ദ്ദപോലുള്ള വേഷമാണ് സ്ത്രീകള്ക്ക് നല്ലതെന്ന് ഒരുവന് പറഞ്ഞു. മുടിക്കു വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടുപോലും. കവികള് കാര്ക്കൂന്തല് കണ്ടല്ലേ വര്ണ്ണിച്ചെഴുതുന്നത്. അവനോട് മറുത്തൊന്നും പറയാന് ചര്ച്ചയില് പങ്കെടുത്ത മറ്റു മൂന്നുപേര്ക്കും കഴിഞ്ഞില്ലെന്നതാണ് ദുഖം.
എന്നാല് കേട്ടിരുന്ന എനിക്കു പറയാനുള്ളത് ഇതായിരുന്നു.' നാളെ മുതല് ഞങ്ങള് പെണ്ണുങ്ങള് പുരുഷന്റേതുപോലെ മുടി ക്രോപ്പു ചെയ്യാം.'
ഏതായാലും മുസ്ലീം സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങള്ക്കുവേണ്ടി പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന നിസയുടെ പ്രവര്ത്തകരടക്കം സ്ത്രീ സംഘടനകള് റെയ്ഹാനക്കും കുടുംബത്തിനും പിന്തുണ നല്കിക്കഴിഞ്ഞു.
സിവില് സര്വ്വീസ് പരീക്ഷയ്ക്ക് തയ്യാറെടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന റെയ്ഹാനയ്ക്ക് സമൂഹത്തിന് വേണ്ടി പലതും ചെയ്യാനാവും. ധൈര്യമായി മുന്നോട്ടുപോവുക
മത തീവ്രവാദികളില് നിന്ന്് നിരന്തരം വധഭീഷണി കിട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഷെരീഫാ ഖാനം പറഞ്ഞതോര്ക്കുന്നു..... 'മരിക്കാനെനിക്ക് പേടിയില്ല. കൊല്ലും കൊല്ലും എന്നു പറഞ്ഞ് പേടിപ്പിക്കേണ്ട. ഇവിടുത്തെ കാലാവധി കഴിഞ്ഞാല് അള്ളാ എന്നെ തിരിച്ചെടുക്കും. ഏതു വിധത്തിലായാലും. പിന്നെന്തിനു ഞാന് പേടിക്കണം?
Saturday, October 16, 2010
Thursday, October 14, 2010
സോളിഡാരിറ്റിയോട് ഇതുകൂടി ചോദിക്കണ്ടേ?
എം.എന് .കാരശ്ശേരി
സി.ആര്. നീലകണ്ഠന്റെ പൊതുജീവിതത്തെ ബഹുമാനിക്കുന്ന ആളാണ് ഞാന്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പല ഇടപെടലുകളും പ്രസക്തമാണ് എന്നുതന്നെ ഞാന് വിചാരിക്കുന്നു. ആ നിലപാടുകളുടെ എല്ലാ വിശദാംശങ്ങളോടും പൂര്ണമായി യോജിക്കുന്നു എന്ന് ഇപ്പറഞ്ഞതിന് അര്ഥമില്ല.
നീലകണ്ഠന്റെ ഒരു പ്രസ്താവനയോടുള്ള വിയോജിപ്പ് രേഖപ്പെടുത്തുവാനാണ് ഈ കുറിപ്പ്. മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിനു വേണ്ടി എന്.കെ. ഭൂപേഷ് നടത്തിയ അഭിമുഖസംഭാഷണത്തില് (സി.പി.എമ്മിനെ ഇനി നന്നാക്കിയെടുക്കാന് പറ്റില്ല: 27 സപ്തംബര്- 3 ഒക്ടോബര് 2009) പൗരാവകാശസമരങ്ങളില് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയുടെ യുവജനസംഘടനയായ സോളിഡാരിറ്റിയുമായി സഹകരിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: 'സോളിഡാരിറ്റിയെപ്പോലുള്ള സംഘടന സമരത്തെ സഹായിക്കാന് വരുമ്പോള് വേണ്ട എന്നു പറയാനൊന്നും കഴിയുകയില്ല. അവര്ക്കു ഫണ്ടുകിട്ടുന്നുണ്ടോ എന്നത് എന്റെ വിഷയമല്ല. എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഓരോ സമരവുമാണ് പ്രശ്നം. പിന്നെ സോളിഡാരിറ്റിയുമായുള്ള ബന്ധം സമരമേഖലയിലാണ്. മൂലംപള്ളിയിലെ ആളുകളെ അടിച്ചിറക്കിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള് അവര്ക്ക് കിടക്കാന് സ്ഥലമില്ല. രാത്രി സോളിഡാരിറ്റിക്കാരാണ് ഷെഡ് കെട്ടുന്നത്. അതു ചെയ്യുന്നത് ഫോറിന് ഫണ്ടുകൊ
ണ്ടാണോ എന്ന് ഞാനന്വേഷിച്ചില്ല. അവരുടെ മോട്ടീവ് എന്താണെന്ന് അന്വേഷിക്കേണ്ട ബാധ്യത എനിക്കില്ല. സമരക്കാരെ സപ്പോര്ട്ട് ചെയ്യേണ്ട ബാധ്യത ഒന്നുമാത്രമേയുള്ളൂ.'
ആര്.എസ്.എസ്സിന്റെ കാര്യത്തിലും ഇതേ നിലപാട് സ്വീകരിക്കുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് പറഞ്ഞ മറുപടി: 'ഇല്ല.'
അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു: 'പിന്നെ സോളിഡാരിറ്റിയുമായി സമരത്തിനില്ല എന്ന നിലപാടൊന്നും കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര്ക്ക് സ്വീകരിക്കാന് കഴിയില്ല. അമരാവതിയില് വിമോചനസമരക്കാരനായ ഫാ.വടക്കന് നടത്തിയ സമരത്തിലാണ് എ.കെ.ജി. ഇടപെട്ടത്.'
ഒപ്പം സമരം ചെയ്യുന്നവരുടെ പ്രേരണ പ്രധാനമല്ലേ? അവര്ക്ക് ഫണ്ട് കിട്ടുന്നുണ്ടോ എന്നതും അങ്ങനെയുണ്ടെങ്കില് അത് ഏത് ഉദ്ദേശ്യത്തിന്, ആര് കൊടുക്കുന്നു എന്നതും അന്വേഷിക്കേണ്ടതല്ലേ? അതൊന്നും തന്റെ വിഷയമല്ല എന്ന് നീലകണ്ഠനെപ്പോലുള്ള പൊതുപ്രവര്ത്തകന് ഉദാസീനനാവാന് കഴിയുമോ?
എങ്കില്പ്പിന്നെ, കുത്തകമുതലാളിമാരോ സാമ്രാജ്യത്വശക്തികളോ കൊടുക്കുന്ന ഫണ്ടു വാങ്ങി ഒരു പണിയും എടുക്കാന് പാടില്ല എന്ന് നീലകണ്ഠനെപ്പോലുള്ളവര് നിലപാടെടുക്കുന്നതിന്റെ യുക്തിയെന്താണ്? 'ദൈവികഭരണ' (ഹുകൂമത്തെ ഇലാഹി) സ്ഥാപനം സ്വന്തം ലക്ഷ്യമായി അംഗീകരിച്ച സംഘടനയാണ് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി. ഇസ്ലാമികരാഷ്ട്രം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ് അവര് പണിയെടുക്കുന്നത്. അവരുടെ യുവജനവേദിയാണ് സോളിഡാരിറ്റി (2003). അവര്ക്ക് ഫണ്ട് കിട്ടുന്നുണ്ടെങ്കില് അത് ഈയൊരു ഉദ്ദേശത്തിനുവേണ്ടി വല്ലവരും കൊടുക്കുന്നതാവും. മുഖ്യധാരയിലേക്ക് പ്രവേശനം കിട്ടുന്നതിനുവേണ്ടിയും മുസ്ലിം ചെറുപ്പക്കാരെ സ്വന്തം അണികളിലേക്ക് ആകര്ഷിക്കുന്നതിന് വേണ്ടിയും ആണ് പരിസ്ഥിതി- ദളിത്-ആദിവാസി സമരങ്ങളിലും മറ്റു പൗരാവകാശപ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും സോളിഡാരിറ്റിക്കാര് അണിചേരുന്നത്. സമൂഹത്തില് വര്ഗീയവിഭജനം ഉണ്ടാക്കുക എന്നതാണ് അവരുടെ ആദ്യത്തെ പദ്ധതി. അത്തരം പ്രസ്ഥാനങ്ങള്ക്ക് പൊതുമണ്ഡലത്തില് സ്ഥാനവും മാന്യതയും ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്ന തരത്തില് നീലകണ്ഠനെപ്പോലുള്ളവര് പെരുമാറുന്നത് ആലോചനക്കുറവാണ്.
സാമ്രാജ്യത്വത്തിനോ കുത്തകമുതലാളിത്തത്തിനോ ഫ്യൂഡലിസത്തിനു തന്നെയോ ഉണ്ടാക്കാന് കഴിയുന്നതിനെക്കാള് എത്രയോ വലുതാണ് മതരാഷ്ട്രവാദികളുടെ വിഭാഗീയതയ്ക്ക് ഉണ്ടാക്കാന്കഴിയുന്ന സാമൂഹികവിപത്തുകള്.
അഴിമതിയെക്കാള് എത്രയോ വലിയ ആപത്താണ് വര്ഗീയത. ഒരാളോ ഒരുകൂട്ടം ആളുകളോ സ്ഥാനത്തുനിന്നു പോയാല് അഴിമതിയുടെ പ്രശ്നം തീരും. വര്ഗീയതകൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങള് തലമുറകളിലേക്ക് നീണ്ടുചെല്ലും. ആയിരം കൊല്ലംമുന്പു നടന്ന കുരിശുയുദ്ധങ്ങളുടെ ഓര്മ ഇപ്പോഴും പാശ്ചാത്യരെയും പൗരസ്ത്യരെയും വേട്ടയാടുന്നത് ഉദാഹരണം. ഈയിടെ ഇറാഖിലേക്ക് അമേരിക്കന് സൈന്യം നീങ്ങുമ്പോള്പോലും അതിന്റെ ഓര്മ ഉണര്ന്നു. മറ്റെന്തിനും എന്തെങ്കിലും പരിഹാരമുണ്ട്; മതവര്ഗീയത സൃഷ്ടിക്കുന്ന കൊടൂരതകള്ക്ക് അതില്ലതന്നെ.
മറ്റൊരുദാഹരണത്തിലൂടെ ഇതൊന്നുകൂടി വിശദമാക്കാം:
കേരളത്തില് മതവര്ഗീയത തീരെ ഇല്ലാത്ത ഒരവസ്ഥ ഇന്നത്തെ കേരളീയരെല്ലാം ഒരു പ്രത്യേക പാനീയം കുടിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ഉണ്ടായിത്തീരും എന്നുറപ്പുണ്ടെങ്കില് അതു കുടിക്കാം എന്ന് ഞാന് പറയും. ആ പണിയുണ്ടാക്കുന്ന നാശം ഒന്നോ രണ്ടോ തലമുറ കൊണ്ടുതീരും. വര്ഗീയതയ്ക്ക് ഉണ്ടാക്കാന് കഴിയുന്ന നാശം ഇത്രയെന്ന്, ഇത്ര കാലത്തേക്കെന്ന് ആര്ക്കു പറയാം?
പാനീയം പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത് ശരീരത്തിലാണ്. മനസ്സിനെയും വ്യക്തിബോധത്തെയുമൊക്കെ അതിന് ചെറുതായി സ്വാധീനിക്കാന് കഴിഞ്ഞേക്കും. എന്നാലും എത്ര കാലത്തേക്ക്? വര്ഗീയതയുടെ പ്രവര്ത്തനമെല്ലാം വികാരത്തിലാണ്. അത് വിവേകം നശിപ്പിച്ച് ശരീരത്തെ ഒരായുധമാക്കി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു; പിന്നെ ഓര്മയായും ചരിത്രമായും കോലം മറിഞ്ഞ് അനന്തര തലമുറകളുടെ ബോധത്തില് പ്രതികാരാഗ്നിയായി കുടിപാര്ക്കുന്നു... ഉത്തരേന്ത്യയില് വിഭജനകാലത്തെ ഒരു വെട്ട് എത്രയോ വേഗം ബോധത്തിലേക്ക് ഉണര്ന്നെത്തി ആറുപതിറ്റാണ്ടിനുശേഷവും പുതിയ വെട്ടുകള് ഉത്പാദിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു...
സമരം ചെയ്യുന്നവര് ഒപ്പമുള്ളവന്റെ സ്വഭാവവും ലക്ഷ്യവും ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നാല് വരുന്ന ആപത്തിന് നമ്മുടെ സമീപകാലചരിത്രത്തില്നിന്ന് തെളിവ് തരാം.
1. തുര്ക്കി ഖിലാഫത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനത്തിനുവേണ്ടി മുസ്ലിങ്ങള് ആരംഭിച്ചതും ഗാന്ധിജി, അബുല്ക്കലാം ആസാദ് മുതലായ കോണ്ഗ്രസ് നേതാക്കള് പിന്തുണകൊടുത്തതുമായ ഖിലാഫത്ത്്പ്രസ്ഥാന(1919)ത്തിന്റെ കഥയെടുക്കാം: ബ്രിട്ടീഷ്വിരുദ്ധസമരത്തിന് ഇന്ത്യയിലെ മുസ്ലിങ്ങളുടെ സഹകരണം നേടുക എന്നതായിരുന്നു കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ ലക്ഷ്യം. ജനാധിപത്യത്തിനുവേണ്ടി വാദിച്ച കോണ്ഗ്രസ്സാണ് രാജാധിപത്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ആ സമരത്തിന് പിന്തുണ കൊടുത്തത്! മലബാറില് അത് വലിയ പൊട്ടിത്തെറിക്ക് (1921) വഴിവെച്ചു. തുര്ക്കി ജനകീയ റിപ്പബ്ലിക്കാവുകയും അതിന്റെ പ്രസിഡന്റ് കമാല്പാഷ ഖിലാഫത്ത് റദ്ദാക്കുകയും (1924) ചെയ്തതോടെ ആ സമരം എന്തായിത്തീര്ന്നു എന്നാലോചിച്ചുനോക്കുക! ദേശീയപ്രസ്ഥാനത്തിലെ വര്ഗീയവിഘടനത്തിന് പശ്ചാത്തലമൊരുക്കിയതില് ഖിലാഫത്ത്പ്രസ്ഥാനത്തിനും പങ്കില്ലേ? ആ സമരത്തിന് പിന്തുണകൊടുക്കുന്നതിലൂടെ മതവിഭാഗീയത വളരുമെന്ന് അന്ന് മുഹമ്മദലി ജിന്ന നല്കിയ താക്കീത് സത്യമായി പുലര്ന്നില്ലേ?
2. ഇതേ ജിന്നയുടെ നേതൃത്വത്തില് 1940-കളില് മതദേശീയതാവാദം ഉയര്ന്നുവന്നപ്പോള് ഇന്ത്യന് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടി അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുകയുണ്ടായി. ദ്വിരാഷ്ട്രവാദത്തെ 'പാകിസ്താന്റെ സ്വയം നിര്ണായകാവകാശം' എന്ന കണക്കിലാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര് ന്യായീകരിച്ചത്. ഉത്തരേന്ത്യയില് മുസ്ലിം കുടുംബങ്ങളില് ജനിച്ചുവളര്ന്ന പല കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരും മുസ്ലിംലീഗില് ചേര്ന്ന് പ്രവര്ത്തിക്കുകപോലും ഉണ്ടായി. മുസ്ലിങ്ങളുടെ അനുഭാവം നേടി പാര്ട്ടി വളര്ത്തുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. പാകിസ്താന് രൂപംകൊണ്ട് അഞ്ചുകൊല്ലം കഴിയുമ്പോഴേക്ക് അവിടെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടി നിരോധിച്ചു. ലീഗുകാരായി കോലംമാറിയ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര് ലീഗുകാരായിത്തന്നെ തുടര്ന്നു! അങ്ങനെയാണ് ആ 'സ്വയംനിര്ണായകാവകാശം' കലാശിച്ചത്.
3. അടിയന്തിരാവസ്ഥക്കാലത്ത്(1975-1977) പൗരാവകാശങ്ങള്ക്കുവേണ്ടി പോരാടുവാന് ആര്.എസ്.എസ്. രംഗത്തുണ്ട്. അവരുമായി കൂട്ടുകൂടുന്നതിനെപ്പറ്റി പലര്ക്കും ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ആര്.എസ്.എസ്സിന് പ്രകടമായ സ്വാധീനമുള്ള ജനസംഘം എന്ന പാര്ട്ടിയെ ഒപ്പംകൂട്ടാന് ജയപ്രകാശ് നാരായണ് മടിച്ചില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാര്മികത്വത്തില് രൂപംകൊണ്ടതും നിജലിംഗപ്പകോണ്ഗ്രസ്, സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്ട്ടി, കോണ്ഗ്രസ് ഫോര് ഡമോക്രസി, ജനസംഘം മുതലായ പാര്ട്ടികളുടെ സമുച്ചയവും ആയ ജനതാപാര്ട്ടി(1977) തിരഞ്ഞെടുപ്പില് മത്സരിച്ചു ജയിച്ച് കേന്ദ്രത്തില് മന്ത്രിസഭയുണ്ടാക്കി. അന്നുണ്ടായ മൊറാര്ജിമന്ത്രിസഭയില് എ.ബി.വാജ്പേയി വിദേശകാര്യ
മന്ത്രിയും എല്.കെ.അദ്വാനി വാര്ത്താവിതരണവകുപ്പ് മന്ത്രിയും ആയിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ പൊതുമണ്ഡലത്തില് ഹിന്ദുവര്ഗീയരാഷ്ട്രീയത്തിന് മാന്യത കിട്ടുന്നത്. ജനതാപാര്ട്ടി ആഭ്യന്തര കലഹത്തിലൂടെ വഴിപിരിഞ്ഞപ്പോള് ജനസംഘക്കാര് രൂപം കൊടുത്ത ഭാരതീയ ജനതാ പാര്ട്ടി (ബി.ജെ.പി)ക്ക് ഇന്ത്യന് പ്രധാനമന്ത്രിയെ സൃഷ്ടിക്കുവാന് പിന്നീട് എത്ര കുറച്ച് കാലമേ വേണ്ടിവന്നുള്ളൂ എന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കുക.
ഇത്തരം ചരിത്രാനുഭവങ്ങളില്നിന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്: വിവേകംകൊണ്ടു പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന പൊതുപ്രവര്ത്തകര് വികാരംകൊണ്ടു പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന കൂട്ടരെ ഒപ്പംകൂട്ടുന്നത് ബുദ്ധിയാവില്ല.
ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയുടെ സ്ഥാപകന് അബുല് അഅ്ലാ മൗദൂദി (1903-1979) ജനാധിപത്യം, മതേതരത്വം, ദേശീയത എന്നീ ആശയങ്ങളെ എതിര്ത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യന് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി അവയെല്ലാം അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. പിന്നെ എന്തിന് അവരെ അകറ്റിനിര്ത്തണം എന്നൊരു ചോദ്യമുണ്ട്.
മറുപടി: കേരളത്തില് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയോ അവരുടെ ഉപസംഘങ്ങളോ ആയുധപരിശീലനം നടത്തിയതിന് തെളിവൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും ഇക്കാണുന്ന ജനാധിപത്യ-മതേതര മുഖം അവരുടെ തത്കാലത്തെ മുഖംമൂടി മാത്രമാണ്.
സാഹചര്യത്തെളിവുകള്:
1. വോട്ട് ചെയ്യുന്നത് നിഷിദ്ധം(ഹറാം) ആണ് എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് അവര് വന്നത്(1941). അടിയന്തിരാവസ്ഥയെ തുടര്ന്നുണ്ടായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്(1977) മുതല് വോട്ട് ചെയ്യാന് ആരംഭിച്ചു. അന്ന് കോണ്ഗ്രസ്വിരുദ്ധം. പിന്നെ വ്യക്തിയെ നോക്കി വോട്ടുചെയ്യും എന്നായി. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള് മൂല്യാധിഷ്ഠിതമായി സ്ഥാനാര്ഥികള്ക്കും മുന്നണികള്ക്കും പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ചുതുടങ്ങി. ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി സ്വയം ഒരു രാഷ്ട്രീയപാര്ട്ടിയാണ് എന്ന സത്യം തുറന്നുപറഞ്ഞത് ഇപ്പോള് മാത്രമാണ്(2009). നീണ്ട ആറുപതിറ്റാണ്ടുകാലം ആ വസ്തുത ഒളിച്ചുവെച്ചു എന്നര്ഥം!
2. പാകിസ്താനിലെ ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി ഉയര്ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന മതരാഷ്ട്രവാദത്തെ ഇന്ത്യന് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. 1977-ല് അധികാരത്തില് വന്ന പട്ടാളഭരണാധികാരി സിയാവുല്ഹഖ് പാകിസ്താനില് മതനിയമങ്ങള് രാഷ്ട്രനിയമങ്ങളാക്കാന് നടത്തിയ ശ്രമങ്ങള്ക്ക് അവിടെ എന്നപോലെ ഇവിടെയും കൊടുത്ത പിന്തുണ ഉദാഹരണം.
3. മൗദൂദിയെയോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ആശയത്തെയോ ഇവര് ഇതുവരെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞിട്ടില്ല.അദ്ദേഹത്തിന്റെ അപകടം പിടിച്ച ആശയങ്ങള് വിശദീകരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങള് അവരിപ്പോഴും ധാരാളമായി വില്ക്കുന്നുണ്ട്.
ഇതില്നിന്ന് അനുമാനിക്കാവുന്നത്: പറ്റിയ സന്ദര്ഭം വരുമ്പോള് അവരുടെ യഥാര്ഥ ഫാസിസ്റ്റുദംഷ്ട്ര പുറത്തുവരും.
ഇനി, സ്വന്തം നിലപാട് ന്യായീകരിക്കാന് സി.ആര്.നീലകണ്ഠന് കൊണ്ടുവന്ന എ.കെ.ജി.യുടെ ഉദാഹരണത്തിലേക്ക് വരാം. എന്താണ് എ.കെ.ജി. ചെയ്തത്? കുടിയിറക്കിനെതിരായ ഫാ. വടക്കന്റെ (1919-2002)സമരത്തില് സഹകരിച്ചു. വടക്കന് ഒരു വ്യക്തിയാണ്; ആശയമല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഘത്തില് ഉള്ളത് തൊഴിലാളികളാണ്; ആശയപ്പോരാളികളല്ല. അവരുടെ ലക്ഷ്യം സ്വന്തം കുടികിടപ്പ് എന്ന ജനാധിപത്യാവകാശം വീണ്ടുകിട്ടലാണ്; അല്ലാതെ ക്രൈസ്തവരാഷ്ട്രസ്ഥാപനമല്ല. അദ്ദേഹം കൊണ്ടുനടന്ന സംഘടനയുടെ പേര്: കര്ഷകത്തൊഴിലാളി പാര്ട്ടി (കെ.ടി.പി: 1962) ഇ.എം.എസ്സിന്റെ ഒന്നാമത്തെ മന്ത്രിസഭ(1957) യെ മറിച്ചിടാന് വിദേശധനത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ നടന്ന വിമോചനസമരത്തിന്റെ (1959) മുന്നണിപ്പോരാളികളില്പ്പെടുന്ന അച്ചനെ ഇ.എം.എസ്സിന്റെ രണ്ടാമത്തെ മന്ത്രിസഭ (1967)യെ കാര്യമായി പിന്തുണച്ചവരുടെ കൂട്ടത്തിലും കാണാം. ആ മന്ത്രിസഭ തകര്ന്നുപോകാനുള്ള (1969) മുഖ്യകാരണം അച്ചന്റെ പ്രധാന അനുയായിയും മന്ത്രിയുമായ ബി. വെല്ലിംഗ്ടനെതിരായ അഴിമതി ആരോപണം അന്വേഷിക്കുവാന് മുഖ്യമന്ത്രി ഇ.എം.എസ്സ്. വിസമ്മതിച്ചതാണ്.
ഒന്നാലോചിച്ചു പറയൂ: ഇമ്മട്ടിലുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയനേതാവിന്റെ തൊഴിലാളിസമരത്തോട് സഹകരിക്കുന്നതും മതരാഷ്ട്രവാദികള്ക്ക് പൊതുമണ്ഡലത്തില് മാന്യത നേടിക്കൊടുക്കുന്നതും തുല്യമാണോ?
ആര്.എസ്.എസ്. ഇത്തരം സമരങ്ങള്ക്ക് വരില്ലെന്ന് നീലകണ്ഠന് പറയുന്നു. വന്നാല് എന്തു ചെയ്യും? ഒപ്പം കൂട്ടേണ്ടി വരില്ലേ? എന്ത് യുക്തി പറഞ്ഞ് അവരെ മാറ്റി നിര്ത്തും?
അപ്പോള് 'ഭൂരിപക്ഷവര്ഗീയത, ന്യൂനപക്ഷവര്ഗീയതയെക്കാള് ആപത്താണ്' എന്ന പഴയ പല്ലവി പാടുമോ? അത്തരം വാദങ്ങളൊക്കെ ആകാവുന്നതിലേറെ അബദ്ധമാണ് എന്ന് ഈയിടെ നടന്ന മുംബൈ ഭീകരാക്രമണത്തിലൂടെ (26/11/2008) തെളിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞതാണ്- നൂറുകോടി ജനങ്ങള് അധിവസിക്കുന്ന ഇന്ത്യാരാജ്യത്തെ വെറും പത്തുപേരാണ് മൂന്നുദിവസം വിറപ്പിച്ചുനിര്ത്തിയത്!
സോളിഡാരിറ്റിക്കാര്ക്ക് കേരളത്തിലെ പ്രകൃതിയുടെയും ദളിതരുടെയും ആദിവാസികളുടെയും അവകാശങ്ങളില് ഉണ്ടെന്ന് ഭാവിക്കുന്ന തരം താത്പര്യം മതപാരമ്പര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളില് ഉണ്ടോ? സംശയമാണ്. അവരുടെ പ്രഥമ പരിഗണനയിലുള്ള മുസ്ലിം സമൂഹത്തില് സ്ത്രീകള് പലതരം വിവേചനങ്ങള് നേരിടുന്നുണ്ട്. ആ അന്യായങ്ങള്ക്കു നേരെ മൗനം പാലിക്കുന്ന കൂട്ടരാണിവര്.
ചില ഉദാഹരണങ്ങള്:
1. മുസ്ലിങ്ങളുടെ മതനിയമം (ശരീഅത്ത്) അനുസരിച്ച് പിതാവിന്റെ അനന്തരാവകാശസ്വത്തില് ആണിന് കിട്ടുന്നതിന്റെ നേര്പകുതിയേ പെണ്ണിന് കിട്ടൂ. അതായത് മകന് 100 ഉറുപ്പിക കിട്ടുമ്പോള് മകള്ക്ക് 50 ഉറുപ്പിക മാത്രം. ഈ കൊള്ളരുതായ്മയ്ക്കെതിരെ സോളിഡാരിറ്റി നാളിതുവരെ വല്ല വിരോധവും പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
2. ബഹുഭാര്യത്വം വഴി നമ്മുടെ നാട്ടില് മുസ്ലിം സ്ത്രീകള് പലതരം അനീതികള്ക്ക് വിധേയരാവുന്നുണ്ട്. ഇവിടത്തെ ബഹുഭാര്യത്വസമ്പ്രദായത്തില് മുസ്ലിങ്ങളുടെ മതനിയമങ്ങള്തന്നെ ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു! ഇതിനെതിരെ ഇവര് എന്തു ചെയ്തിട്ടുണ്ട്?
3. പുരുഷന്റെ ഏകപക്ഷീയമായ വിവാഹമോചനാധികാരം (തലാഖ്) ഇവിടത്തെ മുസ്ലിം സ്ത്രീയുടെ തലയ്ക്കു മുകളില് വാളുപോലെ തൂങ്ങിനില്പുണ്ട്. അത് നിരുപാധികം ഉപയോഗിച്ചതിന്റെ ഇരകളെ ഏതു പട്ടണത്തിലും ഏതു ഗ്രാമത്തിലും കാണാം. ഈ നിസ്സഹായകള്ക്കുവേണ്ടി ഈ യുവജനസേന എന്തുസമരമാണ് നടത്തിയിട്ടുള്ളത്? ഇവിടത്തെ മറ്റു പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ, കോടതിയുടെ അറിവോടും അനുവാദത്തോടും കൂടിയേ മുസ്ലിം പുരുഷന് വിവാഹമോചനം നടത്താവൂ എന്ന നിലപാട് പ്രഖ്യാപിക്കാനുള്ള ജനാധിപത്യബോധം ഈ 'പൗരാവകാശസമരക്കാര്'ക്ക് ഉണ്ടോ?
4. ഇസ്ലാമികനിയമങ്ങളിലെ സ്ത്രീവിരുദ്ധതയ്ക്കെതിരെ പ്രബന്ധങ്ങളും പ്രസംഗങ്ങളും പ്രവര്ത്തനങ്ങളുമായി നടന്നതിന്റെ പേരില് ചേകനൂര് മൗലവിയെ മതഭീകരവാദികള് ശ്വാസം മുട്ടിച്ച് കൊന്നതി(29 ജൂലായ് 1993)നെപ്പറ്റി ഈ സംഘത്തിന്റെ അഭിപ്രായമെന്താണ്? ആ കൊലപാതകത്തില് ഉള്ളടങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പൗരാവകാശപ്രശ്നം പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതിനുവേണ്ടി കഴിഞ്ഞ പതിനാറു കൊല്ലക്കാലത്തിനിടയില് എന്തൊക്കെ പണികളാണ് ഈ 'ജനാധിപത്യപ്രവര്ത്തകര്' എടുത്തിട്ടുള്ളത്?
5. പലസ്തീനിലും കശ്മീരിലും ഗുജറാത്തിലും മുസ്ലീങ്ങള്ക്കെതിരെ നടക്കുന്ന ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധമായ അന്യായങ്ങള്ക്കെതിരെ ധാര്മികരോഷം വളര്ത്തുന്ന പലതും സോളിഡാരിറ്റി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വളരെ നല്ല കാര്യം. അക്കൂട്ടത്തില് ഉത്തരം കിട്ടേണ്ട മറ്റൊരു ചോദ്യം: ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായി നിരന്തരം പെരുമാറുന്ന താലിബാനെപ്പറ്റി ഇവര്ക്കെന്താണ് അഭിപ്രായം? ആ സംഘം സ്വന്തം ഭരണകാലത്ത് ബാമിയാന്കുന്നിലെ ബുദ്ധപ്രതിമ തകര്ത്തപ്പോഴും അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ സ്ത്രീകള്ക്ക് വിദ്യയും തൊഴിലും സാമൂഹികജീവിതവും നിഷേധിച്ചപ്പോഴും ഈയിടെ അവര് പാകിസ്താനിലെ സ്വാത്ത് താഴ്വാരത്തില് സ്ത്രീവിദ്യാലയങ്ങള് ബോംബിട്ടു തകര്ത്തപ്പോഴും സോളിഡാരിറ്റിയുടെ പ്രതികരണം എന്തായിരുന്നു? 'സര്വലോകര്ക്കും അനുഗ്രഹമായി അയയ്ക്കപ്പെട്ട പ്രവാചകന്റെ' പേരില് നടത്തിയ ആ ക്രൂരതകള്ക്കെതിരെ എന്ത് അഭിപ്രായരൂപീകരണമാണ് ഈ വിഭാഗം സംഘടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്? ബാബരിപ്പള്ളി തകര്ത്തത് അന്യായവും ബുദ്ധപ്രതിമ തകര്ത്തത് ന്യായവും ആയിത്തീരുന്നത് എവിടത്തെ ജനാധിപത്യമാണ്?
6. ചര്ച്ചയ്ക്ക് വളരെ അസൗകര്യം ഉണ്ടാക്കുന്ന മറ്റൊരു വിഷയം: അമേരിക്കന് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരായി നിരന്തരം, നിരന്തരം പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന കൂട്ടരാണ് സോളിഡാരിറ്റിക്കാര്. അവര് അമേരിക്ക താങ്ങിനിര്ത്തുന്ന സഊദി അറേബ്യ, ഖത്തര്, കുവൈത്ത്, യു.എ.ഇ. മുതലായ അറബ്നാടുകളിലെ ഭരണകൂടങ്ങളെപ്പറ്റി എന്തുപറയുന്നു? രാജാധിപത്യമായതിനാല് അവയൊന്നും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കണക്കില്പ്പെടാന് വയ്യ. രാജാവിന്റെ മകന് രാജാവ് എന്ന് അനന്തരാവകാശം കിട്ടുന്ന ഭരണത്തിന് ഇസ്ലാമില് വകുപ്പില്ലാത്തതിനാല് അവ ഇസ്ലാമികമാവാനും വയ്യ. ആ ജനവിരുദ്ധ ഭരണകൂടങ്ങളുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്വം അമേരിക്കന് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ താത്പര്യങ്ങള് സംരക്ഷിക്കുകയാണ്. എല്ലാ കച്ചവടത്തിലും കാണുന്നതിനു വിരുദ്ധമായി, വില്ക്കുന്നവര് ചരക്കിന്റെ വില നിശ്ചയിക്കുന്നതിനു പകരം, ഗള്ഫുനാടുകളിലെ എണ്ണവില വാങ്ങുന്ന അമേരിക്ക നിശ്ചയിക്കുന്നു എന്നത് താത്പര്യസംരക്ഷണത്തിന് ഒരു ഉദാഹരണം. ഇറാഖിലേക്കുള്ള കടന്നുകയറ്റത്തിന് ഈ രാജ്യങ്ങള് അമേരിക്കയ്ക്ക് എല്ലാ ഒത്താശകളും ചെയ്തുകൊടുത്തു എന്നത് വേറെ ഉദാഹരണം. ദാസ്യംകൊണ്ട് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെയായ ഈ രാജഭരണകൂടങ്ങളെ സോളിഡാരിറ്റി അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ? ഇവിടത്തെ 'സാംസ്കാരികപ്രവര്ത്തന'ത്തിന് ആ കൂട്ടരില്നിന്ന് വല്ല ഫണ്ടും സ്വീകരിക്കുന്നുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കില് അതിനകത്തെ ജനാധിപത്യമൂല്യവും ഇസ്ലാമികധാര്മികതയും എന്താണ്?
ഇവിടെ വരാവുന്ന ഒരെതിര്വാദം: സോളിഡാരിറ്റി മുസ്ലിംസമുദായത്തിന്റെ കാര്യങ്ങള് മാത്രം കൈകാര്യം ചെയ്താല് മതി, പൊതുപ്രശ്നങ്ങളില് ഇടപെടേണ്ട എന്നു പറയുന്നത് ശരിയാണോ?
മറുപടി: ശരിയല്ല. ഞാന് അങ്ങനെ പറയുന്നില്ല. മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ഏതു പ്രശ്നത്തിലും പൊതുപ്രവര്ത്തകര് ഇടപെടേണ്ടതുതന്നെ. പക്ഷേ, ചില പ്രത്യേകപ്രശ്നങ്ങളില് മൗനം പാലിക്കുന്നത് നീതിയല്ല എന്നെനിക്കു വാദമുണ്ട്. ആ പ്രശ്നങ്ങളില് അനീതിക്കു വിധേയരാവുന്നവരെ അതില്ത്തന്നെ തളച്ചിടാന് ഇപ്പറഞ്ഞ മൗനം ഉപകാരപ്പെടും. അതിനെ എതിര്ക്കേണ്ടതല്ലയോ?
ഇതൊക്കെ നീലകണ്ഠനെപ്പോലുള്ളവര് സ്വയം ചോദിക്കുന്നത് നന്ന്; സമരപ്പന്തലില് ഒപ്പം ഇരിക്കുന്ന 'സോളിഡാരിറ്റിസഖാവി'നോടു ചോദിക്കുന്നതും കൊള്ളാം.
മതപാരമ്പര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മനുഷ്യാവകാശപ്രശ്നങ്ങളില് ഇല്ലാത്ത ബേജാറിനാല് മറ്റു സംഗതികള് വരുമ്പോള് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയുടെയും സോളിഡാരിറ്റിയുടെയും ഉള്ളറകള് ഇങ്ങനെ കത്തിയാളുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്ന സംശയത്തിനു മറുപടി കിട്ടാന് കേരളത്തിലെ പൊതുമണ്ഡലത്തിന് അവകാശമുണ്ട്. അവരോടും കൂടെയുള്ളവരോടും ഞങ്ങള് അതു
ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും...
- മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്: 18-24 ഒക്ടോബര് 2009
(മാതൃഭൂമി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഇസ്ലാമിക രാഷ്ട്രീയം വിമര്ശിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന പുസത്കത്തില് നിന്ന് )
സി.ആര്. നീലകണ്ഠന്റെ പൊതുജീവിതത്തെ ബഹുമാനിക്കുന്ന ആളാണ് ഞാന്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പല ഇടപെടലുകളും പ്രസക്തമാണ് എന്നുതന്നെ ഞാന് വിചാരിക്കുന്നു. ആ നിലപാടുകളുടെ എല്ലാ വിശദാംശങ്ങളോടും പൂര്ണമായി യോജിക്കുന്നു എന്ന് ഇപ്പറഞ്ഞതിന് അര്ഥമില്ല.
നീലകണ്ഠന്റെ ഒരു പ്രസ്താവനയോടുള്ള വിയോജിപ്പ് രേഖപ്പെടുത്തുവാനാണ് ഈ കുറിപ്പ്. മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പിനു വേണ്ടി എന്.കെ. ഭൂപേഷ് നടത്തിയ അഭിമുഖസംഭാഷണത്തില് (സി.പി.എമ്മിനെ ഇനി നന്നാക്കിയെടുക്കാന് പറ്റില്ല: 27 സപ്തംബര്- 3 ഒക്ടോബര് 2009) പൗരാവകാശസമരങ്ങളില് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയുടെ യുവജനസംഘടനയായ സോളിഡാരിറ്റിയുമായി സഹകരിക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു: 'സോളിഡാരിറ്റിയെപ്പോലുള്ള സംഘടന സമരത്തെ സഹായിക്കാന് വരുമ്പോള് വേണ്ട എന്നു പറയാനൊന്നും കഴിയുകയില്ല. അവര്ക്കു ഫണ്ടുകിട്ടുന്നുണ്ടോ എന്നത് എന്റെ വിഷയമല്ല. എന്നെ സംബന്ധിച്ച് ഓരോ സമരവുമാണ് പ്രശ്നം. പിന്നെ സോളിഡാരിറ്റിയുമായുള്ള ബന്ധം സമരമേഖലയിലാണ്. മൂലംപള്ളിയിലെ ആളുകളെ അടിച്ചിറക്കിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള് അവര്ക്ക് കിടക്കാന് സ്ഥലമില്ല. രാത്രി സോളിഡാരിറ്റിക്കാരാണ് ഷെഡ് കെട്ടുന്നത്. അതു ചെയ്യുന്നത് ഫോറിന് ഫണ്ടുകൊ
ണ്ടാണോ എന്ന് ഞാനന്വേഷിച്ചില്ല. അവരുടെ മോട്ടീവ് എന്താണെന്ന് അന്വേഷിക്കേണ്ട ബാധ്യത എനിക്കില്ല. സമരക്കാരെ സപ്പോര്ട്ട് ചെയ്യേണ്ട ബാധ്യത ഒന്നുമാത്രമേയുള്ളൂ.'
ആര്.എസ്.എസ്സിന്റെ കാര്യത്തിലും ഇതേ നിലപാട് സ്വീകരിക്കുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് പറഞ്ഞ മറുപടി: 'ഇല്ല.'
അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു: 'പിന്നെ സോളിഡാരിറ്റിയുമായി സമരത്തിനില്ല എന്ന നിലപാടൊന്നും കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര്ക്ക് സ്വീകരിക്കാന് കഴിയില്ല. അമരാവതിയില് വിമോചനസമരക്കാരനായ ഫാ.വടക്കന് നടത്തിയ സമരത്തിലാണ് എ.കെ.ജി. ഇടപെട്ടത്.'
ഒപ്പം സമരം ചെയ്യുന്നവരുടെ പ്രേരണ പ്രധാനമല്ലേ? അവര്ക്ക് ഫണ്ട് കിട്ടുന്നുണ്ടോ എന്നതും അങ്ങനെയുണ്ടെങ്കില് അത് ഏത് ഉദ്ദേശ്യത്തിന്, ആര് കൊടുക്കുന്നു എന്നതും അന്വേഷിക്കേണ്ടതല്ലേ? അതൊന്നും തന്റെ വിഷയമല്ല എന്ന് നീലകണ്ഠനെപ്പോലുള്ള പൊതുപ്രവര്ത്തകന് ഉദാസീനനാവാന് കഴിയുമോ?
എങ്കില്പ്പിന്നെ, കുത്തകമുതലാളിമാരോ സാമ്രാജ്യത്വശക്തികളോ കൊടുക്കുന്ന ഫണ്ടു വാങ്ങി ഒരു പണിയും എടുക്കാന് പാടില്ല എന്ന് നീലകണ്ഠനെപ്പോലുള്ളവര് നിലപാടെടുക്കുന്നതിന്റെ യുക്തിയെന്താണ്? 'ദൈവികഭരണ' (ഹുകൂമത്തെ ഇലാഹി) സ്ഥാപനം സ്വന്തം ലക്ഷ്യമായി അംഗീകരിച്ച സംഘടനയാണ് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി. ഇസ്ലാമികരാഷ്ട്രം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ് അവര് പണിയെടുക്കുന്നത്. അവരുടെ യുവജനവേദിയാണ് സോളിഡാരിറ്റി (2003). അവര്ക്ക് ഫണ്ട് കിട്ടുന്നുണ്ടെങ്കില് അത് ഈയൊരു ഉദ്ദേശത്തിനുവേണ്ടി വല്ലവരും കൊടുക്കുന്നതാവും. മുഖ്യധാരയിലേക്ക് പ്രവേശനം കിട്ടുന്നതിനുവേണ്ടിയും മുസ്ലിം ചെറുപ്പക്കാരെ സ്വന്തം അണികളിലേക്ക് ആകര്ഷിക്കുന്നതിന് വേണ്ടിയും ആണ് പരിസ്ഥിതി- ദളിത്-ആദിവാസി സമരങ്ങളിലും മറ്റു പൗരാവകാശപ്രസ്ഥാനങ്ങളിലും സോളിഡാരിറ്റിക്കാര് അണിചേരുന്നത്. സമൂഹത്തില് വര്ഗീയവിഭജനം ഉണ്ടാക്കുക എന്നതാണ് അവരുടെ ആദ്യത്തെ പദ്ധതി. അത്തരം പ്രസ്ഥാനങ്ങള്ക്ക് പൊതുമണ്ഡലത്തില് സ്ഥാനവും മാന്യതയും ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്ന തരത്തില് നീലകണ്ഠനെപ്പോലുള്ളവര് പെരുമാറുന്നത് ആലോചനക്കുറവാണ്.
സാമ്രാജ്യത്വത്തിനോ കുത്തകമുതലാളിത്തത്തിനോ ഫ്യൂഡലിസത്തിനു തന്നെയോ ഉണ്ടാക്കാന് കഴിയുന്നതിനെക്കാള് എത്രയോ വലുതാണ് മതരാഷ്ട്രവാദികളുടെ വിഭാഗീയതയ്ക്ക് ഉണ്ടാക്കാന്കഴിയുന്ന സാമൂഹികവിപത്തുകള്.
അഴിമതിയെക്കാള് എത്രയോ വലിയ ആപത്താണ് വര്ഗീയത. ഒരാളോ ഒരുകൂട്ടം ആളുകളോ സ്ഥാനത്തുനിന്നു പോയാല് അഴിമതിയുടെ പ്രശ്നം തീരും. വര്ഗീയതകൊണ്ടുണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങള് തലമുറകളിലേക്ക് നീണ്ടുചെല്ലും. ആയിരം കൊല്ലംമുന്പു നടന്ന കുരിശുയുദ്ധങ്ങളുടെ ഓര്മ ഇപ്പോഴും പാശ്ചാത്യരെയും പൗരസ്ത്യരെയും വേട്ടയാടുന്നത് ഉദാഹരണം. ഈയിടെ ഇറാഖിലേക്ക് അമേരിക്കന് സൈന്യം നീങ്ങുമ്പോള്പോലും അതിന്റെ ഓര്മ ഉണര്ന്നു. മറ്റെന്തിനും എന്തെങ്കിലും പരിഹാരമുണ്ട്; മതവര്ഗീയത സൃഷ്ടിക്കുന്ന കൊടൂരതകള്ക്ക് അതില്ലതന്നെ.
മറ്റൊരുദാഹരണത്തിലൂടെ ഇതൊന്നുകൂടി വിശദമാക്കാം:
കേരളത്തില് മതവര്ഗീയത തീരെ ഇല്ലാത്ത ഒരവസ്ഥ ഇന്നത്തെ കേരളീയരെല്ലാം ഒരു പ്രത്യേക പാനീയം കുടിക്കുന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം ഉണ്ടായിത്തീരും എന്നുറപ്പുണ്ടെങ്കില് അതു കുടിക്കാം എന്ന് ഞാന് പറയും. ആ പണിയുണ്ടാക്കുന്ന നാശം ഒന്നോ രണ്ടോ തലമുറ കൊണ്ടുതീരും. വര്ഗീയതയ്ക്ക് ഉണ്ടാക്കാന് കഴിയുന്ന നാശം ഇത്രയെന്ന്, ഇത്ര കാലത്തേക്കെന്ന് ആര്ക്കു പറയാം?
പാനീയം പ്രവര്ത്തിക്കുന്നത് ശരീരത്തിലാണ്. മനസ്സിനെയും വ്യക്തിബോധത്തെയുമൊക്കെ അതിന് ചെറുതായി സ്വാധീനിക്കാന് കഴിഞ്ഞേക്കും. എന്നാലും എത്ര കാലത്തേക്ക്? വര്ഗീയതയുടെ പ്രവര്ത്തനമെല്ലാം വികാരത്തിലാണ്. അത് വിവേകം നശിപ്പിച്ച് ശരീരത്തെ ഒരായുധമാക്കി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്നു; പിന്നെ ഓര്മയായും ചരിത്രമായും കോലം മറിഞ്ഞ് അനന്തര തലമുറകളുടെ ബോധത്തില് പ്രതികാരാഗ്നിയായി കുടിപാര്ക്കുന്നു... ഉത്തരേന്ത്യയില് വിഭജനകാലത്തെ ഒരു വെട്ട് എത്രയോ വേഗം ബോധത്തിലേക്ക് ഉണര്ന്നെത്തി ആറുപതിറ്റാണ്ടിനുശേഷവും പുതിയ വെട്ടുകള് ഉത്പാദിപ്പിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു...
സമരം ചെയ്യുന്നവര് ഒപ്പമുള്ളവന്റെ സ്വഭാവവും ലക്ഷ്യവും ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നാല് വരുന്ന ആപത്തിന് നമ്മുടെ സമീപകാലചരിത്രത്തില്നിന്ന് തെളിവ് തരാം.
1. തുര്ക്കി ഖിലാഫത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനത്തിനുവേണ്ടി മുസ്ലിങ്ങള് ആരംഭിച്ചതും ഗാന്ധിജി, അബുല്ക്കലാം ആസാദ് മുതലായ കോണ്ഗ്രസ് നേതാക്കള് പിന്തുണകൊടുത്തതുമായ ഖിലാഫത്ത്്പ്രസ്ഥാന(1919)ത്തിന്റെ കഥയെടുക്കാം: ബ്രിട്ടീഷ്വിരുദ്ധസമരത്തിന് ഇന്ത്യയിലെ മുസ്ലിങ്ങളുടെ സഹകരണം നേടുക എന്നതായിരുന്നു കോണ്ഗ്രസ്സിന്റെ ലക്ഷ്യം. ജനാധിപത്യത്തിനുവേണ്ടി വാദിച്ച കോണ്ഗ്രസ്സാണ് രാജാധിപത്യത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ആ സമരത്തിന് പിന്തുണ കൊടുത്തത്! മലബാറില് അത് വലിയ പൊട്ടിത്തെറിക്ക് (1921) വഴിവെച്ചു. തുര്ക്കി ജനകീയ റിപ്പബ്ലിക്കാവുകയും അതിന്റെ പ്രസിഡന്റ് കമാല്പാഷ ഖിലാഫത്ത് റദ്ദാക്കുകയും (1924) ചെയ്തതോടെ ആ സമരം എന്തായിത്തീര്ന്നു എന്നാലോചിച്ചുനോക്കുക! ദേശീയപ്രസ്ഥാനത്തിലെ വര്ഗീയവിഘടനത്തിന് പശ്ചാത്തലമൊരുക്കിയതില് ഖിലാഫത്ത്പ്രസ്ഥാനത്തിനും പങ്കില്ലേ? ആ സമരത്തിന് പിന്തുണകൊടുക്കുന്നതിലൂടെ മതവിഭാഗീയത വളരുമെന്ന് അന്ന് മുഹമ്മദലി ജിന്ന നല്കിയ താക്കീത് സത്യമായി പുലര്ന്നില്ലേ?
2. ഇതേ ജിന്നയുടെ നേതൃത്വത്തില് 1940-കളില് മതദേശീയതാവാദം ഉയര്ന്നുവന്നപ്പോള് ഇന്ത്യന് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടി അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുകയുണ്ടായി. ദ്വിരാഷ്ട്രവാദത്തെ 'പാകിസ്താന്റെ സ്വയം നിര്ണായകാവകാശം' എന്ന കണക്കിലാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര് ന്യായീകരിച്ചത്. ഉത്തരേന്ത്യയില് മുസ്ലിം കുടുംബങ്ങളില് ജനിച്ചുവളര്ന്ന പല കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരും മുസ്ലിംലീഗില് ചേര്ന്ന് പ്രവര്ത്തിക്കുകപോലും ഉണ്ടായി. മുസ്ലിങ്ങളുടെ അനുഭാവം നേടി പാര്ട്ടി വളര്ത്തുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. പാകിസ്താന് രൂപംകൊണ്ട് അഞ്ചുകൊല്ലം കഴിയുമ്പോഴേക്ക് അവിടെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്ട്ടി നിരോധിച്ചു. ലീഗുകാരായി കോലംമാറിയ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാര് ലീഗുകാരായിത്തന്നെ തുടര്ന്നു! അങ്ങനെയാണ് ആ 'സ്വയംനിര്ണായകാവകാശം' കലാശിച്ചത്.
3. അടിയന്തിരാവസ്ഥക്കാലത്ത്(1975-1977) പൗരാവകാശങ്ങള്ക്കുവേണ്ടി പോരാടുവാന് ആര്.എസ്.എസ്. രംഗത്തുണ്ട്. അവരുമായി കൂട്ടുകൂടുന്നതിനെപ്പറ്റി പലര്ക്കും ആശങ്കയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും ആര്.എസ്.എസ്സിന് പ്രകടമായ സ്വാധീനമുള്ള ജനസംഘം എന്ന പാര്ട്ടിയെ ഒപ്പംകൂട്ടാന് ജയപ്രകാശ് നാരായണ് മടിച്ചില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാര്മികത്വത്തില് രൂപംകൊണ്ടതും നിജലിംഗപ്പകോണ്ഗ്രസ്, സോഷ്യലിസ്റ്റ് പാര്ട്ടി, കോണ്ഗ്രസ് ഫോര് ഡമോക്രസി, ജനസംഘം മുതലായ പാര്ട്ടികളുടെ സമുച്ചയവും ആയ ജനതാപാര്ട്ടി(1977) തിരഞ്ഞെടുപ്പില് മത്സരിച്ചു ജയിച്ച് കേന്ദ്രത്തില് മന്ത്രിസഭയുണ്ടാക്കി. അന്നുണ്ടായ മൊറാര്ജിമന്ത്രിസഭയില് എ.ബി.വാജ്പേയി വിദേശകാര്യ
മന്ത്രിയും എല്.കെ.അദ്വാനി വാര്ത്താവിതരണവകുപ്പ് മന്ത്രിയും ആയിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് നമ്മുടെ പൊതുമണ്ഡലത്തില് ഹിന്ദുവര്ഗീയരാഷ്ട്രീയത്തിന് മാന്യത കിട്ടുന്നത്. ജനതാപാര്ട്ടി ആഭ്യന്തര കലഹത്തിലൂടെ വഴിപിരിഞ്ഞപ്പോള് ജനസംഘക്കാര് രൂപം കൊടുത്ത ഭാരതീയ ജനതാ പാര്ട്ടി (ബി.ജെ.പി)ക്ക് ഇന്ത്യന് പ്രധാനമന്ത്രിയെ സൃഷ്ടിക്കുവാന് പിന്നീട് എത്ര കുറച്ച് കാലമേ വേണ്ടിവന്നുള്ളൂ എന്ന് ആലോചിച്ചുനോക്കുക.
ഇത്തരം ചരിത്രാനുഭവങ്ങളില്നിന്ന് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്: വിവേകംകൊണ്ടു പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന പൊതുപ്രവര്ത്തകര് വികാരംകൊണ്ടു പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന കൂട്ടരെ ഒപ്പംകൂട്ടുന്നത് ബുദ്ധിയാവില്ല.
ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയുടെ സ്ഥാപകന് അബുല് അഅ്ലാ മൗദൂദി (1903-1979) ജനാധിപത്യം, മതേതരത്വം, ദേശീയത എന്നീ ആശയങ്ങളെ എതിര്ത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യന് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി അവയെല്ലാം അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. പിന്നെ എന്തിന് അവരെ അകറ്റിനിര്ത്തണം എന്നൊരു ചോദ്യമുണ്ട്.
മറുപടി: കേരളത്തില് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയോ അവരുടെ ഉപസംഘങ്ങളോ ആയുധപരിശീലനം നടത്തിയതിന് തെളിവൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും ഇക്കാണുന്ന ജനാധിപത്യ-മതേതര മുഖം അവരുടെ തത്കാലത്തെ മുഖംമൂടി മാത്രമാണ്.
സാഹചര്യത്തെളിവുകള്:
1. വോട്ട് ചെയ്യുന്നത് നിഷിദ്ധം(ഹറാം) ആണ് എന്നുപറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് അവര് വന്നത്(1941). അടിയന്തിരാവസ്ഥയെ തുടര്ന്നുണ്ടായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ്(1977) മുതല് വോട്ട് ചെയ്യാന് ആരംഭിച്ചു. അന്ന് കോണ്ഗ്രസ്വിരുദ്ധം. പിന്നെ വ്യക്തിയെ നോക്കി വോട്ടുചെയ്യും എന്നായി. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോള് മൂല്യാധിഷ്ഠിതമായി സ്ഥാനാര്ഥികള്ക്കും മുന്നണികള്ക്കും പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിച്ചുതുടങ്ങി. ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി സ്വയം ഒരു രാഷ്ട്രീയപാര്ട്ടിയാണ് എന്ന സത്യം തുറന്നുപറഞ്ഞത് ഇപ്പോള് മാത്രമാണ്(2009). നീണ്ട ആറുപതിറ്റാണ്ടുകാലം ആ വസ്തുത ഒളിച്ചുവെച്ചു എന്നര്ഥം!
2. പാകിസ്താനിലെ ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി ഉയര്ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന മതരാഷ്ട്രവാദത്തെ ഇന്ത്യന് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമി അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. 1977-ല് അധികാരത്തില് വന്ന പട്ടാളഭരണാധികാരി സിയാവുല്ഹഖ് പാകിസ്താനില് മതനിയമങ്ങള് രാഷ്ട്രനിയമങ്ങളാക്കാന് നടത്തിയ ശ്രമങ്ങള്ക്ക് അവിടെ എന്നപോലെ ഇവിടെയും കൊടുത്ത പിന്തുണ ഉദാഹരണം.
3. മൗദൂദിയെയോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏതെങ്കിലും ആശയത്തെയോ ഇവര് ഇതുവരെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞിട്ടില്ല.അദ്ദേഹത്തിന്റെ അപകടം പിടിച്ച ആശയങ്ങള് വിശദീകരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങള് അവരിപ്പോഴും ധാരാളമായി വില്ക്കുന്നുണ്ട്.
ഇതില്നിന്ന് അനുമാനിക്കാവുന്നത്: പറ്റിയ സന്ദര്ഭം വരുമ്പോള് അവരുടെ യഥാര്ഥ ഫാസിസ്റ്റുദംഷ്ട്ര പുറത്തുവരും.
ഇനി, സ്വന്തം നിലപാട് ന്യായീകരിക്കാന് സി.ആര്.നീലകണ്ഠന് കൊണ്ടുവന്ന എ.കെ.ജി.യുടെ ഉദാഹരണത്തിലേക്ക് വരാം. എന്താണ് എ.കെ.ജി. ചെയ്തത്? കുടിയിറക്കിനെതിരായ ഫാ. വടക്കന്റെ (1919-2002)സമരത്തില് സഹകരിച്ചു. വടക്കന് ഒരു വ്യക്തിയാണ്; ആശയമല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഘത്തില് ഉള്ളത് തൊഴിലാളികളാണ്; ആശയപ്പോരാളികളല്ല. അവരുടെ ലക്ഷ്യം സ്വന്തം കുടികിടപ്പ് എന്ന ജനാധിപത്യാവകാശം വീണ്ടുകിട്ടലാണ്; അല്ലാതെ ക്രൈസ്തവരാഷ്ട്രസ്ഥാപനമല്ല. അദ്ദേഹം കൊണ്ടുനടന്ന സംഘടനയുടെ പേര്: കര്ഷകത്തൊഴിലാളി പാര്ട്ടി (കെ.ടി.പി: 1962) ഇ.എം.എസ്സിന്റെ ഒന്നാമത്തെ മന്ത്രിസഭ(1957) യെ മറിച്ചിടാന് വിദേശധനത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ നടന്ന വിമോചനസമരത്തിന്റെ (1959) മുന്നണിപ്പോരാളികളില്പ്പെടുന്ന അച്ചനെ ഇ.എം.എസ്സിന്റെ രണ്ടാമത്തെ മന്ത്രിസഭ (1967)യെ കാര്യമായി പിന്തുണച്ചവരുടെ കൂട്ടത്തിലും കാണാം. ആ മന്ത്രിസഭ തകര്ന്നുപോകാനുള്ള (1969) മുഖ്യകാരണം അച്ചന്റെ പ്രധാന അനുയായിയും മന്ത്രിയുമായ ബി. വെല്ലിംഗ്ടനെതിരായ അഴിമതി ആരോപണം അന്വേഷിക്കുവാന് മുഖ്യമന്ത്രി ഇ.എം.എസ്സ്. വിസമ്മതിച്ചതാണ്.
ഒന്നാലോചിച്ചു പറയൂ: ഇമ്മട്ടിലുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയനേതാവിന്റെ തൊഴിലാളിസമരത്തോട് സഹകരിക്കുന്നതും മതരാഷ്ട്രവാദികള്ക്ക് പൊതുമണ്ഡലത്തില് മാന്യത നേടിക്കൊടുക്കുന്നതും തുല്യമാണോ?
ആര്.എസ്.എസ്. ഇത്തരം സമരങ്ങള്ക്ക് വരില്ലെന്ന് നീലകണ്ഠന് പറയുന്നു. വന്നാല് എന്തു ചെയ്യും? ഒപ്പം കൂട്ടേണ്ടി വരില്ലേ? എന്ത് യുക്തി പറഞ്ഞ് അവരെ മാറ്റി നിര്ത്തും?
അപ്പോള് 'ഭൂരിപക്ഷവര്ഗീയത, ന്യൂനപക്ഷവര്ഗീയതയെക്കാള് ആപത്താണ്' എന്ന പഴയ പല്ലവി പാടുമോ? അത്തരം വാദങ്ങളൊക്കെ ആകാവുന്നതിലേറെ അബദ്ധമാണ് എന്ന് ഈയിടെ നടന്ന മുംബൈ ഭീകരാക്രമണത്തിലൂടെ (26/11/2008) തെളിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞതാണ്- നൂറുകോടി ജനങ്ങള് അധിവസിക്കുന്ന ഇന്ത്യാരാജ്യത്തെ വെറും പത്തുപേരാണ് മൂന്നുദിവസം വിറപ്പിച്ചുനിര്ത്തിയത്!
സോളിഡാരിറ്റിക്കാര്ക്ക് കേരളത്തിലെ പ്രകൃതിയുടെയും ദളിതരുടെയും ആദിവാസികളുടെയും അവകാശങ്ങളില് ഉണ്ടെന്ന് ഭാവിക്കുന്ന തരം താത്പര്യം മതപാരമ്പര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളില് ഉണ്ടോ? സംശയമാണ്. അവരുടെ പ്രഥമ പരിഗണനയിലുള്ള മുസ്ലിം സമൂഹത്തില് സ്ത്രീകള് പലതരം വിവേചനങ്ങള് നേരിടുന്നുണ്ട്. ആ അന്യായങ്ങള്ക്കു നേരെ മൗനം പാലിക്കുന്ന കൂട്ടരാണിവര്.
ചില ഉദാഹരണങ്ങള്:
1. മുസ്ലിങ്ങളുടെ മതനിയമം (ശരീഅത്ത്) അനുസരിച്ച് പിതാവിന്റെ അനന്തരാവകാശസ്വത്തില് ആണിന് കിട്ടുന്നതിന്റെ നേര്പകുതിയേ പെണ്ണിന് കിട്ടൂ. അതായത് മകന് 100 ഉറുപ്പിക കിട്ടുമ്പോള് മകള്ക്ക് 50 ഉറുപ്പിക മാത്രം. ഈ കൊള്ളരുതായ്മയ്ക്കെതിരെ സോളിഡാരിറ്റി നാളിതുവരെ വല്ല വിരോധവും പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
2. ബഹുഭാര്യത്വം വഴി നമ്മുടെ നാട്ടില് മുസ്ലിം സ്ത്രീകള് പലതരം അനീതികള്ക്ക് വിധേയരാവുന്നുണ്ട്. ഇവിടത്തെ ബഹുഭാര്യത്വസമ്പ്രദായത്തില് മുസ്ലിങ്ങളുടെ മതനിയമങ്ങള്തന്നെ ലംഘിക്കപ്പെടുന്നു! ഇതിനെതിരെ ഇവര് എന്തു ചെയ്തിട്ടുണ്ട്?
3. പുരുഷന്റെ ഏകപക്ഷീയമായ വിവാഹമോചനാധികാരം (തലാഖ്) ഇവിടത്തെ മുസ്ലിം സ്ത്രീയുടെ തലയ്ക്കു മുകളില് വാളുപോലെ തൂങ്ങിനില്പുണ്ട്. അത് നിരുപാധികം ഉപയോഗിച്ചതിന്റെ ഇരകളെ ഏതു പട്ടണത്തിലും ഏതു ഗ്രാമത്തിലും കാണാം. ഈ നിസ്സഹായകള്ക്കുവേണ്ടി ഈ യുവജനസേന എന്തുസമരമാണ് നടത്തിയിട്ടുള്ളത്? ഇവിടത്തെ മറ്റു പുരുഷന്മാരെപ്പോലെ, കോടതിയുടെ അറിവോടും അനുവാദത്തോടും കൂടിയേ മുസ്ലിം പുരുഷന് വിവാഹമോചനം നടത്താവൂ എന്ന നിലപാട് പ്രഖ്യാപിക്കാനുള്ള ജനാധിപത്യബോധം ഈ 'പൗരാവകാശസമരക്കാര്'ക്ക് ഉണ്ടോ?
4. ഇസ്ലാമികനിയമങ്ങളിലെ സ്ത്രീവിരുദ്ധതയ്ക്കെതിരെ പ്രബന്ധങ്ങളും പ്രസംഗങ്ങളും പ്രവര്ത്തനങ്ങളുമായി നടന്നതിന്റെ പേരില് ചേകനൂര് മൗലവിയെ മതഭീകരവാദികള് ശ്വാസം മുട്ടിച്ച് കൊന്നതി(29 ജൂലായ് 1993)നെപ്പറ്റി ഈ സംഘത്തിന്റെ അഭിപ്രായമെന്താണ്? ആ കൊലപാതകത്തില് ഉള്ളടങ്ങിക്കിടക്കുന്ന പൗരാവകാശപ്രശ്നം പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നതിനുവേണ്ടി കഴിഞ്ഞ പതിനാറു കൊല്ലക്കാലത്തിനിടയില് എന്തൊക്കെ പണികളാണ് ഈ 'ജനാധിപത്യപ്രവര്ത്തകര്' എടുത്തിട്ടുള്ളത്?
5. പലസ്തീനിലും കശ്മീരിലും ഗുജറാത്തിലും മുസ്ലീങ്ങള്ക്കെതിരെ നടക്കുന്ന ജനാധിപത്യ വിരുദ്ധമായ അന്യായങ്ങള്ക്കെതിരെ ധാര്മികരോഷം വളര്ത്തുന്ന പലതും സോളിഡാരിറ്റി ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വളരെ നല്ല കാര്യം. അക്കൂട്ടത്തില് ഉത്തരം കിട്ടേണ്ട മറ്റൊരു ചോദ്യം: ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായി നിരന്തരം പെരുമാറുന്ന താലിബാനെപ്പറ്റി ഇവര്ക്കെന്താണ് അഭിപ്രായം? ആ സംഘം സ്വന്തം ഭരണകാലത്ത് ബാമിയാന്കുന്നിലെ ബുദ്ധപ്രതിമ തകര്ത്തപ്പോഴും അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ സ്ത്രീകള്ക്ക് വിദ്യയും തൊഴിലും സാമൂഹികജീവിതവും നിഷേധിച്ചപ്പോഴും ഈയിടെ അവര് പാകിസ്താനിലെ സ്വാത്ത് താഴ്വാരത്തില് സ്ത്രീവിദ്യാലയങ്ങള് ബോംബിട്ടു തകര്ത്തപ്പോഴും സോളിഡാരിറ്റിയുടെ പ്രതികരണം എന്തായിരുന്നു? 'സര്വലോകര്ക്കും അനുഗ്രഹമായി അയയ്ക്കപ്പെട്ട പ്രവാചകന്റെ' പേരില് നടത്തിയ ആ ക്രൂരതകള്ക്കെതിരെ എന്ത് അഭിപ്രായരൂപീകരണമാണ് ഈ വിഭാഗം സംഘടിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്? ബാബരിപ്പള്ളി തകര്ത്തത് അന്യായവും ബുദ്ധപ്രതിമ തകര്ത്തത് ന്യായവും ആയിത്തീരുന്നത് എവിടത്തെ ജനാധിപത്യമാണ്?
6. ചര്ച്ചയ്ക്ക് വളരെ അസൗകര്യം ഉണ്ടാക്കുന്ന മറ്റൊരു വിഷയം: അമേരിക്കന് സാമ്രാജ്യത്വത്തിനെതിരായി നിരന്തരം, നിരന്തരം പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന കൂട്ടരാണ് സോളിഡാരിറ്റിക്കാര്. അവര് അമേരിക്ക താങ്ങിനിര്ത്തുന്ന സഊദി അറേബ്യ, ഖത്തര്, കുവൈത്ത്, യു.എ.ഇ. മുതലായ അറബ്നാടുകളിലെ ഭരണകൂടങ്ങളെപ്പറ്റി എന്തുപറയുന്നു? രാജാധിപത്യമായതിനാല് അവയൊന്നും ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കണക്കില്പ്പെടാന് വയ്യ. രാജാവിന്റെ മകന് രാജാവ് എന്ന് അനന്തരാവകാശം കിട്ടുന്ന ഭരണത്തിന് ഇസ്ലാമില് വകുപ്പില്ലാത്തതിനാല് അവ ഇസ്ലാമികമാവാനും വയ്യ. ആ ജനവിരുദ്ധ ഭരണകൂടങ്ങളുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്വം അമേരിക്കന് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ താത്പര്യങ്ങള് സംരക്ഷിക്കുകയാണ്. എല്ലാ കച്ചവടത്തിലും കാണുന്നതിനു വിരുദ്ധമായി, വില്ക്കുന്നവര് ചരക്കിന്റെ വില നിശ്ചയിക്കുന്നതിനു പകരം, ഗള്ഫുനാടുകളിലെ എണ്ണവില വാങ്ങുന്ന അമേരിക്ക നിശ്ചയിക്കുന്നു എന്നത് താത്പര്യസംരക്ഷണത്തിന് ഒരു ഉദാഹരണം. ഇറാഖിലേക്കുള്ള കടന്നുകയറ്റത്തിന് ഈ രാജ്യങ്ങള് അമേരിക്കയ്ക്ക് എല്ലാ ഒത്താശകളും ചെയ്തുകൊടുത്തു എന്നത് വേറെ ഉദാഹരണം. ദാസ്യംകൊണ്ട് സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെയായ ഈ രാജഭരണകൂടങ്ങളെ സോളിഡാരിറ്റി അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ടോ? ഇവിടത്തെ 'സാംസ്കാരികപ്രവര്ത്തന'ത്തിന് ആ കൂട്ടരില്നിന്ന് വല്ല ഫണ്ടും സ്വീകരിക്കുന്നുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കില് അതിനകത്തെ ജനാധിപത്യമൂല്യവും ഇസ്ലാമികധാര്മികതയും എന്താണ്?
ഇവിടെ വരാവുന്ന ഒരെതിര്വാദം: സോളിഡാരിറ്റി മുസ്ലിംസമുദായത്തിന്റെ കാര്യങ്ങള് മാത്രം കൈകാര്യം ചെയ്താല് മതി, പൊതുപ്രശ്നങ്ങളില് ഇടപെടേണ്ട എന്നു പറയുന്നത് ശരിയാണോ?
മറുപടി: ശരിയല്ല. ഞാന് അങ്ങനെ പറയുന്നില്ല. മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ഏതു പ്രശ്നത്തിലും പൊതുപ്രവര്ത്തകര് ഇടപെടേണ്ടതുതന്നെ. പക്ഷേ, ചില പ്രത്യേകപ്രശ്നങ്ങളില് മൗനം പാലിക്കുന്നത് നീതിയല്ല എന്നെനിക്കു വാദമുണ്ട്. ആ പ്രശ്നങ്ങളില് അനീതിക്കു വിധേയരാവുന്നവരെ അതില്ത്തന്നെ തളച്ചിടാന് ഇപ്പറഞ്ഞ മൗനം ഉപകാരപ്പെടും. അതിനെ എതിര്ക്കേണ്ടതല്ലയോ?
ഇതൊക്കെ നീലകണ്ഠനെപ്പോലുള്ളവര് സ്വയം ചോദിക്കുന്നത് നന്ന്; സമരപ്പന്തലില് ഒപ്പം ഇരിക്കുന്ന 'സോളിഡാരിറ്റിസഖാവി'നോടു ചോദിക്കുന്നതും കൊള്ളാം.
മതപാരമ്പര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മനുഷ്യാവകാശപ്രശ്നങ്ങളില് ഇല്ലാത്ത ബേജാറിനാല് മറ്റു സംഗതികള് വരുമ്പോള് ജമാഅത്തെ ഇസ്ലാമിയുടെയും സോളിഡാരിറ്റിയുടെയും ഉള്ളറകള് ഇങ്ങനെ കത്തിയാളുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്ന സംശയത്തിനു മറുപടി കിട്ടാന് കേരളത്തിലെ പൊതുമണ്ഡലത്തിന് അവകാശമുണ്ട്. അവരോടും കൂടെയുള്ളവരോടും ഞങ്ങള് അതു
ചോദിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും...
- മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ്: 18-24 ഒക്ടോബര് 2009
(മാതൃഭൂമി പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഇസ്ലാമിക രാഷ്ട്രീയം വിമര്ശിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന പുസത്കത്തില് നിന്ന് )
Monday, October 11, 2010
വസ്ത്രധാരണത്തിന്റെ നിര്ബന്ധങ്ങള്ക്കു പിന്നില്
ബി.എം. സുഹറ
വസ്ത്രധാരണം ഓരോരുത്തരുടെയും വ്യക്തിപരമായ കാര്യമാണ്. അവരവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ പ്രകടനം കൂടിയാണ്. അവരവര്ക്ക് ഇണങ്ങുന്നതും അതേസമയം കാണുന്നവര്ക്ക് അരോചകമായിത്തോന്നാത്തതുമാകണം മാന്യമായ വേഷധാരണം. നാം ജീവിക്കുന്ന ചുറ്റുപാടിനും കാലാവസ്ഥയ്ക്കും ഇണങ്ങുന്നതുകൂടിയായിരിക്കണം. പക്ഷേ, ഇതൊക്കെ സ്വയം തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശം ഈ രാജ്യത്തെ ഏതൊരാണിനും പെണ്ണിനുമുണ്ട്. എന്നിരിക്കേ, കേരളത്തിലെ മുസ്ലിം സ്ത്രീകളുടെമേല് ചില മതമൗലികവാദികള് അടിച്ചേല്പിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന ഡ്രസ്കോഡ് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളി മാത്രമല്ല ജനാധിപത്യധ്വംസനം കൂടിയാണെന്നു പറയാതെ നിവൃത്തിയില്ല. കേരളത്തിലെ മുസ്ലിംസ്ത്രീകള് ഇവിടത്തെ കാലാവസ്ഥയ്ക്കും സംസ്കാരത്തിനും യോജിച്ച വസ്ത്രങ്ങളായിരുന്നു പണ്ടുമുതലേ ധരിച്ചിരുന്നത്. മലബാറില് കാച്ചിയും പെങ്കുപ്പായവുമായിരുന്നു പണ്ടുമുതലേ വേഷം. തലയില് കസവുതട്ടംകൊണ്ട് മറച്ചാണ് അവര് പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നത്. ഏറനാട്ടില് കാച്ചിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. വെള്ള സൂരിത്തുണിയും പുള്ളിക്കുപ്പായവും. തലയില് പുള്ളിത്തട്ടം. പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള് വെള്ള മല്മലുകൊണ്ടുള്ള മേലാപ്പ്. ഇങ്ങനെ ഓരോ നാട്ടിലും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു വേഷം. കാസര്കോടുമുതല് തിരുവനന്തപുരംവരെയുള്ള വിവിധ മതസ്ഥരായ സ്ത്രീകളെ വേഷംകൊണ്ടും ഭാഷകൊണ്ടും തിരിച്ചറിയാന് സാധിച്ചിരുന്നു. അക്കാലത്ത് മുസ്ലിം സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതം അകത്തളത്തില് തളച്ചിട്ടതായിരുന്നു. കാലം മാറിയപ്പോള് സ്കൂളുകളിലും കോളേജിലും ചെന്നുപഠിക്കാനും പുറത്തിറങ്ങി പ്രവര്ത്തിക്കാനും മുസ്ലിം സ്ത്രീകള്ക്കും അവസരം ലഭിച്ചുതുടങ്ങി. ഇത് അവരുടെ വേഷത്തിലും മാറ്റങ്ങളുണ്ടാക്കി. പുതിയ തലമുറ പാവാട, ചുരിദാര്, സാരി തുടങ്ങിയ സൗകര്യപ്രദമായ വേഷങ്ങള് തിരഞ്ഞെടുക്കാന് നിര്ബന്ധിതരായി.
ഈയടുത്ത കാലത്തായാണ് കേരളത്തിലെ ജനങ്ങള് സംശയദൃഷ്ടിയോടെ പരസ്പരം നോക്കിത്തുടങ്ങിയത്. അജ്ഞാതമായൊരു ഭീതിയും സുരക്ഷിതത്വമില്ലായ്മയും ഇന്ന് എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിലുണ്ട്. ജാതിയും മതവും നോക്കി സുഹൃത്തുക്കളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന രീതി പണ്ട് കേരളത്തിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുപോലെത്തന്നെ ജാതിതിരിച്ചുള്ള ഗ്രാമങ്ങളും നമുക്കന്യമായിരുന്നു. വേഷത്തിന്റെ കാര്യത്തില് മതം കലര്ത്തുന്നത് ഇതിന്റെ മുന്നോടിയായിട്ടല്ലേ എന്നു സാധാരണക്കാര് സംശയിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില് അവരെ കുറ്റം പറയാന് സാധിക്കില്ല. സ്വന്തം കാര്യലാഭത്തിനുവേണ്ടി ഒരു ചെറിയ വിഭാഗം ആളുകള് ബോധപൂര്വം ഇവിടെ വര്ഗീയലഹളകളുണ്ടാക്കി മുതലെടുപ്പ് നടത്തുന്നു. ഈ അക്രമത്തെയാണ് ചിന്താശീലരായ എല്ലാവരും ഒറ്റക്കെട്ടായി നിന്ന് എതിര്ത്ത് തോല്പിക്കേണ്ടത്.
ഓരോ രാജ്യത്തെയും കാലാവസ്ഥ, ജീവിതസാഹചര്യങ്ങള്, ധരിക്കാനുള്ള സൗകര്യം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളാണ് വസ്ത്രധാരണത്തെ നിശ്ചയിക്കുന്നത്. അറബിനാടുകളിലെ ചുഴറ്റിയടിക്കുന്ന കാറ്റും കാലാവസ്ഥയില് അടിക്കടിയുണ്ടാവുന്ന മാറ്റങ്ങളുമാണ് അവരുടെ വസ്ത്രധാരണത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം. അത് അവരുടെ സംസ്കാരത്തിനും ആരോഗ്യത്തിനും യോജിക്കുന്നതായിരുന്നു. ആ വേഷം എങ്ങനെ കേരളത്തിലെ മുസ്ലിം സ്ത്രീകളുടെ പൊതുവേഷമാവും? കേരളത്തിലെ മുസ്ലിം സ്ത്രീകള്ക്ക് വേഷധാരണത്തില് സ്വന്തമായൊരു സംസ്കാരമുണ്ടായിരുന്നു. അറബികളെ അന്ധമായി അനുകരിക്കല് പാശ്ചാത്യരെ അന്ധമായി അനുകരിക്കുന്നതിനു തുല്യവും അപലപനീയവുമാണ്. കാലാകാലമായി കേരളത്തിലെ പുരുഷന്മാര് കേരളീയവേഷം തന്നെയാണ് ധരിക്കുന്നത്. അതിലാര്ക്കും പരിഭവമോ പരാതിയോ ഇല്ല. പിന്നെന്തിനാണ് സ്ത്രീകളുടെമേല് കുതിരകേറ്റം? ചാഞ്ഞ മരമാവുമ്പോള് ആര്ക്കും പാഞ്ഞുകേറാമല്ലോ. സ്ത്രീകള് ജനിക്കുന്നതും ജീവിക്കുന്നതും വേഷം ധരിക്കുന്നതും പുരുഷന്മാരെ ആകര്ഷിക്കാനാണ് എന്ന അബദ്ധധാരണയാണ് ആദ്യം തിരുത്തിക്കുറിക്കേണ്ടത്. സ്വന്തം വസ്ത്രം നിശ്ചയിക്കാനും തിരഞ്ഞെടുക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പുരുഷന്റേതെന്നതുപോലെ സ്ത്രീയുടെയും മൗലികാവകാശമാണ്. അവനവന്റെ ശരീരത്തിനും സ്വന്തം നാട്ടിലെ കാലാവസ്ഥയ്ക്കുമിണങ്ങുന്ന വേഷം ധരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഏതൊരാള്ക്കുമുണ്ട്. സ്വന്തം ശരീരം പ്രദര്ശനവസ്തുവാക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള വേഷം ധരിക്കാതിരിക്കലാണ് സ്ത്രീകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സുരക്ഷ. കാരണം സ്ത്രീശരീരം കണ്ടാല് വികാരംകൊള്ളുന്ന പുരുഷന്മാരാണ് ഇന്നും കേരളത്തിലേറെയുള്ളത്. ഇത് എന്റെ വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായം. നമ്മുടെ പുരുഷമനസ്സുകള് എന്തേ ഇങ്ങനെ വികലമാകാന് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് പഠനങ്ങള് നടത്തുന്നതിനുപകരം സ്ത്രീകളുടെമേല് പെരുമാറ്റച്ചട്ടം അടിച്ചേല്പിക്കുന്നത് ചിന്താശക്തിയുള്ളവര്ക്ക് ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല. സ്ത്രീകള് ഇന്ന വേഷമേ ധരിക്കാവൂ എന്നുള്ള ശാഠ്യം വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള കടന്നുകയറ്റം മാത്രമല്ല അധര്മം കൂടിയാണ്.
ആഗോളീകരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി സ്ത്രീ എന്നാല് ശരീരം എന്ന സമവാക്യം അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ഇവിടെ വേരുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്ത്രീശരീരം കച്ചവടച്ചരക്കായി മാറ്റിയതില് ഇവിടത്തെ കച്ചവടക്കാര്ക്കു മാത്രമല്ല പത്ര, ടി.വി., സിനിമാ മാധ്യമങ്ങള്ക്കും കാര്യമായ പങ്കുണ്ട്. ഉദാരീകരണവും ആഗോളീകരണവുമൊക്കെ അതിന് ആക്കം കൂട്ടുകയും ചെയ്തു. വികസിത രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ ഉത്പന്നങ്ങളുടെ പ്രധാന വിപണനകേന്ദ്രമാണ് ഇന്ന് ഇന്ത്യ. അവരുടെ ഉത്പന്നങ്ങള് വാങ്ങിച്ചുകൂട്ടുന്ന ഒരു യുവതലമുറ ഇവിടെ വളര്ന്നു വരേണ്ടത് അവരുടെ ആവശ്യമാണ്. കോടിക്കണക്കിനു രൂപയുടെ സൗന്ദര്യവര്ധക ഉത്പന്നങ്ങളാണ് ഇന്ന് ഇന്ത്യയില് വിറ്റഴിയുന്നത്. ഇങ്ങനെയൊരു കച്ചവടതന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടുതന്നെയാണ് പര്ദയും കേരളത്തിലെത്തിയത്. ആഗോളതലത്തില് വേരുകളുള്ള ഒരു കമ്പനിയുടെ പരസ്യപ്രചാരണമാണ് കേരളത്തില് പര്ദയെ ഇസ്ലാമിക വേഷമാക്കിയത്. ഫാഷന്റെ പിന്നാലെ പരക്കം പായാനുള്ള വ്യഗ്രതയ്ക്കിടയില് അതില് ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഹിഡന് അജന്ഡ ഇവിടത്തെ സ്ത്രീകള് മനസ്സിലാക്കിയതുമില്ല.
വേഷം മതചിഹ്നമായതോടെയാണ് കേരളത്തില് മനുഷ്യമനസ്സുകള് അകലാന് തുടങ്ങിയതും ഇവിടെ മതസ്പര്ധകള്ക്ക് തുടക്കമിട്ടതും. ഇന്ന് കേരളത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകള് അടുക്കാനാകാത്തവിധം അകന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അധ്യാപകന്റെ കൈവെട്ടുകേസും ഇസ്ലാമികവേഷം ധരിക്കാത്തതിന് ഒരു പെണ്കുട്ടിയെ വേട്ടയാടിയതുമൊക്കെ ഇതിന്റെ ദുരന്തഫലങ്ങളാണ്. ഇതിനു തടയിട്ടില്ലെങ്കില് നമ്മുടെ ഭാവിതലമുറ നമുക്ക് മാപ്പുതരില്ല. വേഷത്തിലൂടെ താന് മതവിശ്വാസിയാണെന്നു ബോധ്യപ്പെടുത്തുക എന്ന സാഹചര്യം ഒരു വിശ്വാസിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വേദനാജനകമായ കാര്യമാണ്. വേഷമല്ല ഒരാളെ അളക്കാനുള്ള അളവുകോല്. അറബിവേഷം ധരിച്ചതുകൊണ്ടുമാത്രം ആരും യഥാര്ഥ ഇസ്ലാമാവുന്നില്ല. വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലുമാണ് ഇസ്ലാമികത വേണ്ടത്. തുമ്മിയാല് തെറിക്കുന്ന മൂക്കല്ല ഇസ്ലാം മതം. ഒരു ഇസ്ലാംമത വിശ്വാസി എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് ഖുര്ആനില് കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. തെറ്റുചെയ്യുന്ന സ്ത്രീയും പുരുഷനും ഒരുപോലെ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കണമെന്നാണ് ഖുര്ആന് അനുശാസിക്കുന്നത്. സ്ത്രീ തെറ്റു ചെയ്താല് ശിക്ഷ കൂടുമെന്നോ പുരുഷനാണെങ്കില് ശിക്ഷ കുറയുമെന്നോ എവിടെയും പറഞ്ഞതായി വായിച്ചിട്ടില്ല. ''ദുര്ന്നടപ്പുകാരനായ പുരുഷനെയും ദുര്ന്നടപ്പുകാരിയായ സ്ത്രീയെയും നൂറടിവീതം അടിക്കുക. നിങ്ങള് അല്ലാഹുവിലും അന്ത്യദിനത്തിലും വിശ്വസിക്കുന്നെങ്കില് അവരുടെ ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നതില് യാതൊരു വിട്ടുവീഴ്ചയും പാടില്ല. അവരെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിനു സത്യവിശ്വാസികളില് ഒരു സംഘം സാക്ഷികളാവുകയും ചെയ്യട്ടെ'' (അന്നൂര്, അധ്യായം 24,2) - കുറ്റവാളി സ്ത്രീയാണെങ്കിലും പുരുഷനാണെങ്കിലും ശിക്ഷ തുല്യമായിരിക്കണമെന്നാണ് ഈ വാക്യങ്ങള് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. ചാരിത്ര്യവതികളായ സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ച് അപവാദപ്രചാരണം നടത്തുകയും തെളിയിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആണിനെയും പെണ്ണിനെയും ഒരുപോലെ ശിക്ഷിക്കണമെന്നും അല്ലാഹു കല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെത്തന്നെ തെളിവുകളും സാക്ഷികളുമില്ലാതെ സ്വന്തം ഭാര്യമാരുടെമേല് കുറ്റമാരോപിക്കുന്നവര്ക്കും ഇഹത്തിലും പരത്തിലും കടുത്ത ശിക്ഷയുണ്ടെന്നും ഖുര്ആന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അപവാദപ്രചാരണം നിന്ദ്യമായ കാര്യമാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് വേഷത്തിന്റെ പേരില് ഒരു പെണ്കുട്ടിയുടെ ജീവിതം താറുമാറാക്കുന്നത് എവിടത്തെ ന്യായമാണ്? പെണ്കുട്ടികള് സ്വന്തംകാലില് നില്ക്കേണ്ടത് സമൂഹത്തിന്റെകൂടി ആവശ്യമാണ്. തൊഴില് തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അവര്ക്കുണ്ടെന്നതുപോലെ വേഷം തിരഞ്ഞെടുക്കാനും അവര്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. ആ സ്വാതന്ത്ര്യം അവര് ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്നു പരിശോധിക്കാനും അവരെ തിരുത്താനുമുള്ള അവകാശം അവരുടെ മാതാപിതാക്കള്ക്കുണ്ട്. വിവാഹിതയാണെങ്കില് അവരുടെ ഭര്ത്താക്കന്മാര്ക്കും ഇടപെടാം. നാട്ടുകാരും മതമൗലികവാദികളും വ്യക്തിജീവിതത്തില് ഇടപെടുന്നത് ഒരിക്കലും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാവതല്ല.
സ്വന്തം ശരീരം പ്രദര്ശനവസ്തുവാക്കരുതെന്ന് സ്ത്രീകളോട് അല്ലാഹു കല്പിച്ചത് അവരുടെ സുരക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടിക്കൂടിയാണ്. അതോടൊപ്പംതന്നെ തങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടികള് നിയന്ത്രിക്കാനും സദാചാരം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും വിശ്വാസികളോടും വിശ്വാസിനികളോടും ഒരുപോലെ കല്പിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. സദാചാരബോധം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക സ്ത്രീകളുടെ മാത്രം ചുമതലയല്ല. സ്ത്രീകളെപ്പോലെ പുരുഷന്മാര്ക്കും ബാധ്യതയുണ്ട്. വളരെ മോശപ്പെട്ട ഒരു കാലഘട്ടത്തില് ജീവിക്കാന് വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണ് നമ്മള്. സ്ത്രീത്വത്തെ അവഹേളിക്കുന്ന, സദാചാരബോധം തൊട്ടുതീണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വിഭാഗം യുവതലമുറ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ഇവിടെ വളര്ന്നുവരുന്നുണ്ട്.
കേരളത്തില് പൊതുസ്ഥലങ്ങളില് ഇറങ്ങേണ്ടിവരുമ്പോള് സമൂഹദ്രോഹികളായ ചില പുരുഷന്മാരുടെ കാമക്കണ്ണുകളില്നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന് ഇരുമ്പുകവചം അണിഞ്ഞാലോ എന്നുപോലും തോന്നാറുണ്ടെന്ന് പുറത്തിറങ്ങി പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന വിവിധ മതസ്ഥരായ പല സ്ത്രീകളും എന്നോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്റെ ദേഹം ഒട്ടാകെ മറയ്ക്കുന്ന പര്ദപോലുള്ള മേലാട അണിയാന് സ്ത്രീ സ്വയം തീരുമാനിക്കുകയാണെങ്കില് അതിലൊരു തെറ്റുമില്ല.
പര്ദ മോശപ്പെട്ട വേഷമാണെന്ന് എനിക്കിതുവരെ തോന്നിയിട്ടില്ല. പര്ദ ധരിക്കാന് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര് അത് ധരിക്കട്ടെ. പക്ഷേ, അതില് മതത്തിന്റെ പരിവേഷം ചാര്ത്തുന്നത് നീതിയല്ല. അത് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള കടന്നുകയറ്റം തന്നെയാണ്. ഖുര്ആന് അര്ഥമറിഞ്ഞ് പഠിക്കുകയും അതിലെ ആശയങ്ങള് ഉള്ക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാള്ക്കും അനീതിക്കോ അക്രമത്തിനോ കൂട്ടുനില്ക്കാനാവില്ല എന്നത്, ഇസ്ലാം വാക്കുകൊണ്ടല്ല പ്രവൃത്തികൊണ്ടാണ് കാണിച്ചുകൊടുക്കേണ്ടത്. അങ്ങനെ പ്രവൃത്തികൊണ്ട് കാണിച്ചുകൊടുക്കാന്പോന്ന ഒരു ആധ്യാത്മികപണ്ഡിതനില്ല എന്നതാണ് മുസ്ലിം സമുദായത്തിന്റെ ദുരവസ്ഥ.
വസ്ത്രധാരണം ഓരോരുത്തരുടെയും വ്യക്തിപരമായ കാര്യമാണ്. അവരവരുടെ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ പ്രകടനം കൂടിയാണ്. അവരവര്ക്ക് ഇണങ്ങുന്നതും അതേസമയം കാണുന്നവര്ക്ക് അരോചകമായിത്തോന്നാത്തതുമാകണം മാന്യമായ വേഷധാരണം. നാം ജീവിക്കുന്ന ചുറ്റുപാടിനും കാലാവസ്ഥയ്ക്കും ഇണങ്ങുന്നതുകൂടിയായിരിക്കണം. പക്ഷേ, ഇതൊക്കെ സ്വയം തീരുമാനിക്കാനുള്ള അവകാശം ഈ രാജ്യത്തെ ഏതൊരാണിനും പെണ്ണിനുമുണ്ട്. എന്നിരിക്കേ, കേരളത്തിലെ മുസ്ലിം സ്ത്രീകളുടെമേല് ചില മതമൗലികവാദികള് അടിച്ചേല്പിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന ഡ്രസ്കോഡ് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളി മാത്രമല്ല ജനാധിപത്യധ്വംസനം കൂടിയാണെന്നു പറയാതെ നിവൃത്തിയില്ല. കേരളത്തിലെ മുസ്ലിംസ്ത്രീകള് ഇവിടത്തെ കാലാവസ്ഥയ്ക്കും സംസ്കാരത്തിനും യോജിച്ച വസ്ത്രങ്ങളായിരുന്നു പണ്ടുമുതലേ ധരിച്ചിരുന്നത്. മലബാറില് കാച്ചിയും പെങ്കുപ്പായവുമായിരുന്നു പണ്ടുമുതലേ വേഷം. തലയില് കസവുതട്ടംകൊണ്ട് മറച്ചാണ് അവര് പുറത്തിറങ്ങിയിരുന്നത്. ഏറനാട്ടില് കാച്ചിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. വെള്ള സൂരിത്തുണിയും പുള്ളിക്കുപ്പായവും. തലയില് പുള്ളിത്തട്ടം. പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള് വെള്ള മല്മലുകൊണ്ടുള്ള മേലാപ്പ്. ഇങ്ങനെ ഓരോ നാട്ടിലും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു വേഷം. കാസര്കോടുമുതല് തിരുവനന്തപുരംവരെയുള്ള വിവിധ മതസ്ഥരായ സ്ത്രീകളെ വേഷംകൊണ്ടും ഭാഷകൊണ്ടും തിരിച്ചറിയാന് സാധിച്ചിരുന്നു. അക്കാലത്ത് മുസ്ലിം സ്ത്രീകളുടെ ജീവിതം അകത്തളത്തില് തളച്ചിട്ടതായിരുന്നു. കാലം മാറിയപ്പോള് സ്കൂളുകളിലും കോളേജിലും ചെന്നുപഠിക്കാനും പുറത്തിറങ്ങി പ്രവര്ത്തിക്കാനും മുസ്ലിം സ്ത്രീകള്ക്കും അവസരം ലഭിച്ചുതുടങ്ങി. ഇത് അവരുടെ വേഷത്തിലും മാറ്റങ്ങളുണ്ടാക്കി. പുതിയ തലമുറ പാവാട, ചുരിദാര്, സാരി തുടങ്ങിയ സൗകര്യപ്രദമായ വേഷങ്ങള് തിരഞ്ഞെടുക്കാന് നിര്ബന്ധിതരായി.
ഈയടുത്ത കാലത്തായാണ് കേരളത്തിലെ ജനങ്ങള് സംശയദൃഷ്ടിയോടെ പരസ്പരം നോക്കിത്തുടങ്ങിയത്. അജ്ഞാതമായൊരു ഭീതിയും സുരക്ഷിതത്വമില്ലായ്മയും ഇന്ന് എല്ലാവരുടെയും ഉള്ളിലുണ്ട്. ജാതിയും മതവും നോക്കി സുഹൃത്തുക്കളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന രീതി പണ്ട് കേരളത്തിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുപോലെത്തന്നെ ജാതിതിരിച്ചുള്ള ഗ്രാമങ്ങളും നമുക്കന്യമായിരുന്നു. വേഷത്തിന്റെ കാര്യത്തില് മതം കലര്ത്തുന്നത് ഇതിന്റെ മുന്നോടിയായിട്ടല്ലേ എന്നു സാധാരണക്കാര് സംശയിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില് അവരെ കുറ്റം പറയാന് സാധിക്കില്ല. സ്വന്തം കാര്യലാഭത്തിനുവേണ്ടി ഒരു ചെറിയ വിഭാഗം ആളുകള് ബോധപൂര്വം ഇവിടെ വര്ഗീയലഹളകളുണ്ടാക്കി മുതലെടുപ്പ് നടത്തുന്നു. ഈ അക്രമത്തെയാണ് ചിന്താശീലരായ എല്ലാവരും ഒറ്റക്കെട്ടായി നിന്ന് എതിര്ത്ത് തോല്പിക്കേണ്ടത്.
ഓരോ രാജ്യത്തെയും കാലാവസ്ഥ, ജീവിതസാഹചര്യങ്ങള്, ധരിക്കാനുള്ള സൗകര്യം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളാണ് വസ്ത്രധാരണത്തെ നിശ്ചയിക്കുന്നത്. അറബിനാടുകളിലെ ചുഴറ്റിയടിക്കുന്ന കാറ്റും കാലാവസ്ഥയില് അടിക്കടിയുണ്ടാവുന്ന മാറ്റങ്ങളുമാണ് അവരുടെ വസ്ത്രധാരണത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം. അത് അവരുടെ സംസ്കാരത്തിനും ആരോഗ്യത്തിനും യോജിക്കുന്നതായിരുന്നു. ആ വേഷം എങ്ങനെ കേരളത്തിലെ മുസ്ലിം സ്ത്രീകളുടെ പൊതുവേഷമാവും? കേരളത്തിലെ മുസ്ലിം സ്ത്രീകള്ക്ക് വേഷധാരണത്തില് സ്വന്തമായൊരു സംസ്കാരമുണ്ടായിരുന്നു. അറബികളെ അന്ധമായി അനുകരിക്കല് പാശ്ചാത്യരെ അന്ധമായി അനുകരിക്കുന്നതിനു തുല്യവും അപലപനീയവുമാണ്. കാലാകാലമായി കേരളത്തിലെ പുരുഷന്മാര് കേരളീയവേഷം തന്നെയാണ് ധരിക്കുന്നത്. അതിലാര്ക്കും പരിഭവമോ പരാതിയോ ഇല്ല. പിന്നെന്തിനാണ് സ്ത്രീകളുടെമേല് കുതിരകേറ്റം? ചാഞ്ഞ മരമാവുമ്പോള് ആര്ക്കും പാഞ്ഞുകേറാമല്ലോ. സ്ത്രീകള് ജനിക്കുന്നതും ജീവിക്കുന്നതും വേഷം ധരിക്കുന്നതും പുരുഷന്മാരെ ആകര്ഷിക്കാനാണ് എന്ന അബദ്ധധാരണയാണ് ആദ്യം തിരുത്തിക്കുറിക്കേണ്ടത്. സ്വന്തം വസ്ത്രം നിശ്ചയിക്കാനും തിരഞ്ഞെടുക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പുരുഷന്റേതെന്നതുപോലെ സ്ത്രീയുടെയും മൗലികാവകാശമാണ്. അവനവന്റെ ശരീരത്തിനും സ്വന്തം നാട്ടിലെ കാലാവസ്ഥയ്ക്കുമിണങ്ങുന്ന വേഷം ധരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഏതൊരാള്ക്കുമുണ്ട്. സ്വന്തം ശരീരം പ്രദര്ശനവസ്തുവാക്കുന്ന രീതിയിലുള്ള വേഷം ധരിക്കാതിരിക്കലാണ് സ്ത്രീകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം സുരക്ഷ. കാരണം സ്ത്രീശരീരം കണ്ടാല് വികാരംകൊള്ളുന്ന പുരുഷന്മാരാണ് ഇന്നും കേരളത്തിലേറെയുള്ളത്. ഇത് എന്റെ വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായം. നമ്മുടെ പുരുഷമനസ്സുകള് എന്തേ ഇങ്ങനെ വികലമാകാന് എന്നതിനെക്കുറിച്ച് പഠനങ്ങള് നടത്തുന്നതിനുപകരം സ്ത്രീകളുടെമേല് പെരുമാറ്റച്ചട്ടം അടിച്ചേല്പിക്കുന്നത് ചിന്താശക്തിയുള്ളവര്ക്ക് ന്യായീകരിക്കാനാവില്ല. സ്ത്രീകള് ഇന്ന വേഷമേ ധരിക്കാവൂ എന്നുള്ള ശാഠ്യം വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള കടന്നുകയറ്റം മാത്രമല്ല അധര്മം കൂടിയാണ്.
ആഗോളീകരണത്തിന്റെ ഭാഗമായി സ്ത്രീ എന്നാല് ശരീരം എന്ന സമവാക്യം അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ഇവിടെ വേരുപിടിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്ത്രീശരീരം കച്ചവടച്ചരക്കായി മാറ്റിയതില് ഇവിടത്തെ കച്ചവടക്കാര്ക്കു മാത്രമല്ല പത്ര, ടി.വി., സിനിമാ മാധ്യമങ്ങള്ക്കും കാര്യമായ പങ്കുണ്ട്. ഉദാരീകരണവും ആഗോളീകരണവുമൊക്കെ അതിന് ആക്കം കൂട്ടുകയും ചെയ്തു. വികസിത രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ ഉത്പന്നങ്ങളുടെ പ്രധാന വിപണനകേന്ദ്രമാണ് ഇന്ന് ഇന്ത്യ. അവരുടെ ഉത്പന്നങ്ങള് വാങ്ങിച്ചുകൂട്ടുന്ന ഒരു യുവതലമുറ ഇവിടെ വളര്ന്നു വരേണ്ടത് അവരുടെ ആവശ്യമാണ്. കോടിക്കണക്കിനു രൂപയുടെ സൗന്ദര്യവര്ധക ഉത്പന്നങ്ങളാണ് ഇന്ന് ഇന്ത്യയില് വിറ്റഴിയുന്നത്. ഇങ്ങനെയൊരു കച്ചവടതന്ത്രത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടുതന്നെയാണ് പര്ദയും കേരളത്തിലെത്തിയത്. ആഗോളതലത്തില് വേരുകളുള്ള ഒരു കമ്പനിയുടെ പരസ്യപ്രചാരണമാണ് കേരളത്തില് പര്ദയെ ഇസ്ലാമിക വേഷമാക്കിയത്. ഫാഷന്റെ പിന്നാലെ പരക്കം പായാനുള്ള വ്യഗ്രതയ്ക്കിടയില് അതില് ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഹിഡന് അജന്ഡ ഇവിടത്തെ സ്ത്രീകള് മനസ്സിലാക്കിയതുമില്ല.
വേഷം മതചിഹ്നമായതോടെയാണ് കേരളത്തില് മനുഷ്യമനസ്സുകള് അകലാന് തുടങ്ങിയതും ഇവിടെ മതസ്പര്ധകള്ക്ക് തുടക്കമിട്ടതും. ഇന്ന് കേരളത്തിലെ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സുകള് അടുക്കാനാകാത്തവിധം അകന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. അധ്യാപകന്റെ കൈവെട്ടുകേസും ഇസ്ലാമികവേഷം ധരിക്കാത്തതിന് ഒരു പെണ്കുട്ടിയെ വേട്ടയാടിയതുമൊക്കെ ഇതിന്റെ ദുരന്തഫലങ്ങളാണ്. ഇതിനു തടയിട്ടില്ലെങ്കില് നമ്മുടെ ഭാവിതലമുറ നമുക്ക് മാപ്പുതരില്ല. വേഷത്തിലൂടെ താന് മതവിശ്വാസിയാണെന്നു ബോധ്യപ്പെടുത്തുക എന്ന സാഹചര്യം ഒരു വിശ്വാസിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വേദനാജനകമായ കാര്യമാണ്. വേഷമല്ല ഒരാളെ അളക്കാനുള്ള അളവുകോല്. അറബിവേഷം ധരിച്ചതുകൊണ്ടുമാത്രം ആരും യഥാര്ഥ ഇസ്ലാമാവുന്നില്ല. വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലുമാണ് ഇസ്ലാമികത വേണ്ടത്. തുമ്മിയാല് തെറിക്കുന്ന മൂക്കല്ല ഇസ്ലാം മതം. ഒരു ഇസ്ലാംമത വിശ്വാസി എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് ഖുര്ആനില് കൃത്യമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. തെറ്റുചെയ്യുന്ന സ്ത്രീയും പുരുഷനും ഒരുപോലെ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കണമെന്നാണ് ഖുര്ആന് അനുശാസിക്കുന്നത്. സ്ത്രീ തെറ്റു ചെയ്താല് ശിക്ഷ കൂടുമെന്നോ പുരുഷനാണെങ്കില് ശിക്ഷ കുറയുമെന്നോ എവിടെയും പറഞ്ഞതായി വായിച്ചിട്ടില്ല. ''ദുര്ന്നടപ്പുകാരനായ പുരുഷനെയും ദുര്ന്നടപ്പുകാരിയായ സ്ത്രീയെയും നൂറടിവീതം അടിക്കുക. നിങ്ങള് അല്ലാഹുവിലും അന്ത്യദിനത്തിലും വിശ്വസിക്കുന്നെങ്കില് അവരുടെ ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുന്നതില് യാതൊരു വിട്ടുവീഴ്ചയും പാടില്ല. അവരെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിനു സത്യവിശ്വാസികളില് ഒരു സംഘം സാക്ഷികളാവുകയും ചെയ്യട്ടെ'' (അന്നൂര്, അധ്യായം 24,2) - കുറ്റവാളി സ്ത്രീയാണെങ്കിലും പുരുഷനാണെങ്കിലും ശിക്ഷ തുല്യമായിരിക്കണമെന്നാണ് ഈ വാക്യങ്ങള് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നത്. ചാരിത്ര്യവതികളായ സ്ത്രീകളെക്കുറിച്ച് അപവാദപ്രചാരണം നടത്തുകയും തെളിയിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആണിനെയും പെണ്ണിനെയും ഒരുപോലെ ശിക്ഷിക്കണമെന്നും അല്ലാഹു കല്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുപോലെത്തന്നെ തെളിവുകളും സാക്ഷികളുമില്ലാതെ സ്വന്തം ഭാര്യമാരുടെമേല് കുറ്റമാരോപിക്കുന്നവര്ക്കും ഇഹത്തിലും പരത്തിലും കടുത്ത ശിക്ഷയുണ്ടെന്നും ഖുര്ആന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അപവാദപ്രചാരണം നിന്ദ്യമായ കാര്യമാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് വേഷത്തിന്റെ പേരില് ഒരു പെണ്കുട്ടിയുടെ ജീവിതം താറുമാറാക്കുന്നത് എവിടത്തെ ന്യായമാണ്? പെണ്കുട്ടികള് സ്വന്തംകാലില് നില്ക്കേണ്ടത് സമൂഹത്തിന്റെകൂടി ആവശ്യമാണ്. തൊഴില് തിരഞ്ഞെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം അവര്ക്കുണ്ടെന്നതുപോലെ വേഷം തിരഞ്ഞെടുക്കാനും അവര്ക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ട്. ആ സ്വാതന്ത്ര്യം അവര് ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്നു പരിശോധിക്കാനും അവരെ തിരുത്താനുമുള്ള അവകാശം അവരുടെ മാതാപിതാക്കള്ക്കുണ്ട്. വിവാഹിതയാണെങ്കില് അവരുടെ ഭര്ത്താക്കന്മാര്ക്കും ഇടപെടാം. നാട്ടുകാരും മതമൗലികവാദികളും വ്യക്തിജീവിതത്തില് ഇടപെടുന്നത് ഒരിക്കലും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാവതല്ല.
സ്വന്തം ശരീരം പ്രദര്ശനവസ്തുവാക്കരുതെന്ന് സ്ത്രീകളോട് അല്ലാഹു കല്പിച്ചത് അവരുടെ സുരക്ഷയ്ക്കുവേണ്ടിക്കൂടിയാണ്. അതോടൊപ്പംതന്നെ തങ്ങളുടെ ദൃഷ്ടികള് നിയന്ത്രിക്കാനും സദാചാരം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും വിശ്വാസികളോടും വിശ്വാസിനികളോടും ഒരുപോലെ കല്പിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. സദാചാരബോധം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക സ്ത്രീകളുടെ മാത്രം ചുമതലയല്ല. സ്ത്രീകളെപ്പോലെ പുരുഷന്മാര്ക്കും ബാധ്യതയുണ്ട്. വളരെ മോശപ്പെട്ട ഒരു കാലഘട്ടത്തില് ജീവിക്കാന് വിധിക്കപ്പെട്ടവരാണ് നമ്മള്. സ്ത്രീത്വത്തെ അവഹേളിക്കുന്ന, സദാചാരബോധം തൊട്ടുതീണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വിഭാഗം യുവതലമുറ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ ഇവിടെ വളര്ന്നുവരുന്നുണ്ട്.
കേരളത്തില് പൊതുസ്ഥലങ്ങളില് ഇറങ്ങേണ്ടിവരുമ്പോള് സമൂഹദ്രോഹികളായ ചില പുരുഷന്മാരുടെ കാമക്കണ്ണുകളില്നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന് ഇരുമ്പുകവചം അണിഞ്ഞാലോ എന്നുപോലും തോന്നാറുണ്ടെന്ന് പുറത്തിറങ്ങി പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന വിവിധ മതസ്ഥരായ പല സ്ത്രീകളും എന്നോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തന്റെ ദേഹം ഒട്ടാകെ മറയ്ക്കുന്ന പര്ദപോലുള്ള മേലാട അണിയാന് സ്ത്രീ സ്വയം തീരുമാനിക്കുകയാണെങ്കില് അതിലൊരു തെറ്റുമില്ല.
പര്ദ മോശപ്പെട്ട വേഷമാണെന്ന് എനിക്കിതുവരെ തോന്നിയിട്ടില്ല. പര്ദ ധരിക്കാന് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവര് അത് ധരിക്കട്ടെ. പക്ഷേ, അതില് മതത്തിന്റെ പരിവേഷം ചാര്ത്തുന്നത് നീതിയല്ല. അത് വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള കടന്നുകയറ്റം തന്നെയാണ്. ഖുര്ആന് അര്ഥമറിഞ്ഞ് പഠിക്കുകയും അതിലെ ആശയങ്ങള് ഉള്ക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരാള്ക്കും അനീതിക്കോ അക്രമത്തിനോ കൂട്ടുനില്ക്കാനാവില്ല എന്നത്, ഇസ്ലാം വാക്കുകൊണ്ടല്ല പ്രവൃത്തികൊണ്ടാണ് കാണിച്ചുകൊടുക്കേണ്ടത്. അങ്ങനെ പ്രവൃത്തികൊണ്ട് കാണിച്ചുകൊടുക്കാന്പോന്ന ഒരു ആധ്യാത്മികപണ്ഡിതനില്ല എന്നതാണ് മുസ്ലിം സമുദായത്തിന്റെ ദുരവസ്ഥ.
Sunday, September 12, 2010
ഇന്ത്യ ചക്രവ്യൂഹത്തില്
ശത്രുരാജ്യങ്ങളില് വലയം ചെയ്യപ്പെട്ട് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഇന്ത്യ ഇന്ന് ഒരു ചക്രവ്യൂഹത്തിലാണ്. മഹാഭാരതയുദ്ധത്തില് അഭിമന്യു നേരിട്ടതുപോലൊരു സ്ഥിതിവിശേഷമാണ് ഇന്നത്തെ ഇന്ത്യ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടിവരിക. ഇന്ത്യയെ ആക്രമിച്ച് അതിര്ത്തികളിലെ പ്രദേശങ്ങള് കൈവശപ്പെടുത്താന് ദശാബ്ദങ്ങളായി യുദ്ധങ്ങള് വഴി ശ്രമിച്ച രണ്ട് അയല് രാജ്യങ്ങളും ആ രാജ്യങ്ങളോട് സൗഹാര്ദ്ദം പുലര്ത്തുന്ന മറ്റ് ചെറുരാജ്യങ്ങളും ഭാവിയില് എന്നെങ്കിലും സംയുക്തമായി ഇന്ത്യയെ എട്ടു ദിക്കുകളില്നിന്നും ആക്രമിച്ചേക്കാം. ആസന്നഭാവിയില് സംഭവിച്ചേക്കുകയില്ലെങ്കിലും വിദൂരഭാവിയിലെങ്കിലും ചക്രവ്യൂഹം ഇന്ത്യയെ ഞെരിക്കാനിടയുണ്ട്.
സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയും ഇന്ത്യാ വിഭജനവും നടന്ന കാലത്ത് പാക്കിസ്ഥാന് സൈന്യം കാശ്മീരിന്റെ പകുതി കൈവശപ്പെടുത്തി. 1960 കളില് പാക്കിസ്ഥാനും ചൈനയും ഇന്ത്യയോട് യുദ്ധംചെയ്തു. നമ്മുടെ സാമ്പത്തിക വികസനത്തെ ബാധിച്ച ആ യുദ്ധങ്ങള്കൊണ്ട് ശത്രുരാജ്യങ്ങള്ക്ക് വലിയ നേട്ടമുണ്ടായില്ല, ഇന്ത്യയുടെസൈനിക ശക്തി, വലിയ നഷ്ടങ്ങള്ക്ക് ഇടയാക്കാതെ,ചൈനയേയും പാക്കിസ്ഥാനേയും അന്ന് ഒതുക്കി. 1971 ല് കിഴക്കന് പാക്കിസ്ഥാന് സ്വാതന്ത്ര്യസമരം നടത്തി ഇന്ത്യയുടെ സഹായത്തോടെ ബംഗ്ലാദേശ് ആയി മാറിയപ്പോള് ഇന്ത്യഇടപെട്ട് സൂതികാ കര്മം നടത്തി ശത്രുവിന്റെ ശക്തി ക്ഷയിപ്പിച്ചു. അത് ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഒരു വിജയമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയെ യുദ്ധത്തില് തോല്പ്പിച്ച് കാശ്മീരിന്റെ ബാക്കി ഭാഗംകൂടി സ്വന്തമാക്കാം എന്ന മോഹം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്ന പാക്കിസ്ഥാന് ഭീകരന്മാരെ വിനിയോഗിച്ച് ഗറില്ലായുദ്ധം നടത്തുന്നതിലേയ്ക്ക് ആക്രമണശൈലി മാറ്റി. കാശ്മീരില് നടത്തുന്ന ഭീകരപ്രവര്ത്തനങ്ങള്ക്ക് പുറമെ, മുംബൈ, ദല്ഹി, പൂന, കോഴിക്കോട്, ബാംഗ്ലൂര് തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങളിലും പാക്കിസ്ഥാന് ഭീകരര് സ്ഫോടനങ്ങള് നടത്തി. കാശ്മീര് വിട്ടുകൊടുത്തില്ലെങ്കില് ഭീകരന്മാരുടെ ഗറില്ലാ യുദ്ധംകൊണ്ട് ഇന്ത്യയെ ആക്രമിക്കും എന്നനിലപാടിലാണ് പാക്കിസ്ഥാന്.
1962 ല് ഇന്ത്യയുടെ ഹിമാലയന് പ്രദേശങ്ങളില് കടന്നുകയറി പ്രദേശങ്ങള് കൈവശപ്പെടുത്തിയ ചൈന, ഇപ്പോഴും അരുണാചല് പ്രദേശ്,ലഡാക്ക് തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങള് ചൈനയുടേതാണെന്ന അവകാശവാദവുമായിട്ടാണ് വടക്കന് അതിര്ത്തിയിലും വടക്ക്-കിഴക്ക് അതിര്ത്തിയിലും ഭീഷണി ഉയര്ത്തുന്നത്. ഇന്ത്യ ഈ സ്ഥലങ്ങള് വിട്ടുകൊടുക്കുകയില്ലെന്ന നിലപാടില് ഉറച്ചുനില്ക്കുമ്പോള്, പിടിച്ചെടുക്കുമെന്ന നിശ്ചയത്തോടെ ചൈനീസ് വ്യാഘ്രം ഭാവിയില് സൈന്യത്തെ വിന്യസിച്ചാല്, ചക്രവ്യൂഹം സജീവമാകും. പാക്കിസ്ഥാന് പടിഞ്ഞാറുനിന്നും തെക്കുനിന്നും ആക്രമണങ്ങള് നടത്തും. ചൈന വടക്കുനിന്നും കിഴക്കുനിന്നും.
ചൈന-പാക്കിസ്ഥാന് സൗഹാര്ദ്ദം സംയുക്തമായി ഒരു മിലിറ്ററി ആക്ഷന് നടത്താന് ഭാവിയില് തീരുമാനിച്ചാല് ബംഗ്ലാദേശ്, മ്യാന്മാര്, ശ്രീലങ്ക, മാലദ്വീപുകള്, നേപ്പാള്, ഭൂട്ടാന് എന്നീ ചെറു രാജ്യങ്ങള്, നിഷ്പക്ഷമായി നിലകൊള്ളുമോ, ശത്രുപക്ഷത്ത് ചേര്ന്ന് സഹായസഹകരണങ്ങള് നല്കുമോ, എന്നതാണ്ഇന്ത്യ പരിഗണിക്കേണ്ട ഒരു വിഷയം. ഇന്ത്യയോടാണോ ചൈനയോടാണോ ഈ ചെറുരാജ്യങ്ങള്ക്ക് അടുപ്പവും സൗഹാര്ദ്ദവും കൂടുതല്?
ഇന്ത്യന് വിദേശനയത്തിന്റേയും നയതന്ത്രബന്ധങ്ങളുടേയും പ്രത്യേകതകള്കൊണ്ട് ഇന്ത്യയോടല്ല ചൈനയോടാണ് ഇക്കൂട്ടര്ക്ക് കൂടുതല് ഇഷ്ടം എന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യമാണ് ചക്രവ്യൂഹത്തോട് അയല്ക്കാരെ ഉപമിക്കുന്നതിലേയ്ക്ക് നയിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയുടെ സൈനിക സഹായത്തോടെ ജന്മംകൊണ്ട ബംഗ്ലാദേശ്, മുജിബൂര് റഹ്മാന് വധിക്കപ്പെട്ടശേഷം, പട്ടാളഭരണത്തില് ഇന്ത്യയെ ശത്രുവായി കരുതിയാണ് ഇടപെടലുകള് നടത്തിപ്പോന്നത്. ജനാധിപത്യത്തിന് വിലകല്പ്പിക്കാത്ത ജനത, പട്ടാളഭരണത്തിന് വഴിതുറന്നുകൊണ്ട് ഭരണഘടന ഭേദഗതി ചെയ്ത്, മാര്ഷ്യല് ലോ പ്രകാരം സൈന്യത്തിന് ഭരണം നടത്താന് അനുമതി നല്കി ജനാധിപത്യം അടിച്ചമര്ത്തി. ഈയിടെ ബംഗ്ലാദേശ് സുപ്രീംകോടതി ആ ഭരണഘടനാഭേദഗതി അസാധുവായി പ്രഖ്യാപിച്ചതിനാല് ഭാവിയില് ബംഗ്ലാദേശ് ജനാധിപത്യപാതയിലാകുമെന്നും പട്ടാളക്കാരുടെ ശത്രുതയോടെയുള്ള സമീപനത്തിന് പകരം ജനനേതാക്കളുടെ സൗഹാര്ദ്ദമുള്ള മുഖത്തോടെ ഇന്ത്യയെ സമീപിക്കുമെന്നും പ്രത്യാശിക്കാം. പട്ടാളമാണ് ആ രാജ്യം ഭരിക്കുന്നതെങ്കില്, ചൈനയുടെയും പാക്കിസ്ഥാന്റേയും കൂടെ നില്ക്കും.
മ്യാന്മര് എന്ന പഴയ ബര്മ, പട്ടാളഭരണത്തില് ഞെരിയുകയാണ്. ജനാധിപത്യവും മാനുഷിക മുഖവും അവിടെ വീട്ടുതടങ്കലിലാണ്. ചക്രവ്യൂഹത്തിലെ മറ്റൊരു ശത്രുവാണ് ആ രാജ്യവും.
നേപ്പാള് മാവോയിസത്തിന്റെ ലഹരിയില് ചൈനയുടെ ഒപ്പം നില്ക്കും. ശ്രീലങ്കയിലെ സിംഹളവംശജര്, ഇന്ത്യക്കാരായ തമിഴ്പുലികളോടുള്ള വെറുപ്പും ദേഷ്യവും ഇന്ത്യയോടും കാട്ടിയേക്കാം. മാലദ്വീപുകാരെത്തി ഒരു മറിയം റഷീദയെ പണ്ട് ചാരപ്രവര്ത്തനത്തിന്റെ പേരില് പീഡിപ്പിച്ചതിന്റെ വെറുപ്പ് ആ ദ്വീപുകാരുടെ ഉള്ളില് ഉണ്ടാവാം. ഭൂട്ടാന് വല്ല്യേട്ടനോട് വലിയ സ്നേഹം കാണാന് വഴിയില്ല.
അങ്ങനെ ഇന്ത്യയെ വിഴുങ്ങാന് ചക്രവ്യൂഹം സദാ സന്നദ്ധമായി നിലകൊള്ളുകയാണ്.
സ്വാതന്ത്ര്യലബ്ധിയും ഇന്ത്യാ വിഭജനവും നടന്ന കാലത്ത് പാക്കിസ്ഥാന് സൈന്യം കാശ്മീരിന്റെ പകുതി കൈവശപ്പെടുത്തി. 1960 കളില് പാക്കിസ്ഥാനും ചൈനയും ഇന്ത്യയോട് യുദ്ധംചെയ്തു. നമ്മുടെ സാമ്പത്തിക വികസനത്തെ ബാധിച്ച ആ യുദ്ധങ്ങള്കൊണ്ട് ശത്രുരാജ്യങ്ങള്ക്ക് വലിയ നേട്ടമുണ്ടായില്ല, ഇന്ത്യയുടെസൈനിക ശക്തി, വലിയ നഷ്ടങ്ങള്ക്ക് ഇടയാക്കാതെ,ചൈനയേയും പാക്കിസ്ഥാനേയും അന്ന് ഒതുക്കി. 1971 ല് കിഴക്കന് പാക്കിസ്ഥാന് സ്വാതന്ത്ര്യസമരം നടത്തി ഇന്ത്യയുടെ സഹായത്തോടെ ബംഗ്ലാദേശ് ആയി മാറിയപ്പോള് ഇന്ത്യഇടപെട്ട് സൂതികാ കര്മം നടത്തി ശത്രുവിന്റെ ശക്തി ക്ഷയിപ്പിച്ചു. അത് ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഒരു വിജയമായിരുന്നു. ഇന്ത്യയെ യുദ്ധത്തില് തോല്പ്പിച്ച് കാശ്മീരിന്റെ ബാക്കി ഭാഗംകൂടി സ്വന്തമാക്കാം എന്ന മോഹം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വന്ന പാക്കിസ്ഥാന് ഭീകരന്മാരെ വിനിയോഗിച്ച് ഗറില്ലായുദ്ധം നടത്തുന്നതിലേയ്ക്ക് ആക്രമണശൈലി മാറ്റി. കാശ്മീരില് നടത്തുന്ന ഭീകരപ്രവര്ത്തനങ്ങള്ക്ക് പുറമെ, മുംബൈ, ദല്ഹി, പൂന, കോഴിക്കോട്, ബാംഗ്ലൂര് തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങളിലും പാക്കിസ്ഥാന് ഭീകരര് സ്ഫോടനങ്ങള് നടത്തി. കാശ്മീര് വിട്ടുകൊടുത്തില്ലെങ്കില് ഭീകരന്മാരുടെ ഗറില്ലാ യുദ്ധംകൊണ്ട് ഇന്ത്യയെ ആക്രമിക്കും എന്നനിലപാടിലാണ് പാക്കിസ്ഥാന്.
1962 ല് ഇന്ത്യയുടെ ഹിമാലയന് പ്രദേശങ്ങളില് കടന്നുകയറി പ്രദേശങ്ങള് കൈവശപ്പെടുത്തിയ ചൈന, ഇപ്പോഴും അരുണാചല് പ്രദേശ്,ലഡാക്ക് തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങള് ചൈനയുടേതാണെന്ന അവകാശവാദവുമായിട്ടാണ് വടക്കന് അതിര്ത്തിയിലും വടക്ക്-കിഴക്ക് അതിര്ത്തിയിലും ഭീഷണി ഉയര്ത്തുന്നത്. ഇന്ത്യ ഈ സ്ഥലങ്ങള് വിട്ടുകൊടുക്കുകയില്ലെന്ന നിലപാടില് ഉറച്ചുനില്ക്കുമ്പോള്, പിടിച്ചെടുക്കുമെന്ന നിശ്ചയത്തോടെ ചൈനീസ് വ്യാഘ്രം ഭാവിയില് സൈന്യത്തെ വിന്യസിച്ചാല്, ചക്രവ്യൂഹം സജീവമാകും. പാക്കിസ്ഥാന് പടിഞ്ഞാറുനിന്നും തെക്കുനിന്നും ആക്രമണങ്ങള് നടത്തും. ചൈന വടക്കുനിന്നും കിഴക്കുനിന്നും.
ചൈന-പാക്കിസ്ഥാന് സൗഹാര്ദ്ദം സംയുക്തമായി ഒരു മിലിറ്ററി ആക്ഷന് നടത്താന് ഭാവിയില് തീരുമാനിച്ചാല് ബംഗ്ലാദേശ്, മ്യാന്മാര്, ശ്രീലങ്ക, മാലദ്വീപുകള്, നേപ്പാള്, ഭൂട്ടാന് എന്നീ ചെറു രാജ്യങ്ങള്, നിഷ്പക്ഷമായി നിലകൊള്ളുമോ, ശത്രുപക്ഷത്ത് ചേര്ന്ന് സഹായസഹകരണങ്ങള് നല്കുമോ, എന്നതാണ്ഇന്ത്യ പരിഗണിക്കേണ്ട ഒരു വിഷയം. ഇന്ത്യയോടാണോ ചൈനയോടാണോ ഈ ചെറുരാജ്യങ്ങള്ക്ക് അടുപ്പവും സൗഹാര്ദ്ദവും കൂടുതല്?
ഇന്ത്യന് വിദേശനയത്തിന്റേയും നയതന്ത്രബന്ധങ്ങളുടേയും പ്രത്യേകതകള്കൊണ്ട് ഇന്ത്യയോടല്ല ചൈനയോടാണ് ഇക്കൂട്ടര്ക്ക് കൂടുതല് ഇഷ്ടം എന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യമാണ് ചക്രവ്യൂഹത്തോട് അയല്ക്കാരെ ഉപമിക്കുന്നതിലേയ്ക്ക് നയിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യയുടെ സൈനിക സഹായത്തോടെ ജന്മംകൊണ്ട ബംഗ്ലാദേശ്, മുജിബൂര് റഹ്മാന് വധിക്കപ്പെട്ടശേഷം, പട്ടാളഭരണത്തില് ഇന്ത്യയെ ശത്രുവായി കരുതിയാണ് ഇടപെടലുകള് നടത്തിപ്പോന്നത്. ജനാധിപത്യത്തിന് വിലകല്പ്പിക്കാത്ത ജനത, പട്ടാളഭരണത്തിന് വഴിതുറന്നുകൊണ്ട് ഭരണഘടന ഭേദഗതി ചെയ്ത്, മാര്ഷ്യല് ലോ പ്രകാരം സൈന്യത്തിന് ഭരണം നടത്താന് അനുമതി നല്കി ജനാധിപത്യം അടിച്ചമര്ത്തി. ഈയിടെ ബംഗ്ലാദേശ് സുപ്രീംകോടതി ആ ഭരണഘടനാഭേദഗതി അസാധുവായി പ്രഖ്യാപിച്ചതിനാല് ഭാവിയില് ബംഗ്ലാദേശ് ജനാധിപത്യപാതയിലാകുമെന്നും പട്ടാളക്കാരുടെ ശത്രുതയോടെയുള്ള സമീപനത്തിന് പകരം ജനനേതാക്കളുടെ സൗഹാര്ദ്ദമുള്ള മുഖത്തോടെ ഇന്ത്യയെ സമീപിക്കുമെന്നും പ്രത്യാശിക്കാം. പട്ടാളമാണ് ആ രാജ്യം ഭരിക്കുന്നതെങ്കില്, ചൈനയുടെയും പാക്കിസ്ഥാന്റേയും കൂടെ നില്ക്കും.
മ്യാന്മര് എന്ന പഴയ ബര്മ, പട്ടാളഭരണത്തില് ഞെരിയുകയാണ്. ജനാധിപത്യവും മാനുഷിക മുഖവും അവിടെ വീട്ടുതടങ്കലിലാണ്. ചക്രവ്യൂഹത്തിലെ മറ്റൊരു ശത്രുവാണ് ആ രാജ്യവും.
നേപ്പാള് മാവോയിസത്തിന്റെ ലഹരിയില് ചൈനയുടെ ഒപ്പം നില്ക്കും. ശ്രീലങ്കയിലെ സിംഹളവംശജര്, ഇന്ത്യക്കാരായ തമിഴ്പുലികളോടുള്ള വെറുപ്പും ദേഷ്യവും ഇന്ത്യയോടും കാട്ടിയേക്കാം. മാലദ്വീപുകാരെത്തി ഒരു മറിയം റഷീദയെ പണ്ട് ചാരപ്രവര്ത്തനത്തിന്റെ പേരില് പീഡിപ്പിച്ചതിന്റെ വെറുപ്പ് ആ ദ്വീപുകാരുടെ ഉള്ളില് ഉണ്ടാവാം. ഭൂട്ടാന് വല്ല്യേട്ടനോട് വലിയ സ്നേഹം കാണാന് വഴിയില്ല.
അങ്ങനെ ഇന്ത്യയെ വിഴുങ്ങാന് ചക്രവ്യൂഹം സദാ സന്നദ്ധമായി നിലകൊള്ളുകയാണ്.
Tuesday, August 10, 2010
ജോലിക്കിടയിലെ അപകടങ്ങളില് നിന്ന് എങ്ങിനെ രക്ഷപ്പെടാം?
മുരളി തുമ്മാരുകുടി
സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ലേഖനത്തിന്റെ അവസാന മിനുക്ക് പണികള് നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ആലപ്പുഴയില് സ്ഫോടകവസ്തുക്കള് നിര്മിക്കുന്ന ഫാക്ടറിയിലുണ്ടായ അപകടത്തില് മൂന്ന് പേര് മരിച്ചതായുള്ള വാര്ത്ത വരുന്നത്. ആളുകളുടെ മരണത്തേക്കാള് വലിയ ദുരന്തമുണ്ടെങ്കില് അത്, ഇത്തരം ദുരന്തങ്ങള് കേരളത്തില് നിരന്തരം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. എന്നിട്ടും നമ്മള് ഒന്നും പഠിക്കുന്നില്ല. ഒരുതരത്തില്, സ്ഫോടകവസ്തുക്കള് നിര്മിക്കുന്ന ഫാക്ടറിയില് ജോലി ചെയ്യുമ്പോള് മരണം നിങ്ങള്ക്കെപ്പോള് വേണമെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കാം. എന്നാല് അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തില് ജോലി ചെയ്യുന്നവര് മാത്രമല്ല കേരളത്തില് എല്ലാ വര്ഷവും മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. പുല്ല് വെട്ടുന്നത് പോലുള്ള സാധാരണ ജോലികളിലേര്പ്പെടുമ്പോഴും മരണമുണ്ടാകുന്നു(പാമ്പ് കടിച്ചും മറ്റും). ഇലക്ട്രിസിറ്റി ബോര്ഡിലെ ലൈന്മാന്മാര്, താല്കാലികമായി ഉണ്ടാക്കിയ മുളക്കെട്ടുകളില് നിന്ന് പണിയെടുക്കുമ്പോള് വീണ് മരിക്കുന്ന കെട്ടിട നിര്മാണത്തൊഴിലാളികള്, പഴയ കെട്ടിടങ്ങള് പൊളിക്കുമ്പോള് കെട്ടിടം ഒന്നായി ഇടിഞ്ഞുവീണ് മരിക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്, പഴയ കിണറുകള് വൃത്തിയാക്കുമ്പോള് ഇടിഞ്ഞ് മണ്ണിനടിയില്പ്പെട്ട് മരിക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്, സെപ്റ്റിക് ടാങ്കുകള് വൃത്തിയാക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന അപകടത്തില് മരിക്കുന്നവര്, പെട്രോള് ടാങ്കുകള് സ്ഥാപിക്കുമ്പോള് മരിക്കുന്ന വെല്ഡര്മാര് എന്നിങ്ങനെ ഒട്ടനവധി വിഭാഗങ്ങള് തൊഴിലിനിടയില് അപകട സാധ്യത കൂടുതലുള്ളവരാണ്.
തങ്ങള് അറിയാതെത്തന്നെ മരണത്തിനിടയാക്കുന്ന അപകടങ്ങളും ജോലിയ്ക്കിടയിലുണ്ടാകാറുണ്ട്. ആസ്ബറ്റോസുമായുള്ള സമ്പര്ക്കം അര്ബുദ രോഗത്തിന് കാരണമാകാം. പെട്രോള് പമ്പില് ഹൈഡ്രോ കാര്ബണിന്റെ ചെറിയ ഡോസുകള് ഏല്ക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്ക്ക് അര്ബുദമോ മറ്റ് രോഗങ്ങളോ വരാം. ലെഡ് ആസിഡ് ബാറ്ററികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തൊഴിലിലേര്പ്പെടുന്നവര്ക്ക് ലെഡിന്റെ വിഷാംശമേല്ക്കാനിടയുണ്ട്. രാസപദാര്ത്ഥങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തൊഴിലിലേര്പ്പെടുന്നവര്ക്ക് ഭാവിയില് ചെറിയ അളവിലെങ്കിലും ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങള് ഉണ്ടാകുമെന്നത് ഉറപ്പാണ്. നിര്ഭാഗ്യവശാല് ആന പാപ്പാനെ കുത്തിക്കൊല്ലുന്നത് പോലെ പ്രത്യക്ഷത്തില്ത്തന്നെ ജോലിയിലെ അപകടവും മരണവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളില് കാണാനാകില്ല. ഇതിന്റെ ഫലമായി പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക് കൃത്യമായ പരിഹാരങ്ങളോ പ്രതികരണങ്ങളോ ഉണ്ടാകാറില്ല. മിക്കവാറും സന്ദര്ഭങ്ങളില് ഇവര്ക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം ലഭിക്കുകയുമില്ല. (കാരണം മിക്കപ്പോഴും മരണം സംഭവിക്കുന്നത് തൊഴിലാളി വിരമിച്ചതിന് ശേഷമാകും. അഥവാ ജോലിയിലിരിക്കുമ്പോള്ത്തന്നെ മരണം സംഭവിച്ചാലും അതിന് ജോലിയുമായുള്ള ബന്ധം തെളിയിക്കാനുമാകില്ല). ഇൗ അനുഭവങ്ങളില് നിന്ന് ആരും ഒന്നും പഠിക്കുകയുമില്ല. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങള്ക്കിടയില് വ്യക്തമായ ധാരണയില്ലാത്തതിനാല് ഈ തൊഴില്മേഖലയില് അപകട സാധ്യത കാരണമുള്ള വേതനവര്ദ്ധന തൊഴിലാളികള്ക്ക് ലഭിക്കുന്നുമില്ല.
ഒരു ജോലിയുടെ ഏറ്റവും ദുരന്തപൂര്ണമായ വേതനം തീര്ച്ചയായും മരണം തന്നെയാണ്. എന്നാല് ഇതില് കുറഞ്ഞ ചില അപകടങ്ങളും ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുണ്ടാകാറുണ്ട്. ഐ.ടി. മേഖലയിലെപ്പോലെ ജോലിയുടെ ഭാഗമായി ദീര്ഘനേരം നില്ക്കുകയോ ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവര്ക്കും ദീര്ഘനേരം കമ്പ്യൂട്ടറില് നോക്കിയിരിക്കുന്നവര്ക്കും കൈകള് ഇടതടവില്ലാതെ പ്രവര്ത്തിപ്പിക്കുന്നവര്ക്കും(ഉദാ: കമ്പ്യൂട്ടര് ഓപ്പറേറ്റര്മാര്) എല്ലാം ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് രോഗങ്ങളുണ്ടാകാം. സത്യം പറഞ്ഞാല്, ഓരോ ജോലിയും കൃത്യമായ വിശകലനത്തിന് വിധേയമാക്കിയാല് എല്ലാത്തിനും അതിന്റേതായ അപകടങ്ങളുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനാവും. ചിലത് പെട്ടന്ന് സംഭവിക്കുന്നതും ഗുരുതരവുമായിരിക്കും. മറ്റ് ചിലത് ദീര്ഘകാലത്തിന് ശേഷവും അത്രതന്നെ ഗുരുതരമല്ലാത്തതുമായിരിക്കുമെന്ന് മാത്രം.
ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അപകടങ്ങളില് നിന്നുമുള്ള രക്ഷാമാര്ഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമ്മുക്കുള്ള അറിവ് മികച്ചതല്ല. ജോലിയുടെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയുള്ളപ്പോള്ത്തന്നെ അത് സ്വീകരിക്കാന് തയ്യാറാകുന്നു(ഉദാഹരണത്തിന് ഇലക്ട്രീഷ്യന്മാര്). നിങ്ങള്ക്ക് ചീഞ്ഞ തക്കാളിയെ പേടിയാണെങ്കില് മിമിക്രി കലാകാരനാകാതിരിക്കുക എന്ന സമീപനമാണ് ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അപകടങ്ങളില് നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്നതിനോടുള്ള നമ്മുടെ സമീപനവുമെന്ന് തോന്നുന്നു.
ഇതായിരിക്കരുത് നമ്മുടെ സമീപനം. ജോലിയ്ക്കിടയിലെ അപകടം പൂര്ണമായും ഒഴിവാക്കാനാകാത്തതാണെങ്കിലും ജോലിക്കാര്ക്ക് അപകടമുണ്ടാക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളെ ഒരു പരിധിവരെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനാകും. വികസിത രാജ്യങ്ങളില് അത്തരം അപകട സാധ്യതകളെ ജോലിയുടെ രൂപകല്പനയിലൂടെയും പരിശീലനത്തിലൂടെയും സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളുടെ ഉപയോഗത്തിലൂടെയും ഇല്ലാതാക്കാന് കാര്യമായ ശ്രമം നടക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് ഇലക്ട്രീഷ്യന്മാര് റിപ്പയര് ജോലി ചെയ്യുന്ന സെക്ഷനിലേയ്ക്കുള്ള വൈദ്യുതി വിതരണം നിര്ത്തിവെച്ച് വൈദ്യുതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട 99 ശതമാനം അപകടങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കാം. താല്കാലിക മുളക്കെട്ട് നിര്മിക്കുന്ന കെട്ടിട നിര്മാണത്തൊഴിലാളികളുടെ ശരീരത്തില് ഒരു കയര് കെട്ടി തെന്നി വീഴുന്നതില് നിന്നും മുളക്കെട്ട് തകര്ന്ന വീഴുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന അപകടത്തില് നിന്നും അവരെ രക്ഷിക്കാം.
ജോലിസ്ഥലത്തെ അപകടങ്ങളെ എങ്ങിനെ തിരിച്ചറിയാമെന്നും തൊഴിലുടമ സുരക്ഷാ സജ്ജീകരണങ്ങള് ഒരുക്കിയിട്ടില്ലെങ്കിലും അവ എങ്ങിനെ തരണം ചെയ്യാമെന്നും പരിശോധിക്കാം. ചില സമയത്ത് ചില രക്ഷാമാര്ഗങ്ങള് ഒരുക്കണമെന്ന് നിങ്ങള്ക്ക് തൊഴിലുടമയോട് ആവശ്യപ്പെടാനാകും. സ്വന്തം സുരക്ഷ സ്വന്തം കൈകളില് എന്ന തത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് അതും.
1997ല് എന്റെ അച്ഛന് 'മെസോതെലിയോമ' എന്ന രോഗമാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയത് ജോലി സ്ഥലത്തെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ അ നുഭവമാണ്. ആസ്ബറ്റോസുമായി കൂടുതല് സമ്പര്ക്കം പുലര്ത്തുന്നവര്ക്കുണ്ടാകുന്ന ഒരുതരം അര്ബുദമാണ് 'മെസോതെലിയോമ'. ഇത് ഏറെ ഗുരുതരവും പെട്ടെന്ന് വ്യാപിക്കുന്നതും അസഹ്യമായ വേദനയുളവാക്കുന്നതുമാണ്. ചികിത്സയോട് ഒരു തരത്തിലും പ്രതികരിക്കുകയില്ല എന്നതും ഈ രോഗത്തിന്റെ ദുരന്തമാണ്. രോഗമിതാണെന്ന് അറിഞ്ഞ് ഒരു മാസത്തിനുള്ളില്ത്തന്നെ എന്റെ അച്ഛന് മരിച്ചതുകൊണ്ട് അധികം വേദന അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നില്ല.
വേദന നിറഞ്ഞ ആ ദിവസങ്ങളില് 'മെസോതെലിയോമ'യെക്കുറിച്ച് കൂടുതല് വായിച്ചപ്പോഴാണ് അച്ഛന് ഏതോ സന്ദര്ഭത്തില് ആസ്ബറ്റോസുമായി അടുത്ത് ഇടപഴകിയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് മനസ്സിലായത്. ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ പ്രകൃതമുള്ള ഞാന് എവിടെയാണ് അപകടമുണ്ടായതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതചക്രം പൂര്ണമായും പഠിച്ചു. വൈക്കോല് കൊണ്ടുള്ള മേല്ക്കൂരയുള്ള ഒരു വീട്ടിലാണ് ജനിച്ചതെന്ന് അച്ഛന് എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അദ്ദേഹം പഠിച്ച സ്കൂളിന്റെ മേല്ക്കൂര ഓടിട്ടതായിരുന്നു. തൊഴില് ജീവിതത്തില് അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ആസ്ബറ്റോസുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അച്ഛന്റെ കമ്പനി ക്വാര്ട്ടേഴ്സിന്റെ മേല്ക്കൂരയോ ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ മേല്ക്കൂരയോ ആസ്ബറ്റോസ് കൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നില്ല. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും 'മെസോതെലിയോമ'യും ആസ്ബറ്റോസുമായുള്ള ബന്ധം ശാസ്ത്രീയമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതും തര്ക്കരഹിതവുമാണ്. അമേരിക്കയില് നിങ്ങള്ക്ക് 'മെസോതെലിയോമ' ആണെന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാല് അഭിഭാഷകര് നിങ്ങളുടെ കേസ് ഏറ്റെടുക്കുകയും ജീവിതത്തില് ഏത് ഘട്ടത്തിലാണ് ആസ്ബറ്റോസുമായി ഇടപഴകേണ്ടി വന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കി നഷ്ടപരിഹാരം വാങ്ങിത്തരുകയും ചെയ്യും. ആസ്ബറ്റോസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ബാധ്യതകള് മൂലം വലിയ കമ്പനികള് പാപ്പരായിട്ടുണ്ട്! നൂറ്റാണ്ടോളം പഴക്കമുള്ള എ.ബി.ബി കമ്പനി ഒരു ആസ്ബറ്റോസ് കേസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അടച്ചുപൂട്ടലിന്റെ വക്കിലെത്തിയതാണ്.
അച്ഛന്റെ മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ആരെയെങ്കിലും കുറ്റക്കാരനാക്കുകയോ നഷ്ടപരിഹാരം നേടിയെടുക്കുകയോ എന്റെ ലക്ഷ്യമായിരുന്നില്ല. എന്നാല് ജോലിസംബന്ധമായ കൗതകം അച്ഛനും ആസ്ബറ്റോസുമായുള്ള ബന്ധത്തിന് പിറകെ പോകാന് എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
മിക്ക വികസിത രാജ്യങ്ങളിലും നിരോധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ആസ്ബറ്റോസ് കേരളത്തില് നിരോധിച്ചിട്ടില്ലെന്നത് വേദനിപ്പിക്കുന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യമാണ്. ഭൂരിഭാഗം ആള്ക്കാര്ക്കും ആസ്ബറ്റോസിന്റെ അപകടത്തെക്കുറിച്ചറിയില്ല എന്നത് ദുരന്തം പൂര്ണമാക്കുന്നു. മേല്ക്കൂര പണിയുന്നത് തൊട്ട് താപകവചത്തിന് വരെ നൂറ് കണക്കിന് ആവശ്യങ്ങള്ക്കാണ് ഇവിടെ ആസ്ബറ്റോസ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ശ്വസത്തിലൂടെ ആസ്ബറ്റോസ് നാരുകള് ശ്വാസകോശത്തിലെത്തുകയും ദീര്ഘകാലം അവിടെ പറ്റിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്യും. ഒരൊറ്റ തവണ ആസ്ബറ്റോസ് നാരുകളുമായി ഇടപെട്ടാല് തന്നെ 'മെസോതെലിയോമ' ഉണ്ടാകാം. അതും മുപ്പതോ നാല്പതോ വര്ഷത്തിന് ശേഷം. അപ്പോള് ഇതുമായി കൂടുതല് ബന്ധം പുലര്ത്തും തോറും അപകടം കൂടുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഒരിക്കല് ആസ്ബറ്റോസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരാളെക്കാള് നിരന്തരം ആസ്ബറ്റോസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജോലി ചെയ്യുന്ന ആള്ക്ക് അപകടം കൂടും. ഷീറ്റുകളിലും പൈപ്പുകളിലുമുള്ള സിമന്റ് കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞിട്ടുള്ള ആസ്ബറ്റോസ് നാരുകളാണ് അപകടകാരികള്. ഈ പൈപ്പുകള് മുറിക്കുകയോ തുളക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോള് ലക്ഷക്കണക്കിന് അദൃശ്യമായ ആസ്ബറ്റോസ് നാരുകളാണ് പുറത്തുവിടുന്നത്. ഇതാണ് അപകടം ചെയ്യുന്നത്. ഞാന് ജോലി ചെയ്തിട്ടുള്ള പല രാജ്യങ്ങളിലും ആസ്ബറ്റോസ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ആസ്ബറ്റോസിനെക്കുറിച്ച് ബോധവത്കരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന് വളരെ ലളിതമായ ഒരു പരീക്ഷണമാണ് ഞാന് നടത്താറുള്ളത്. ഏതെങ്കിലും കടയില്ക്കയറി പകുതി ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റ് ലഭിക്കുമോയെന്ന് ഞാന് തിരക്കും. ഒരു ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റ് രണ്ടാക്കി തരാന് തയ്യാറുള്ള ആരും ഇതിന്റെ അപകടത്തെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരല്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. അടുത്ത തവണ നിങ്ങളുടെ അടുത്തുള്ള കടയില് ചെന്ന് ഇത് പരീക്ഷിച്ചുനോക്കുക.
ജോലിക്കിടയിലെ അപകടങ്ങളില് പ്രധാനിയായാണ് ഇപ്പോള് ആസ്ബറ്റോസിനെ കണക്കാക്കുന്നത്. ഇതിനെ എങ്ങിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നതിന് കൃത്യമായ നിയമങ്ങള് ഇപ്പോള് നിലവിലുണ്ട്. യു.കെയില് ആസ്ബറ്റോസ് ഉള്പ്പെട്ടിട്ടുള്ള കെട്ടിടങ്ങള് പൊളിച്ചുനീക്കുമ്പോള് ഒരു ആസ്ബറ്റോസ് വിദഗ്ധനെക്കൊണ്ട് പരിശോധിപ്പിച്ച് പൊളിക്കാനുള്ള കെട്ടിടം മറ്റുള്ളവയില് നിന്ന് മറച്ചുകെട്ടുന്നു. അയല്ക്കാര്ക്ക് കെട്ടിടം പൊളിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് മുന്കൂട്ടി നോട്ടീസ് നല്കും. കെട്ടിടത്തിലെ ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റുകള് വെള്ളം തളിച്ച് നനക്കും. കെട്ടിടം പൊളിക്കുന്ന തൊഴിലാളികള് ആവശ്യം കഴിഞ്ഞ് വലിച്ചെറിയുന്ന കവറുകളും മുഖം മൂടികളും ധരിച്ചാണ് പണിയെടുക്കുക. കെട്ടിടത്തില് നിന്ന് പൊളിച്ചെടുക്കുന്ന ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റുകള് അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഒരു ബാഗില് നിക്ഷേപിക്കുന്നു. ഈ ബാഗ് മറ്റൊരു ബാഗില് നിറയ്ക്കുന്നു. ഈ ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റുകള് പിന്നീട് ഇത് കളയാനായി ക്രമീകരിച്ചിട്ടുള്ള പ്രത്യേക സ്ഥലങ്ങളില് ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. അവസാനമായി നിങ്ങള്ക്ക് ആസ്ബറ്റോസുമായി ബന്ധപ്പെടേണ്ടി വന്നപ്പോള് എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഓര്ക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും.
കേരളത്തിലുള്ള എല്ലാ ജോലികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന എല്ലാ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഈ ലേഖനത്തില് പരാമര്ശിക്കുക അസാധ്യമാണ്. നിങ്ങളുടെ ജോലിയെ പൊതുവായി നിങ്ങള് എങ്ങിനെയാണ് സമീപിക്കേണ്ടത്, എന്തൊക്കെയാണ് അപകടങ്ങളെന്ന് എങ്ങിനെയാണ് തിരിച്ചറിയേണ്ടത്, ഇതിന് ഏതെല്ലാം തരത്തിലുള്ള മുന്കുതലുകളാണെടുക്കേണ്ടത്(ഇന്ഷൂറന്സ് അടക്കമുള്ളവ), തൊഴിലുടമയോട് ജോലി സുരക്ഷിതമാക്കാന് ആവശ്യമായ സാഹചര്യങ്ങള് ഒരുക്കാന് ആവശ്യപ്പെടേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത എന്നിവയെക്കുറിച്ചാണ് ഇവിടെ ചര്ച്ച ചെയ്യുന്നത്.
പ്രധാനമായും കൈക്കൊള്ളേണ്ട നടപടികള്
1. അപകടം തിരിച്ചറിയുക
2. സുരക്ഷിതമായ ജോലി പരിശീലനം
3. വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള്
4. നേരിടേണ്ടതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആസൂത്രണം
5. അപകടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിനിമയം
അപകടം തിരിച്ചറിയല്
ഒരാളുടെ ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രത്യേക അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് തിരിച്ചറിഞ്ഞാല് പാതി ജയിച്ചു. ഇത് എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രകടമായിരിക്കില്ല. നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ, ചില സാഹചര്യങ്ങളില് (ആനപാപ്പാന്റേതു പോലെ) അപകടം എപ്പോഴും കൂടെയുള്ളതായിരിക്കും. എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് മണ്ണെണ്ണ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മുറിയില്ത്തന്നെയാണ് റേഷന് കട ഉടമസ്ഥനും ഇരുന്നിരുന്നത്. ഇരിപ്പിടത്തിന് പിറകിലുള്ള മണ്ണെണ്ണ വീപ്പകളില് നിന്ന് ഉയരുന്ന ധൂപം ഒരു ദിവസം തന്റെ ജീവനെടുക്കുമെന്ന് അയാള് ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കിയില്ല. അത്തരം സാഹചര്യത്തില് നിങ്ങള്ക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാകും? അപകടം തിരിച്ചറിയാന് വളരെ ലളിതമായ ഒരു സമീപനമാണ് താഴെ വിവരിക്കുന്നത്.
1. നിങ്ങള് എവിടെയാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക: മിക്ക സാഹചര്യങ്ങളിലും നിങ്ങള് എവിടെയാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത് എന്നതുതന്നെ ഒരു അപകടമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു കള്ള് ചെത്തുകാരന് ഉയരമാണ് ഏറ്റവും വലിയ അപകടം. നിങ്ങളുടെ ജോലി സ്ഥലത്തെ ഘടനാപരമായി ശ്രദ്ധിച്ചാല് അതുമായി ചേര്ന്നുതന്നെ നിരവധി അപകടങ്ങളുണ്ടെന്ന് നിങ്ങള്ക്ക് മനസ്സിലാക്കാനാകും.
2. നിങ്ങളുടെ ജോലി സ്ഥലത്തിന് ചുറ്റും എന്താണുള്ളതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക: ചില സമയത്ത് നിങ്ങള് ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലമല്ല, മറിച്ച് അതിന് ചുറ്റുമുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് നിങ്ങളെ അപകടത്തിലാക്കുന്നത്. കിണര് നന്നാക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്ക്ക് പലപ്പോഴും കാലങ്ങളായി കിണറിനുള്ളില് കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന വിഷവാതകം അപകടമാണ്. പുല്ല് വെട്ടാന് പോകുന്നവര്ക്ക് അപകടം പാമ്പുകളായിരിക്കും. മിക്ക സാഹചര്യങ്ങളിലും ഇത് മുന്കൂട്ടി കാണാന് കഴിയുന്നവയാണ്.
3. നിങ്ങളുടെ ജോലി ഉപകരണങ്ങള് ശ്രദ്ധിക്കുക: പലപ്പോഴും ഉപകരണങ്ങള് അപകടമുണ്ടാക്കാം. കശാപ്പുകരാന് കത്തിയും ആധുനിക ആശാരിയ്ക്ക് ഇലക്ട്രിക്ക് ഡ്രില്ലും ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്.
4. എന്തുമായാണ് നിങ്ങള് ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക: വൈദ്യതി കടന്നുപോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വയറിന്റെ ഇന്സുലേഷന് ഒരു പ്ലേയര് ഉപയോഗിച്ച് എടുത്തുമാറ്റാന് ശ്രമിക്കുന്നതും വൈദ്യതിയുമായുള്ള ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ട ഒരു വയറിന്റെ ഇന്സുലേഷന് എടുത്തുമാറ്റാന് ശ്രമിക്കുന്നതും വ്യത്യസ്തമാണ്. എണ്ണ വിതരണം ചെയ്യുന്ന പൈപ്പ് ലൈനില് ജോലി ചെയ്യുന്നതിനേക്കാള് എത്രയോ സുരക്ഷിതമാണ് വെള്ളത്തിനായുള്ള പൈപ്പ് ലൈനില് ജോലി ചെയ്യുന്നത്.
5. എന്താണ് നിങ്ങള് ചെയ്യുന്നതെന്ന് കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കുക: എന്താണ് നിങ്ങള് ചെയ്യുന്നതെന്നതും അപകടമുണ്ടാക്കാം. ചുമട്ടുതൊഴിലാളി എങ്ങിനെയാണ് ചുമട് എടുക്കുന്നതെന്നും ഇറക്കുന്നതെന്നും വലിയ അപകടം പതിയിരിക്കുന്ന കാര്യമാണ്. സൂപ്പര്മാര്ക്കറ്റിലെ സെയില്സ് ഗേളിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ദീര്ഘനേരം നില്ക്കുന്നതും ഇരിക്കുന്നതും വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ്.
6. നിങ്ങളോടൊപ്പം ആരാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക: കഴിവില്ലാത്തവരും അനുഭവജ്ഞാനമില്ലാത്തവരുമായ സഹപ്രവര്ത്തകര് എപ്പോഴും അപകടത്തിന് കാരണമാകും. മരം മുറിക്കുന്ന ഒരാള് പണി ചെയ്ത് കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് എപ്പോഴാണ് മരം മുറിഞ്ഞുവീഴുക എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കാന് അത് പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാളെ ഏല്പിച്ചാലുണ്ടാകുന്ന ഫലം ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. നിങ്ങള് സ്വയം വലിയൊരു അപകടത്തിലകപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കുന്നവയും എന്നാല് സാധാരണമായതുമായ ജോലികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഉദാഹരണങ്ങളാണ് മുകളില് പറഞ്ഞത്. എന്നാല് കൂടുതല് സംഘടിതമായ തൊഴില് സാഹചര്യങ്ങളില് ജോലിയെടുക്കുന്നവരെ അവരുടെ ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായ ബോധവത്കരണം നടത്തിയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതാമോ ? ഇല്ലെന്നാണ് എന്റെ അനുമാനം. (ഉദാഹരണത്തിന് വളരെക്കുറച്ച് ഐ.ടി പ്രൊഫഷണലുകള്ക്ക് മാത്രമെ ദീര്ഘനേരം നില്ക്കുന്നതും മണിക്കൂറുകളോളം കമ്പ്യൂട്ടര് മോണിറ്ററില് നോക്കിയിരിക്കുന്നതും അപകടമാണെന്നത് അറിയൂ. ഇവരില് പലര്ക്കും ജോലിസമയത്തിന്റെ അവ്യക്തതയെക്കുറിച്ചും അറിയില്ല). എന്നാല് അവര് ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കില് ഇന്റര്നെറ്റില് നിന്നും മറ്റും അതറിയാനുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടല്ലോ.
സുരക്ഷിതമായ ജോലി സാധ്യതകള്
ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കികഴിഞ്ഞാല് താഴെ പറയുന്ന ചിന്താപ്രക്രിയയിലൂടെ നിങ്ങള് കടന്നുപോകേണ്ടതുണ്ട്.
1. കൂടുതല് ആസൂത്രണം, പിന്തുണ, കൃത്യമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണം എന്നിവയുടെ സഹായത്തോടെ ഒരേ ജോലി തന്നെ കുറച്ചുകൂടി സുരക്ഷിതമായ രീതിയില് ചെയ്യാനാകുമോ?
2. അപകടം കുറയ്ക്കാന് ആവശ്യമായ നടപടികളെടുത്തിട്ടും അവഗണിക്കാനാകാത്ത അപകടങ്ങള് ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നിലനില്ക്കുന്നെങ്കില് വേതനം ആകര്ഷകമാണോ? തൊഴിലുടമ ആവശ്യമായ ഇന്ഷൂറന് പരിരക്ഷ നല്കുന്നുണ്ടോ?
3. ജോലി സുരക്ഷിതമായി ചെയ്യാനാവുന്നില്ലെങ്കില്, ആവശ്യമായ നഷ്ടപരിഹാരം ലഭ്യമാകുന്നില്ലെങ്കില് നിങ്ങള് ഈ ജോലി ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതുണ്ടോ?
ആദ്യത്തെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം എപ്പോഴും പോസിറ്റീവ് ആണ്. കേരളത്തിലുള്ള ഏതൊരു ജോലിയും സുരക്ഷിതമായി ചെയ്യണമെങ്കില് അതിനെക്കുറിച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ ചിന്തിക്കണമെന്ന് ഞാന് കരുതുന്നു. റേഷന്കടയില് മണ്ണെണ്ണ വീപ്പ എപ്പോഴും കുറച്ചുകൂടി വായു ലഭിക്കുന്ന, തുറസ്സായ ഒരിടത്തേയ്ക്ക് മാറ്റാവുന്നതാണ്. ഇടുങ്ങിയ ഒരു സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവിടുത്തെ ഓക്സിജന് എത്രയുണ്ടെന്ന് കണക്കാക്കാനുള്ള സംവിധാനമുണ്ട്. അപ്പോള് അവിടെ വേണ്ടത്ര ഓക്സിജനില്ലെങ്കില് അങ്ങോട്ട് കടക്കേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിക്കാം. സെപ്റ്റിക് ടാങ്കില് ഇറങ്ങുന്നതിന് ഒരു ദിവസം മുമ്പ് അത് തുറന്ന് വെച്ചാല് അതില് കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന വിഷവാതകം പുറത്തുപോകാന് സഹായകമാകും. അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധമുണ്ടാവുക എന്നതാണ് പ്രധാനം. ഒരിക്കല് അപകടത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലായാല്, നമ്മുടെ തൊഴിലാളികള്ക്കും സൂപ്പര്വൈസര്മാര്ക്കും കൂടുതല് സുരക്ഷിതമായി ജോലി ചെയ്യാന് ആവശ്യമായ നടപടികളെടുക്കാനുള്ള സാമാന്യബുദ്ധിയുണ്ട്. ആളുകള് നിത്യേന ചെയ്യുന്ന ജോലിയായതിനാല് അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവര് കൂടുതലൊന്നും ചിന്തിക്കില്ല എന്നതാണ് പ്രധാന പ്രശ്നം. മിക്കപ്പോഴും റിസ്ക് എടുത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്നതിനാല് ആളുകള് ഇങ്ങിനെയല്ലാതെ ജോലി ചെയ്യാനാകില്ല എന്ന തീരുമാനത്തിലെത്തുന്നു.
വലിയ ചെലവുമില്ലാത്ത ഒരു രക്ഷാമാര്ഗത്തെക്കുറിച്ച് ഞാന് പറയാം. 'ജോലി നടക്കുന്ന പ്രദേശത്തെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുക' എന്നതാണ് ഈ മാര്ഗം. ഒരു പ്രദേശത്ത് ജോലി നടക്കുമ്പോള് യാതൊരു ആവശ്യവുമില്ലാതെ ജനങ്ങള് അതിനുചുറ്റും കൂടിനില്ക്കുന്നത് കേരളത്തിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. പുതുമയുള്ള കാര്യമാണെങ്കില് പറയാനുമില്ല, കൂടിനില്ക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം കൂടും. പാതയോരത്തുള്ള മരം മുറിക്കുന്നത് ഉദാഹരണമാണ്. മരം മുറിക്കുന്നത് രണ്ട് പേരും അത് നോക്കിനില്ക്കുന്നത് 20 പേരുമായിരിക്കും. മരം മുറിക്കുമ്പോള് എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് സംഭവിക്കുകയും പെട്ടെന്ന് മരം മുറിഞ്ഞുവീഴുകയും ചെയ്താല് സാധാരണനിലയില് അത് മുറിക്കുന്ന രണ്ട് പേര്ക്ക് മാത്രമെ പരിക്കേല്ക്കുകയുള്ളൂ. എന്നാല് ഇവിടുത്തെ സാഹചര്യത്തില് പരിക്കേല്ക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം വളരെ കൂടും.
തിരുവനന്തപുരത്തെ ഒരു ലോഡ്ജ് പൊളിഞ്ഞുവീണപ്പോഴുണ്ടായ അപകടം മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ്. നിരവധി ആളുകള് കെട്ടിടത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളുടെ അടിയിലായി. ഫയര്ഫോഴ്സ് അധികൃതര് സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോള് എത്ര പേര് അപകടത്തില്പ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാമെന്ന് അവരോട് ആര്ക്കും പറയാന് കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം ആര്ക്കുമത് അറിയില്ലായിരുന്നു. കെട്ടിടം പൊളിക്കുന്ന പണിയിലേര്പ്പെട്ടവര് എത്രയെന്ന് തീര്ച്ചയായും അവര്ക്ക് അറിയുമായിരിക്കും. എന്നാല് പണി കണ്ടുനിന്ന എത്ര പേര് അപകടത്തില്പ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന കാര്യമാണ് ആര്ക്കും അറിയാത്തത്. ഇതിനെത്തുടര്ന്ന്, ആവശ്യമില്ലാതെ നിരവധി പേര്ക്ക് ജീവന് നഷ്ടപ്പെട്ടു. അപകടത്തില്പ്പെടാത്തവര്ക്ക് വേണ്ടി കൂടി തിരച്ചില് നടത്തി ഫയര്ഫോഴ്സ് ജീവനക്കാരുടെ സമയം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
ജോലിസ്ഥലം അരക്ഷിതമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവിടെ യാതൊരു പ്രസക്തിയുമില്ലാത്ത ആളുകള് ഉണ്ടാകാന് പാടില്ലാത്തതാണ്. വ്യവസായ പ്രദേശങ്ങളില് വലിയ സുരക്ഷാ ഗേറ്റുകളും മതിലുകളുമുണ്ടാകും. എന്നാല് അകത്ത് കടന്നാല് കാര്യമായ നിയന്ത്രണമൊന്നും കാണില്ല. നമ്മുടെ നിര്മാണമേഖല സ്വയമേ തന്നെ ദുരന്തം വരുത്തിവയ്ക്കുന്നവയാണ്. സന്ദര്ശകരുടെ പേര് രജിസ്റ്റര് ചെയ്യാറില്ല, പ്രദേശത്തെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയുമില്ല. അപകടം വിളിച്ചുവരുത്തലാണിത്. ഇവിടെ പുറത്തുള്ളവരാരെങ്കിലും അപകടത്തില്പെട്ടാല് കോണ്ട്രാക്ടറോ ഇന്ഷൂറന്സ് കമ്പനിയോ ഇയാള്ക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം നല്കാന് തയ്യാറാകില്ല. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുക.
ഓരോ തരം ജോലിരീതികള്ക്കും സുരക്ഷിതത്വമാര്ഗങ്ങള് പരിഹാരങ്ങള് നിര്ദേശിക്കാനാവില്ല. എന്നാല് നിങ്ങള്, യുവ ഓഫീസ് ജോലിക്കാര് (ഇവരില് ഭൂരിഭാഗവും ഈ ലേഖനം വായിക്കുന്ന ഓണ്ലൈന് വായനക്കാരാകും) ജോലിയില് സ്ഥിരം ഇടവേളകളെടുക്കാന് ശ്രദ്ധിക്കുക. ചുരുങ്ങിയത് രണ്ട് മണിക്കൂറിലൊരിക്കലെങ്കിലും ചെറിയൊരു നടത്തത്തിന് പോവുക.
വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണം
പ്രത്യേകമായ അപകടങ്ങളില് നിന്നും നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്ന, ധരിക്കാന് കഴിയുന്ന ഉപകരണങ്ങമാണ് വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണം(Personal Protective Equipment) എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ഹെല്മറ്റുകള്, മുഖംമൂടികള്, കയ്യുറകള് എന്നിവ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. കൂടുതല് വൈദഗ്ധ്യം ആവശ്യമുള്ള ജോലികള്ക്ക് ആധുനികമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള് ലഭ്യമാണ്. വെല്ഡര്മാര്ക്കുള്ള കണ്ണടകള്, ഫയര്മാന്മാര്ക്കുള്ള അലുമിനിയം ഉടുപ്പുകള്, ആസ്ബറ്റോസ് ജോലിക്കാര്ക്ക് ശരീരം മൊത്തം മൂടുന്ന, ആവശ്യം കഴിഞ്ഞാല് വലിച്ചെറിയാവുന്ന ഉടുപ്പുകള് തുടങ്ങിയവ. ഇവ കേരളത്തിന് അത്ര സാധാരണമല്ല.
വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചര്ച്ച ചെയ്യുമ്പോള് മൂന്ന് കാര്യങ്ങളാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. താരതമ്യേന ലളിതമായ ജോലികള്ക്ക് പോലും വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള് ലഭ്യമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, കശാപ്പുകാര്ക്കും പാചകക്കാര്ക്കും നിത്യോപയോഗത്തിന് പ്രത്യേക ലോഹ കയ്യുറകള് ലഭ്യമാണ്. മാംസം മുറിക്കുമ്പോള് കത്തി കയ്യില് നിന്ന് വഴുതി കൈ മുറിഞ്ഞാലും വലിയ പരിക്കുണ്ടാകില്ലെന്ന് ഇത് ഉറപ്പ് വരുത്തുന്നു. ഈ ഉപകരണമില്ലെങ്കിലും ഒരാള് മരിക്കില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ അയാളുടെ വിരല് മുറിഞ്ഞുപോകാന് സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാല് വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള് ജീവന് സംരക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല, ജോലി കൂടുതല് സുരക്ഷിതമായി ചെയ്ത് തീര്ക്കാനും സഹായിക്കുന്നു. ഓരോ ജോലിയ്ക്കും ആവശ്യമുള്ള തരം വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളെക്കുറിച്ച് മുഴുവന് വിശദീകരിക്കാന് ഈ ലേഖനത്തില് കഴിയില്ല. ഇവ ഓരോന്നിനെക്കുറിച്ചുള്ള മുഴുവന് വിവരവും പൊതുമണ്ഡലത്തില് ലഭ്യമാണ്.
രണ്ടാമതായി, വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള് സുരക്ഷിതമായ ജോലിരീതികള്ക്ക് പകരം വയ്ക്കാനുള്ളതല്ല. പ്രതിരോധത്തിന്റെ അവസാന മാര്ഗമായിട്ടാണ് വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളെ കാണേണ്ടത്. സുരക്ഷിതമായ ജോലി ചെയ്യുന്നതിന് ആവശ്യമായ മറ്റ് മുന്കരുതലുകളെല്ലാം പരാജയപ്പെടുകയാണെങ്കില്, അപകടത്തില് ജീവന് രക്ഷിക്കാനോ പരിക്കുകള് കുറയ്ക്കാനോ സുരക്ഷാ ഉപകരണം നിങ്ങള്ക്കൊരു അവസരം തരുന്നു എന്ന് മാത്രം. ഈ ഉപകരണങ്ങള് ധരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അനാവശ്യമായ റിസ്കുകളെടുക്കാനോ ജോലി തീരെ അരക്ഷിതമായ രീതിയില് ചെയ്തുതീര്ക്കാനോ പാടില്ലെന്ന കാര്യം മറക്കരുത്.
മൂന്നാമതായി, ധരിക്കുന്നത് ശരിയായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളാവണം ധരിക്കുന്നത്. ടാര് ഉരുക്കുന്ന തൊഴിലാളികള് മഞ്ഞ ഹെല്മറ്റ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഒരു സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. ഇത് ജോലിസ്ഥലത്തുള്ളവര്ക്ക് ഒരു സുരക്ഷാ ബോധം നല്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല് ഇവര്ക്ക് ഹെല്മറ്റ് അല്ല വേണ്ടത്. ടാര് ഉരുക്കുന്ന തൊഴിലാളികള് നേരിടുന്ന പ്രധാന അപകടം ടാര് അവരുടെ ദേഹത്ത് വീഴുമെന്നതും ടാറില് നിന്നുയരുന്ന പുകയുമാണ്. മുഖംമൂടികള്, ദേഹം മുഴുവന് മറയ്ക്കുന്ന കോട്ടുകള്, കയ്യുറകള്, സുരക്ഷാ ഷൂകള് എന്നിവയാണ്് പ്രയോജനപ്പെടുക. എന്നാല് മിക്കപ്പോഴും ഈ തൊഴിലാളികളെ കാണുക ലുങ്കികളുടുത്ത്, കയ്യുറകളില്ലാതെ, ഹെല്മറ്റ് മാത്രം ധരിച്ചാണ്. സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള്തന്നെ ഓരോ വിഭാഗത്തിനും വ്യത്യസ്തങ്ങളാവും. ആസ്ബറ്റോസ് കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോള് വേണ്ട മുഖംമൂടിയല്ല ബെന്സെന് കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോള് വേണ്ടത്. ഇവ ഓരോന്നും വെവ്വേറെ ലേഖനത്തിനുള്ള വിഷയങ്ങളാണെന്നതിനാല് കൂടുതല് വിശദീകരിക്കുന്നില്ല.
അവസാനമായി, ലോകത്താകമാനം ഇത്തരം സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള് ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെതിരെ എതിര്പ്പുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇതിന് രണ്ട് കാരണങ്ങളാണുള്ളത്.് ഉപകരണങ്ങള് ധരിച്ച് ജോലി ചെയ്യുന്നത് തുടക്കത്തിലെങ്കിലും ജോലി ചെയ്യുന്നതില് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുമെന്നതാണ് ഒരു കാരണം. രണ്ടാമത്തെ കാരണം, സുരക്ഷാ ഉപകരണം ധരിക്കുന്നത് എന്തോ ദൗര്ബല്യലക്ഷണമാണെന്ന തെറ്റായ ധാരണയാണ്. 'ക്രിക്കറ്റില് വൃക്ഷണങ്ങള്ക്കുള്ള സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള് ഉപയോഗിച്ച് തുടങ്ങിയത് 1874ലാണ്. എന്നാല് ഹെല്മറ്റ് ധരിക്കാന് തുടങ്ങിയത് 1974ലും. തലച്ചോറും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന് മനുഷ്യന് മനസ്സിലാകാന് 100 വര്ഷമെടുത്തു!' എന്ന ഒരു ഈമെയില് ഇന്ര്നെറ്റില് വ്യാപകമായി പ്രചരിക്കുന്നുണ്ട്. ഹെല്മറ്റിനെക്കുറിച്ച് അന്നുണ്ടായിരുന്ന ചര്ച്ചകള് ഇപ്പോഴും എനിക്കോര്മയുണ്ട്. എന്റെ ഓര്മ ശരിയാണെങ്കില് സുനില് ഗവാസ്കര് വളരെക്കാലം ഹെല്മറ്റ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല.
മുന്കൂട്ടി മനസ്സിലാക്കുക
അപകടം എന്തൊക്കെയെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതിനും കൂടുതല് സുരക്ഷിതമായ ജോലി രീതികള് നടപ്പിലാക്കിയതിനും ശരിയായ സുരക്ഷാ ഉ പകരണങ്ങള് ഉപയോഗിച്ചതിനും ശേഷവും പല കാരണങ്ങള് കൊണ്ട് അപകടമുണ്ടാകാമെന്ന് നാം പ്രതീക്ഷിക്കണം. ഇതിനുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ കാരണങ്ങളിലൊന്ന് മനുഷ്യന് തെറ്റുകള് വരുത്തുമെന്നതാണ്. രണ്ടാമതായി, ഉപകരണങ്ങള് പ്രവര്ത്തിക്കാതിരിക്കാം. മൂന്നാമതായി, ഉപകരണങ്ങള് മുറിഞ്ഞുപോകാം. നാലാമതായി, പുറത്തുള്ള സംഭവങ്ങള് പ്രവര്ത്തനത്തെ ബാധിച്ചേക്കാം(ഉദാ: ഒരു ടവറിന്റെ മുകളില് ഒരാള് ജോലി ചെയ്യുമ്പോള് ഇടിമിന്നല് ഉണ്ടാകാം). ഇത്തരമസവസരത്തില് വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും പരിക്കേല്ക്കാം. അപകടങ്ങള് മുന്കൂട്ടി മനസ്സിലാക്കി പരിഹാരം ആസൂത്രണം ചെയ്യണം. പ്രാഥിമിക ചികിത്സാ കിറ്റ് ലഭ്യമാക്കുക, പ്രാഥമിക ചികിത്സയില് പരിശീലനം നല്കുക, ആംബുലന്സ് സൗകര്യം ഏര്പ്പെടുത്തുക, തീപ്പിടുത്തം നേരിടാനുള്ള പ്രാഥമിക പരിശീലനമെങ്കിലും നല്കുക എന്നിവ ഇതില് ഉള്പ്പെടും. തൊഴില് സുരക്ഷിതത്വത്തിന് പൂര്ണ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ആള്ക്ക് കാര്യങ്ങള് ചെയ്യാനുള്ള അധികാരവും ഉണ്ടാകണം. ഒരു അപകടമുണ്ടായതിനുശേഷവും നിര്ണായകതീരുമാനങ്ങള് എടുക്കേണ്ടിവരും. ഇത് വൈദഗ്ദ്ധ്യം ആവശ്യമുള്ള കാര്യമാണ്. ദുരന്തം നടന്ന സ്ഥലത്ത് പത്ത് പേര് കൂടിനിന്ന് കടകവിരുദ്ധമായ നിര്ദേശങ്ങള് നല്കുന്നതിലേറെ മോശം ഏര്പ്പാടില്ല. എടുക്കുന്ന തീരുമാനത്തിന് ഒരാള് ഉത്തരവാദിയാകണം.
വലിയ കമ്പനികള്ക്ക് അപകടങ്ങള് മുന്കൂട്ടി മനസ്സിലാക്കി ആസൂത്രണം ചെയ്യാനുള്ള ബൃഹത്തായ പദ്ധതികളുണ്ട്. വിദഗ്ധര് തയ്യാറാക്കിയതും ഓരോ ഘട്ടത്തിലും പരീക്ഷിക്കുന്നതുമായിരിക്കും ഇത്. എന്നാല് ചെറിയ ജോലികളിലും ഇതിന് പ്രാധാന്യം ഉണ്ട്. ഒരു കുന്നിന്റെ വശത്തുനിന്ന് കുഴിയെടുക്കുന്ന ഒരാള്, മണ്ണിടിഞ്ഞ് ആളുകള് അതിനടിയില്പ്പെടാന് സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് മുന്കൂട്ടി കാണണം. ഓരോ വര്ഷവും കേരളത്തില് ഇത്തരത്തിലുള്ള സംഭവങ്ങള് ആവര്ത്തിക്കുകയും നിരവധി പേര് മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അത്തരമൊരു അപകടമുണ്ടായാല് മരിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം എങ്ങിനെ കുറയ്ക്കാനാകുമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഖനനം തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ചിന്തിക്കണം. എവിടെയാണ് ആളുകള് മണ്ണിനടിയില്പ്പെട്ടതെന്ന് കണ്ടെത്തുകയാണ് അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിലെ പ്രധാന വെല്ലുവിളി. എത്രയും പെട്ടെന്ന് സ്ഥലം കണ്ടെത്തിയാലേ ആളുകളെ രക്ഷിക്കാനാവു. സ്വകയര് മീറ്റര് വെച്ച് മാത്രമെ മണ്ണിനടിയില്പ്പെട്ടവരെ കണ്ടെത്താനാകൂ. മിക്ക സാഹചര്യങ്ങളിലും അവരിലേയ്ക്കെത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും സമയം വൈകിയിരിക്കും.
ഇതിന് ഒരു എളുപ്പ വഴിയുണ്ട്. യൂറോപ്പില് അപകടകരമായ പ്രദേശങ്ങളില് സ്കീയിങ്ങിന് പോകുന്നവര്ക്ക് 'അവാലഞ്ച് ബീക്കണ്' എന്ന പേരില് ചെറിയൊരു ഉപകരണം വാങ്ങാന് കിട്ടും. ഇതിന് അയ്യായിരം രൂപയോളം വില വരും. മഞ്ഞിനടിയില്പ്പെട്ടാല് ഈ ഉപകരണം സിഗ്നലുകള് അയയ്ക്കും. ഈ സിഗ്നലുകള് തിരച്ചറിഞ്ഞ് നിമിഷങ്ങള്ക്കുള്ളില് അപകടത്തില്പ്പെട്ടവര്ക്ക് സഹായമെത്തിക്കാനാവും. കേരളത്തില് ഭൂമി കുഴിക്കുന്നവര്ക്കും ഇത്തരം ഉപകരണങ്ങള് ഉപയോഗിക്കാവുന്നതാണ്. അയ്യായിരം രൂപ എന്നത് മൂന്ന് ലോഡ് മണ്ണ് വില്ക്കുമ്പോള് കിട്ടുന്ന പണം മാത്രമെ ആകുന്നുള്ളൂ.
അപകടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശയവിനിമയം
അപകടസാധ്യതയെക്കുറിച്ച് അറിയാമെങ്കിലും കമ്പനികളില് ജോലി ചെയ്യുന്നവര് പോലും അതിന്റെ ഗൗരവത്തെകുറിച്ച് വേണ്ട ധാരണയോടെ ആസൂത്രണം ചെയ്ത് വേണ്ട നടപടികള് നടപ്പാക്കാറില്ലെന്ന് പ്രശ്നമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ജോലിസ്ഥലത്തെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാവരുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. നിത്യേനയെന്നോണം അപകടത്തില്പ്പെടാന് സാധ്യതയുള്ളവര്ക്കുമാണ് ഇത് ഏറ്റവും കൂടുതല് ബാധകം. ഏത് തരത്തിലുള്ള അപകടമാണ് ഉണ്ടാകാനിടയുള്ളതെന്ന് എല്ലാവരെയും അറിയിക്കണം. ഇത് അവരെ ജാഗരൂകരാക്കാനും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ പെരുമാറാനും സജ്ജരാക്കും. ചിലപ്പോള് ഒരു ഭാഗത്ത് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നവര്ക്ക് മറ്റൊരു ഭാഗത്തുള്ളവര്ക്ക് എന്തൊക്കെ അപകടമാണ് സംഭവിക്കാന് സാധ്യതയെന്ന് അറിയാന് കഴിഞ്ഞേക്കില്ല. ഒരു പെട്രോള് സ്റ്റേഷനടുത്തുള്ള ഒരു വെല്ഡിങ് പണി ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. പെട്രോള് സ്റ്റേഷനില് ജോലി ചെയ്യുന്നവര്ക്ക് തീ പിടിക്കുന്ന വാതകങ്ങള് കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചറിയാം. എന്നാല് ഒരു പുതിയ ടാങ്ക് നിര്മിക്കാനായോ, പഴയ ഒന്നിനെ നന്നാക്കാനായോ അവിടെയെത്തുന്ന വെല്ഡിങ് ജോലിക്കാര്് അതിന്റെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയാതെ സാധാരണപോലെ വെല്ഡിങ് ജോലി ചെയ്തെന്നിരിക്കും. ഇത് സ്ഫോടനത്തിനും കൂട്ടമരണത്തിനുമിടയാക്കുന്നു. രാസവസ്തുക്കളുമായി വണ്ടികളോടിക്കുന്ന ഡ്രൈവര്മാര് മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ്.
ചിലപ്പോള് ജോലിസ്ഥലത്തെ അപകടം മതിലിനപ്പുറത്തേയ്ക്കും വ്യാപിക്കുന്നു. ഭോപ്പാല് ദുരന്തം പോലെയുള്ളവയായിരിക്കും ഇതിന്റെ ഫലം. അത്തരമൊരു അപകടമുണ്ടായാല് ഫാക്ടറിയ്ക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവര് എന്തെല്ലാം സുരക്ഷാക്രമീകരണങ്ങളാണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നതിനെക്കുറിച്ച് പല രാജ്യങ്ങളിലും ഇപ്പോള് നിയമങ്ങളുണ്ട്. ഇത് കേവലം ആ പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങളെ മാത്രം അറിയിച്ചാല് പോര. പ്രാദേശിക ആസ്പത്രികളെ അപകടമുണ്ടാക്കാനിടയുള്ള രാസപദാര്ത്ഥത്തെക്കുറിച്ച് അറിയിക്കണം. അങ്ങിനെയാണെങ്കില് അവര്ക്ക് ഇതിനെ നേരിടാന് ആവശ്യമായ മരുന്നുകള് കരുതിവയ്ക്കാനാകും.
വലിയ കമ്പനികള് നിന്ന് മാത്രമല്ല അപകടം മതിലിനപ്പുറത്തേയ്ക്കും വ്യാപിക്കുന്നത്. ഒരു സായാഹ്നത്തില് ഞാന് കോതമംഗലത്തുള്ള ഒരു അമ്മായിയുമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോള് പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് വലിയൊരു സ്ഫോടനശബ്ദം കേള്ക്കുകയും പാറക്കല്ലുകള് ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ മേല്ക്കൂരയില് വീഴാന് തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു(യാദൃശ്ചികമായി ആസ്ബറ്റോസ് കൊണ്ടായിരുന്നു മേല്ക്കൂര! ). ഇത് ദീര്ഘനേരം നീണ്ടുനിന്നു. ഇതെല്ലാം അവസാനിച്ചപ്പോഴാണ് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഞങ്ങള്ക്ക് മനസ്സിലായത്. ഞങ്ങളുടെ അയല്ക്കാരനായ കേശപ്പന് നായര് ഒരു പുതിയ കിണര് കുഴിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി പാറകള് പൊട്ടിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാല് ഇത് പാളിയതിന്റെ ഫലമായാണ്(ഒരുപക്ഷേ ആവശ്യമുള്ളതിനേക്കാള് വെടിമരുന്ന് ഉപയോഗിക്കുകയോ സുരക്ഷാ ക്രമീകരണങ്ങളുടെ കുറവോ ആയിരിക്കാം കാരണം) കല്ലുമഴ ഉണ്ടായത്. ഭാഗ്യം, ഇതിലും നിസ്സാരമായ അപകടങ്ങളില്പ്പോലും ആളുകള് മരിക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാല് ഇനി ആസ്ബറ്റോസ് എനിക്ക് അപകടമുണ്ടാക്കുമോ എന്ന് കണ്ടറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ലേഖനത്തിന്റെ അവസാന മിനുക്ക് പണികള് നടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് ആലപ്പുഴയില് സ്ഫോടകവസ്തുക്കള് നിര്മിക്കുന്ന ഫാക്ടറിയിലുണ്ടായ അപകടത്തില് മൂന്ന് പേര് മരിച്ചതായുള്ള വാര്ത്ത വരുന്നത്. ആളുകളുടെ മരണത്തേക്കാള് വലിയ ദുരന്തമുണ്ടെങ്കില് അത്, ഇത്തരം ദുരന്തങ്ങള് കേരളത്തില് നിരന്തരം സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. എന്നിട്ടും നമ്മള് ഒന്നും പഠിക്കുന്നില്ല. ഒരുതരത്തില്, സ്ഫോടകവസ്തുക്കള് നിര്മിക്കുന്ന ഫാക്ടറിയില് ജോലി ചെയ്യുമ്പോള് മരണം നിങ്ങള്ക്കെപ്പോള് വേണമെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കാം. എന്നാല് അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തില് ജോലി ചെയ്യുന്നവര് മാത്രമല്ല കേരളത്തില് എല്ലാ വര്ഷവും മരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. പുല്ല് വെട്ടുന്നത് പോലുള്ള സാധാരണ ജോലികളിലേര്പ്പെടുമ്പോഴും മരണമുണ്ടാകുന്നു(പാമ്പ് കടിച്ചും മറ്റും). ഇലക്ട്രിസിറ്റി ബോര്ഡിലെ ലൈന്മാന്മാര്, താല്കാലികമായി ഉണ്ടാക്കിയ മുളക്കെട്ടുകളില് നിന്ന് പണിയെടുക്കുമ്പോള് വീണ് മരിക്കുന്ന കെട്ടിട നിര്മാണത്തൊഴിലാളികള്, പഴയ കെട്ടിടങ്ങള് പൊളിക്കുമ്പോള് കെട്ടിടം ഒന്നായി ഇടിഞ്ഞുവീണ് മരിക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്, പഴയ കിണറുകള് വൃത്തിയാക്കുമ്പോള് ഇടിഞ്ഞ് മണ്ണിനടിയില്പ്പെട്ട് മരിക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്, സെപ്റ്റിക് ടാങ്കുകള് വൃത്തിയാക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന അപകടത്തില് മരിക്കുന്നവര്, പെട്രോള് ടാങ്കുകള് സ്ഥാപിക്കുമ്പോള് മരിക്കുന്ന വെല്ഡര്മാര് എന്നിങ്ങനെ ഒട്ടനവധി വിഭാഗങ്ങള് തൊഴിലിനിടയില് അപകട സാധ്യത കൂടുതലുള്ളവരാണ്.
തങ്ങള് അറിയാതെത്തന്നെ മരണത്തിനിടയാക്കുന്ന അപകടങ്ങളും ജോലിയ്ക്കിടയിലുണ്ടാകാറുണ്ട്. ആസ്ബറ്റോസുമായുള്ള സമ്പര്ക്കം അര്ബുദ രോഗത്തിന് കാരണമാകാം. പെട്രോള് പമ്പില് ഹൈഡ്രോ കാര്ബണിന്റെ ചെറിയ ഡോസുകള് ഏല്ക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്ക്ക് അര്ബുദമോ മറ്റ് രോഗങ്ങളോ വരാം. ലെഡ് ആസിഡ് ബാറ്ററികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തൊഴിലിലേര്പ്പെടുന്നവര്ക്ക് ലെഡിന്റെ വിഷാംശമേല്ക്കാനിടയുണ്ട്. രാസപദാര്ത്ഥങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട തൊഴിലിലേര്പ്പെടുന്നവര്ക്ക് ഭാവിയില് ചെറിയ അളവിലെങ്കിലും ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങള് ഉണ്ടാകുമെന്നത് ഉറപ്പാണ്. നിര്ഭാഗ്യവശാല് ആന പാപ്പാനെ കുത്തിക്കൊല്ലുന്നത് പോലെ പ്രത്യക്ഷത്തില്ത്തന്നെ ജോലിയിലെ അപകടവും മരണവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളില് കാണാനാകില്ല. ഇതിന്റെ ഫലമായി പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക് കൃത്യമായ പരിഹാരങ്ങളോ പ്രതികരണങ്ങളോ ഉണ്ടാകാറില്ല. മിക്കവാറും സന്ദര്ഭങ്ങളില് ഇവര്ക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം ലഭിക്കുകയുമില്ല. (കാരണം മിക്കപ്പോഴും മരണം സംഭവിക്കുന്നത് തൊഴിലാളി വിരമിച്ചതിന് ശേഷമാകും. അഥവാ ജോലിയിലിരിക്കുമ്പോള്ത്തന്നെ മരണം സംഭവിച്ചാലും അതിന് ജോലിയുമായുള്ള ബന്ധം തെളിയിക്കാനുമാകില്ല). ഇൗ അനുഭവങ്ങളില് നിന്ന് ആരും ഒന്നും പഠിക്കുകയുമില്ല. ഇത്തരം സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങള്ക്കിടയില് വ്യക്തമായ ധാരണയില്ലാത്തതിനാല് ഈ തൊഴില്മേഖലയില് അപകട സാധ്യത കാരണമുള്ള വേതനവര്ദ്ധന തൊഴിലാളികള്ക്ക് ലഭിക്കുന്നുമില്ല.
ഒരു ജോലിയുടെ ഏറ്റവും ദുരന്തപൂര്ണമായ വേതനം തീര്ച്ചയായും മരണം തന്നെയാണ്. എന്നാല് ഇതില് കുറഞ്ഞ ചില അപകടങ്ങളും ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുണ്ടാകാറുണ്ട്. ഐ.ടി. മേഖലയിലെപ്പോലെ ജോലിയുടെ ഭാഗമായി ദീര്ഘനേരം നില്ക്കുകയോ ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവര്ക്കും ദീര്ഘനേരം കമ്പ്യൂട്ടറില് നോക്കിയിരിക്കുന്നവര്ക്കും കൈകള് ഇടതടവില്ലാതെ പ്രവര്ത്തിപ്പിക്കുന്നവര്ക്കും(ഉദാ: കമ്പ്യൂട്ടര് ഓപ്പറേറ്റര്മാര്) എല്ലാം ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് രോഗങ്ങളുണ്ടാകാം. സത്യം പറഞ്ഞാല്, ഓരോ ജോലിയും കൃത്യമായ വിശകലനത്തിന് വിധേയമാക്കിയാല് എല്ലാത്തിനും അതിന്റേതായ അപകടങ്ങളുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനാവും. ചിലത് പെട്ടന്ന് സംഭവിക്കുന്നതും ഗുരുതരവുമായിരിക്കും. മറ്റ് ചിലത് ദീര്ഘകാലത്തിന് ശേഷവും അത്രതന്നെ ഗുരുതരമല്ലാത്തതുമായിരിക്കുമെന്ന് മാത്രം.
ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അപകടങ്ങളില് നിന്നുമുള്ള രക്ഷാമാര്ഗങ്ങളെക്കുറിച്ച് നമ്മുക്കുള്ള അറിവ് മികച്ചതല്ല. ജോലിയുടെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയുള്ളപ്പോള്ത്തന്നെ അത് സ്വീകരിക്കാന് തയ്യാറാകുന്നു(ഉദാഹരണത്തിന് ഇലക്ട്രീഷ്യന്മാര്). നിങ്ങള്ക്ക് ചീഞ്ഞ തക്കാളിയെ പേടിയാണെങ്കില് മിമിക്രി കലാകാരനാകാതിരിക്കുക എന്ന സമീപനമാണ് ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അപകടങ്ങളില് നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുന്നതിനോടുള്ള നമ്മുടെ സമീപനവുമെന്ന് തോന്നുന്നു.
ഇതായിരിക്കരുത് നമ്മുടെ സമീപനം. ജോലിയ്ക്കിടയിലെ അപകടം പൂര്ണമായും ഒഴിവാക്കാനാകാത്തതാണെങ്കിലും ജോലിക്കാര്ക്ക് അപകടമുണ്ടാക്കുന്ന സാഹചര്യങ്ങളെ ഒരു പരിധിവരെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനാകും. വികസിത രാജ്യങ്ങളില് അത്തരം അപകട സാധ്യതകളെ ജോലിയുടെ രൂപകല്പനയിലൂടെയും പരിശീലനത്തിലൂടെയും സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളുടെ ഉപയോഗത്തിലൂടെയും ഇല്ലാതാക്കാന് കാര്യമായ ശ്രമം നടക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് ഇലക്ട്രീഷ്യന്മാര് റിപ്പയര് ജോലി ചെയ്യുന്ന സെക്ഷനിലേയ്ക്കുള്ള വൈദ്യുതി വിതരണം നിര്ത്തിവെച്ച് വൈദ്യുതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട 99 ശതമാനം അപകടങ്ങളും ഇല്ലാതാക്കാം. താല്കാലിക മുളക്കെട്ട് നിര്മിക്കുന്ന കെട്ടിട നിര്മാണത്തൊഴിലാളികളുടെ ശരീരത്തില് ഒരു കയര് കെട്ടി തെന്നി വീഴുന്നതില് നിന്നും മുളക്കെട്ട് തകര്ന്ന വീഴുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന അപകടത്തില് നിന്നും അവരെ രക്ഷിക്കാം.
ജോലിസ്ഥലത്തെ അപകടങ്ങളെ എങ്ങിനെ തിരിച്ചറിയാമെന്നും തൊഴിലുടമ സുരക്ഷാ സജ്ജീകരണങ്ങള് ഒരുക്കിയിട്ടില്ലെങ്കിലും അവ എങ്ങിനെ തരണം ചെയ്യാമെന്നും പരിശോധിക്കാം. ചില സമയത്ത് ചില രക്ഷാമാര്ഗങ്ങള് ഒരുക്കണമെന്ന് നിങ്ങള്ക്ക് തൊഴിലുടമയോട് ആവശ്യപ്പെടാനാകും. സ്വന്തം സുരക്ഷ സ്വന്തം കൈകളില് എന്ന തത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് അതും.
1997ല് എന്റെ അച്ഛന് 'മെസോതെലിയോമ' എന്ന രോഗമാണെന്ന് കണ്ടെത്തിയത് ജോലി സ്ഥലത്തെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ അ നുഭവമാണ്. ആസ്ബറ്റോസുമായി കൂടുതല് സമ്പര്ക്കം പുലര്ത്തുന്നവര്ക്കുണ്ടാകുന്ന ഒരുതരം അര്ബുദമാണ് 'മെസോതെലിയോമ'. ഇത് ഏറെ ഗുരുതരവും പെട്ടെന്ന് വ്യാപിക്കുന്നതും അസഹ്യമായ വേദനയുളവാക്കുന്നതുമാണ്. ചികിത്സയോട് ഒരു തരത്തിലും പ്രതികരിക്കുകയില്ല എന്നതും ഈ രോഗത്തിന്റെ ദുരന്തമാണ്. രോഗമിതാണെന്ന് അറിഞ്ഞ് ഒരു മാസത്തിനുള്ളില്ത്തന്നെ എന്റെ അച്ഛന് മരിച്ചതുകൊണ്ട് അധികം വേദന അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നില്ല.
വേദന നിറഞ്ഞ ആ ദിവസങ്ങളില് 'മെസോതെലിയോമ'യെക്കുറിച്ച് കൂടുതല് വായിച്ചപ്പോഴാണ് അച്ഛന് ഏതോ സന്ദര്ഭത്തില് ആസ്ബറ്റോസുമായി അടുത്ത് ഇടപഴകിയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് മനസ്സിലായത്. ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ പ്രകൃതമുള്ള ഞാന് എവിടെയാണ് അപകടമുണ്ടായതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാനായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതചക്രം പൂര്ണമായും പഠിച്ചു. വൈക്കോല് കൊണ്ടുള്ള മേല്ക്കൂരയുള്ള ഒരു വീട്ടിലാണ് ജനിച്ചതെന്ന് അച്ഛന് എന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. അദ്ദേഹം പഠിച്ച സ്കൂളിന്റെ മേല്ക്കൂര ഓടിട്ടതായിരുന്നു. തൊഴില് ജീവിതത്തില് അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും ആസ്ബറ്റോസുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അച്ഛന്റെ കമ്പനി ക്വാര്ട്ടേഴ്സിന്റെ മേല്ക്കൂരയോ ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ മേല്ക്കൂരയോ ആസ്ബറ്റോസ് കൊണ്ടുള്ളതായിരുന്നില്ല. ഇതൊക്കെയാണെങ്കിലും 'മെസോതെലിയോമ'യും ആസ്ബറ്റോസുമായുള്ള ബന്ധം ശാസ്ത്രീയമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതും തര്ക്കരഹിതവുമാണ്. അമേരിക്കയില് നിങ്ങള്ക്ക് 'മെസോതെലിയോമ' ആണെന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞാല് അഭിഭാഷകര് നിങ്ങളുടെ കേസ് ഏറ്റെടുക്കുകയും ജീവിതത്തില് ഏത് ഘട്ടത്തിലാണ് ആസ്ബറ്റോസുമായി ഇടപഴകേണ്ടി വന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കി നഷ്ടപരിഹാരം വാങ്ങിത്തരുകയും ചെയ്യും. ആസ്ബറ്റോസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ബാധ്യതകള് മൂലം വലിയ കമ്പനികള് പാപ്പരായിട്ടുണ്ട്! നൂറ്റാണ്ടോളം പഴക്കമുള്ള എ.ബി.ബി കമ്പനി ഒരു ആസ്ബറ്റോസ് കേസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അടച്ചുപൂട്ടലിന്റെ വക്കിലെത്തിയതാണ്.
അച്ഛന്റെ മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ആരെയെങ്കിലും കുറ്റക്കാരനാക്കുകയോ നഷ്ടപരിഹാരം നേടിയെടുക്കുകയോ എന്റെ ലക്ഷ്യമായിരുന്നില്ല. എന്നാല് ജോലിസംബന്ധമായ കൗതകം അച്ഛനും ആസ്ബറ്റോസുമായുള്ള ബന്ധത്തിന് പിറകെ പോകാന് എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
മിക്ക വികസിത രാജ്യങ്ങളിലും നിരോധിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ആസ്ബറ്റോസ് കേരളത്തില് നിരോധിച്ചിട്ടില്ലെന്നത് വേദനിപ്പിക്കുന്ന യാഥാര്ത്ഥ്യമാണ്. ഭൂരിഭാഗം ആള്ക്കാര്ക്കും ആസ്ബറ്റോസിന്റെ അപകടത്തെക്കുറിച്ചറിയില്ല എന്നത് ദുരന്തം പൂര്ണമാക്കുന്നു. മേല്ക്കൂര പണിയുന്നത് തൊട്ട് താപകവചത്തിന് വരെ നൂറ് കണക്കിന് ആവശ്യങ്ങള്ക്കാണ് ഇവിടെ ആസ്ബറ്റോസ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ശ്വസത്തിലൂടെ ആസ്ബറ്റോസ് നാരുകള് ശ്വാസകോശത്തിലെത്തുകയും ദീര്ഘകാലം അവിടെ പറ്റിപ്പിടിക്കുകയും ചെയ്യും. ഒരൊറ്റ തവണ ആസ്ബറ്റോസ് നാരുകളുമായി ഇടപെട്ടാല് തന്നെ 'മെസോതെലിയോമ' ഉണ്ടാകാം. അതും മുപ്പതോ നാല്പതോ വര്ഷത്തിന് ശേഷം. അപ്പോള് ഇതുമായി കൂടുതല് ബന്ധം പുലര്ത്തും തോറും അപകടം കൂടുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഒരിക്കല് ആസ്ബറ്റോസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരാളെക്കാള് നിരന്തരം ആസ്ബറ്റോസുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജോലി ചെയ്യുന്ന ആള്ക്ക് അപകടം കൂടും. ഷീറ്റുകളിലും പൈപ്പുകളിലുമുള്ള സിമന്റ് കൊണ്ട് പൊതിഞ്ഞിട്ടുള്ള ആസ്ബറ്റോസ് നാരുകളാണ് അപകടകാരികള്. ഈ പൈപ്പുകള് മുറിക്കുകയോ തുളക്കുകയോ ചെയ്യുമ്പോള് ലക്ഷക്കണക്കിന് അദൃശ്യമായ ആസ്ബറ്റോസ് നാരുകളാണ് പുറത്തുവിടുന്നത്. ഇതാണ് അപകടം ചെയ്യുന്നത്. ഞാന് ജോലി ചെയ്തിട്ടുള്ള പല രാജ്യങ്ങളിലും ആസ്ബറ്റോസ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ആസ്ബറ്റോസിനെക്കുറിച്ച് ബോധവത്കരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന് വളരെ ലളിതമായ ഒരു പരീക്ഷണമാണ് ഞാന് നടത്താറുള്ളത്. ഏതെങ്കിലും കടയില്ക്കയറി പകുതി ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റ് ലഭിക്കുമോയെന്ന് ഞാന് തിരക്കും. ഒരു ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റ് രണ്ടാക്കി തരാന് തയ്യാറുള്ള ആരും ഇതിന്റെ അപകടത്തെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരല്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. അടുത്ത തവണ നിങ്ങളുടെ അടുത്തുള്ള കടയില് ചെന്ന് ഇത് പരീക്ഷിച്ചുനോക്കുക.
ജോലിക്കിടയിലെ അപകടങ്ങളില് പ്രധാനിയായാണ് ഇപ്പോള് ആസ്ബറ്റോസിനെ കണക്കാക്കുന്നത്. ഇതിനെ എങ്ങിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യണമെന്നതിന് കൃത്യമായ നിയമങ്ങള് ഇപ്പോള് നിലവിലുണ്ട്. യു.കെയില് ആസ്ബറ്റോസ് ഉള്പ്പെട്ടിട്ടുള്ള കെട്ടിടങ്ങള് പൊളിച്ചുനീക്കുമ്പോള് ഒരു ആസ്ബറ്റോസ് വിദഗ്ധനെക്കൊണ്ട് പരിശോധിപ്പിച്ച് പൊളിക്കാനുള്ള കെട്ടിടം മറ്റുള്ളവയില് നിന്ന് മറച്ചുകെട്ടുന്നു. അയല്ക്കാര്ക്ക് കെട്ടിടം പൊളിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് മുന്കൂട്ടി നോട്ടീസ് നല്കും. കെട്ടിടത്തിലെ ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റുകള് വെള്ളം തളിച്ച് നനക്കും. കെട്ടിടം പൊളിക്കുന്ന തൊഴിലാളികള് ആവശ്യം കഴിഞ്ഞ് വലിച്ചെറിയുന്ന കവറുകളും മുഖം മൂടികളും ധരിച്ചാണ് പണിയെടുക്കുക. കെട്ടിടത്തില് നിന്ന് പൊളിച്ചെടുക്കുന്ന ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റുകള് അടയാളപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഒരു ബാഗില് നിക്ഷേപിക്കുന്നു. ഈ ബാഗ് മറ്റൊരു ബാഗില് നിറയ്ക്കുന്നു. ഈ ആസ്ബറ്റോസ് ഷീറ്റുകള് പിന്നീട് ഇത് കളയാനായി ക്രമീകരിച്ചിട്ടുള്ള പ്രത്യേക സ്ഥലങ്ങളില് ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. അവസാനമായി നിങ്ങള്ക്ക് ആസ്ബറ്റോസുമായി ബന്ധപ്പെടേണ്ടി വന്നപ്പോള് എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന ഇപ്പോഴെങ്കിലും ഓര്ക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും.
കേരളത്തിലുള്ള എല്ലാ ജോലികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന എല്ലാ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഈ ലേഖനത്തില് പരാമര്ശിക്കുക അസാധ്യമാണ്. നിങ്ങളുടെ ജോലിയെ പൊതുവായി നിങ്ങള് എങ്ങിനെയാണ് സമീപിക്കേണ്ടത്, എന്തൊക്കെയാണ് അപകടങ്ങളെന്ന് എങ്ങിനെയാണ് തിരിച്ചറിയേണ്ടത്, ഇതിന് ഏതെല്ലാം തരത്തിലുള്ള മുന്കുതലുകളാണെടുക്കേണ്ടത്(ഇന്ഷൂറന്സ് അടക്കമുള്ളവ), തൊഴിലുടമയോട് ജോലി സുരക്ഷിതമാക്കാന് ആവശ്യമായ സാഹചര്യങ്ങള് ഒരുക്കാന് ആവശ്യപ്പെടേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത എന്നിവയെക്കുറിച്ചാണ് ഇവിടെ ചര്ച്ച ചെയ്യുന്നത്.
പ്രധാനമായും കൈക്കൊള്ളേണ്ട നടപടികള്
1. അപകടം തിരിച്ചറിയുക
2. സുരക്ഷിതമായ ജോലി പരിശീലനം
3. വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള്
4. നേരിടേണ്ടതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ആസൂത്രണം
5. അപകടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിനിമയം
അപകടം തിരിച്ചറിയല്
ഒരാളുടെ ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രത്യേക അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് തിരിച്ചറിഞ്ഞാല് പാതി ജയിച്ചു. ഇത് എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രകടമായിരിക്കില്ല. നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ, ചില സാഹചര്യങ്ങളില് (ആനപാപ്പാന്റേതു പോലെ) അപകടം എപ്പോഴും കൂടെയുള്ളതായിരിക്കും. എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്ത് മണ്ണെണ്ണ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന മുറിയില്ത്തന്നെയാണ് റേഷന് കട ഉടമസ്ഥനും ഇരുന്നിരുന്നത്. ഇരിപ്പിടത്തിന് പിറകിലുള്ള മണ്ണെണ്ണ വീപ്പകളില് നിന്ന് ഉയരുന്ന ധൂപം ഒരു ദിവസം തന്റെ ജീവനെടുക്കുമെന്ന് അയാള് ഒരിക്കലും മനസ്സിലാക്കിയില്ല. അത്തരം സാഹചര്യത്തില് നിങ്ങള്ക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാകും? അപകടം തിരിച്ചറിയാന് വളരെ ലളിതമായ ഒരു സമീപനമാണ് താഴെ വിവരിക്കുന്നത്.
1. നിങ്ങള് എവിടെയാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക: മിക്ക സാഹചര്യങ്ങളിലും നിങ്ങള് എവിടെയാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത് എന്നതുതന്നെ ഒരു അപകടമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു കള്ള് ചെത്തുകാരന് ഉയരമാണ് ഏറ്റവും വലിയ അപകടം. നിങ്ങളുടെ ജോലി സ്ഥലത്തെ ഘടനാപരമായി ശ്രദ്ധിച്ചാല് അതുമായി ചേര്ന്നുതന്നെ നിരവധി അപകടങ്ങളുണ്ടെന്ന് നിങ്ങള്ക്ക് മനസ്സിലാക്കാനാകും.
2. നിങ്ങളുടെ ജോലി സ്ഥലത്തിന് ചുറ്റും എന്താണുള്ളതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക: ചില സമയത്ത് നിങ്ങള് ജോലി ചെയ്യുന്ന സ്ഥലമല്ല, മറിച്ച് അതിന് ചുറ്റുമുള്ള കാര്യങ്ങളാണ് നിങ്ങളെ അപകടത്തിലാക്കുന്നത്. കിണര് നന്നാക്കുന്ന തൊഴിലാളികള്ക്ക് പലപ്പോഴും കാലങ്ങളായി കിണറിനുള്ളില് കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന വിഷവാതകം അപകടമാണ്. പുല്ല് വെട്ടാന് പോകുന്നവര്ക്ക് അപകടം പാമ്പുകളായിരിക്കും. മിക്ക സാഹചര്യങ്ങളിലും ഇത് മുന്കൂട്ടി കാണാന് കഴിയുന്നവയാണ്.
3. നിങ്ങളുടെ ജോലി ഉപകരണങ്ങള് ശ്രദ്ധിക്കുക: പലപ്പോഴും ഉപകരണങ്ങള് അപകടമുണ്ടാക്കാം. കശാപ്പുകരാന് കത്തിയും ആധുനിക ആശാരിയ്ക്ക് ഇലക്ട്രിക്ക് ഡ്രില്ലും ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്.
4. എന്തുമായാണ് നിങ്ങള് ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക: വൈദ്യതി കടന്നുപോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വയറിന്റെ ഇന്സുലേഷന് ഒരു പ്ലേയര് ഉപയോഗിച്ച് എടുത്തുമാറ്റാന് ശ്രമിക്കുന്നതും വൈദ്യതിയുമായുള്ള ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ട ഒരു വയറിന്റെ ഇന്സുലേഷന് എടുത്തുമാറ്റാന് ശ്രമിക്കുന്നതും വ്യത്യസ്തമാണ്. എണ്ണ വിതരണം ചെയ്യുന്ന പൈപ്പ് ലൈനില് ജോലി ചെയ്യുന്നതിനേക്കാള് എത്രയോ സുരക്ഷിതമാണ് വെള്ളത്തിനായുള്ള പൈപ്പ് ലൈനില് ജോലി ചെയ്യുന്നത്.
5. എന്താണ് നിങ്ങള് ചെയ്യുന്നതെന്ന് കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കുക: എന്താണ് നിങ്ങള് ചെയ്യുന്നതെന്നതും അപകടമുണ്ടാക്കാം. ചുമട്ടുതൊഴിലാളി എങ്ങിനെയാണ് ചുമട് എടുക്കുന്നതെന്നും ഇറക്കുന്നതെന്നും വലിയ അപകടം പതിയിരിക്കുന്ന കാര്യമാണ്. സൂപ്പര്മാര്ക്കറ്റിലെ സെയില്സ് ഗേളിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ദീര്ഘനേരം നില്ക്കുന്നതും ഇരിക്കുന്നതും വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ്.
6. നിങ്ങളോടൊപ്പം ആരാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക: കഴിവില്ലാത്തവരും അനുഭവജ്ഞാനമില്ലാത്തവരുമായ സഹപ്രവര്ത്തകര് എപ്പോഴും അപകടത്തിന് കാരണമാകും. മരം മുറിക്കുന്ന ഒരാള് പണി ചെയ്ത് കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് എപ്പോഴാണ് മരം മുറിഞ്ഞുവീഴുക എന്നത് ശ്രദ്ധിക്കാന് അത് പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാളെ ഏല്പിച്ചാലുണ്ടാകുന്ന ഫലം ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. നിങ്ങള് സ്വയം വലിയൊരു അപകടത്തിലകപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കുന്നവയും എന്നാല് സാധാരണമായതുമായ ജോലികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഉദാഹരണങ്ങളാണ് മുകളില് പറഞ്ഞത്. എന്നാല് കൂടുതല് സംഘടിതമായ തൊഴില് സാഹചര്യങ്ങളില് ജോലിയെടുക്കുന്നവരെ അവരുടെ ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായ ബോധവത്കരണം നടത്തിയിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതാമോ ? ഇല്ലെന്നാണ് എന്റെ അനുമാനം. (ഉദാഹരണത്തിന് വളരെക്കുറച്ച് ഐ.ടി പ്രൊഫഷണലുകള്ക്ക് മാത്രമെ ദീര്ഘനേരം നില്ക്കുന്നതും മണിക്കൂറുകളോളം കമ്പ്യൂട്ടര് മോണിറ്ററില് നോക്കിയിരിക്കുന്നതും അപകടമാണെന്നത് അറിയൂ. ഇവരില് പലര്ക്കും ജോലിസമയത്തിന്റെ അവ്യക്തതയെക്കുറിച്ചും അറിയില്ല). എന്നാല് അവര് ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കില് ഇന്റര്നെറ്റില് നിന്നും മറ്റും അതറിയാനുള്ള സാഹചര്യം ഉണ്ടല്ലോ.
സുരക്ഷിതമായ ജോലി സാധ്യതകള്
ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കികഴിഞ്ഞാല് താഴെ പറയുന്ന ചിന്താപ്രക്രിയയിലൂടെ നിങ്ങള് കടന്നുപോകേണ്ടതുണ്ട്.
1. കൂടുതല് ആസൂത്രണം, പിന്തുണ, കൃത്യമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണം എന്നിവയുടെ സഹായത്തോടെ ഒരേ ജോലി തന്നെ കുറച്ചുകൂടി സുരക്ഷിതമായ രീതിയില് ചെയ്യാനാകുമോ?
2. അപകടം കുറയ്ക്കാന് ആവശ്യമായ നടപടികളെടുത്തിട്ടും അവഗണിക്കാനാകാത്ത അപകടങ്ങള് ജോലിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നിലനില്ക്കുന്നെങ്കില് വേതനം ആകര്ഷകമാണോ? തൊഴിലുടമ ആവശ്യമായ ഇന്ഷൂറന് പരിരക്ഷ നല്കുന്നുണ്ടോ?
3. ജോലി സുരക്ഷിതമായി ചെയ്യാനാവുന്നില്ലെങ്കില്, ആവശ്യമായ നഷ്ടപരിഹാരം ലഭ്യമാകുന്നില്ലെങ്കില് നിങ്ങള് ഈ ജോലി ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതുണ്ടോ?
ആദ്യത്തെ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം എപ്പോഴും പോസിറ്റീവ് ആണ്. കേരളത്തിലുള്ള ഏതൊരു ജോലിയും സുരക്ഷിതമായി ചെയ്യണമെങ്കില് അതിനെക്കുറിച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ ചിന്തിക്കണമെന്ന് ഞാന് കരുതുന്നു. റേഷന്കടയില് മണ്ണെണ്ണ വീപ്പ എപ്പോഴും കുറച്ചുകൂടി വായു ലഭിക്കുന്ന, തുറസ്സായ ഒരിടത്തേയ്ക്ക് മാറ്റാവുന്നതാണ്. ഇടുങ്ങിയ ഒരു സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവിടുത്തെ ഓക്സിജന് എത്രയുണ്ടെന്ന് കണക്കാക്കാനുള്ള സംവിധാനമുണ്ട്. അപ്പോള് അവിടെ വേണ്ടത്ര ഓക്സിജനില്ലെങ്കില് അങ്ങോട്ട് കടക്കേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിക്കാം. സെപ്റ്റിക് ടാങ്കില് ഇറങ്ങുന്നതിന് ഒരു ദിവസം മുമ്പ് അത് തുറന്ന് വെച്ചാല് അതില് കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന വിഷവാതകം പുറത്തുപോകാന് സഹായകമാകും. അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് ബോധമുണ്ടാവുക എന്നതാണ് പ്രധാനം. ഒരിക്കല് അപകടത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലായാല്, നമ്മുടെ തൊഴിലാളികള്ക്കും സൂപ്പര്വൈസര്മാര്ക്കും കൂടുതല് സുരക്ഷിതമായി ജോലി ചെയ്യാന് ആവശ്യമായ നടപടികളെടുക്കാനുള്ള സാമാന്യബുദ്ധിയുണ്ട്. ആളുകള് നിത്യേന ചെയ്യുന്ന ജോലിയായതിനാല് അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവര് കൂടുതലൊന്നും ചിന്തിക്കില്ല എന്നതാണ് പ്രധാന പ്രശ്നം. മിക്കപ്പോഴും റിസ്ക് എടുത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്നതിനാല് ആളുകള് ഇങ്ങിനെയല്ലാതെ ജോലി ചെയ്യാനാകില്ല എന്ന തീരുമാനത്തിലെത്തുന്നു.
വലിയ ചെലവുമില്ലാത്ത ഒരു രക്ഷാമാര്ഗത്തെക്കുറിച്ച് ഞാന് പറയാം. 'ജോലി നടക്കുന്ന പ്രദേശത്തെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുക' എന്നതാണ് ഈ മാര്ഗം. ഒരു പ്രദേശത്ത് ജോലി നടക്കുമ്പോള് യാതൊരു ആവശ്യവുമില്ലാതെ ജനങ്ങള് അതിനുചുറ്റും കൂടിനില്ക്കുന്നത് കേരളത്തിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. പുതുമയുള്ള കാര്യമാണെങ്കില് പറയാനുമില്ല, കൂടിനില്ക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം കൂടും. പാതയോരത്തുള്ള മരം മുറിക്കുന്നത് ഉദാഹരണമാണ്. മരം മുറിക്കുന്നത് രണ്ട് പേരും അത് നോക്കിനില്ക്കുന്നത് 20 പേരുമായിരിക്കും. മരം മുറിക്കുമ്പോള് എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് സംഭവിക്കുകയും പെട്ടെന്ന് മരം മുറിഞ്ഞുവീഴുകയും ചെയ്താല് സാധാരണനിലയില് അത് മുറിക്കുന്ന രണ്ട് പേര്ക്ക് മാത്രമെ പരിക്കേല്ക്കുകയുള്ളൂ. എന്നാല് ഇവിടുത്തെ സാഹചര്യത്തില് പരിക്കേല്ക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം വളരെ കൂടും.
തിരുവനന്തപുരത്തെ ഒരു ലോഡ്ജ് പൊളിഞ്ഞുവീണപ്പോഴുണ്ടായ അപകടം മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ്. നിരവധി ആളുകള് കെട്ടിടത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളുടെ അടിയിലായി. ഫയര്ഫോഴ്സ് അധികൃതര് സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോള് എത്ര പേര് അപകടത്തില്പ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകാമെന്ന് അവരോട് ആര്ക്കും പറയാന് കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം ആര്ക്കുമത് അറിയില്ലായിരുന്നു. കെട്ടിടം പൊളിക്കുന്ന പണിയിലേര്പ്പെട്ടവര് എത്രയെന്ന് തീര്ച്ചയായും അവര്ക്ക് അറിയുമായിരിക്കും. എന്നാല് പണി കണ്ടുനിന്ന എത്ര പേര് അപകടത്തില്പ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന കാര്യമാണ് ആര്ക്കും അറിയാത്തത്. ഇതിനെത്തുടര്ന്ന്, ആവശ്യമില്ലാതെ നിരവധി പേര്ക്ക് ജീവന് നഷ്ടപ്പെട്ടു. അപകടത്തില്പ്പെടാത്തവര്ക്ക് വേണ്ടി കൂടി തിരച്ചില് നടത്തി ഫയര്ഫോഴ്സ് ജീവനക്കാരുടെ സമയം നഷ്ടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
ജോലിസ്ഥലം അരക്ഷിതമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവിടെ യാതൊരു പ്രസക്തിയുമില്ലാത്ത ആളുകള് ഉണ്ടാകാന് പാടില്ലാത്തതാണ്. വ്യവസായ പ്രദേശങ്ങളില് വലിയ സുരക്ഷാ ഗേറ്റുകളും മതിലുകളുമുണ്ടാകും. എന്നാല് അകത്ത് കടന്നാല് കാര്യമായ നിയന്ത്രണമൊന്നും കാണില്ല. നമ്മുടെ നിര്മാണമേഖല സ്വയമേ തന്നെ ദുരന്തം വരുത്തിവയ്ക്കുന്നവയാണ്. സന്ദര്ശകരുടെ പേര് രജിസ്റ്റര് ചെയ്യാറില്ല, പ്രദേശത്തെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുകയുമില്ല. അപകടം വിളിച്ചുവരുത്തലാണിത്. ഇവിടെ പുറത്തുള്ളവരാരെങ്കിലും അപകടത്തില്പെട്ടാല് കോണ്ട്രാക്ടറോ ഇന്ഷൂറന്സ് കമ്പനിയോ ഇയാള്ക്ക് നഷ്ടപരിഹാരം നല്കാന് തയ്യാറാകില്ല. ഇതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുക.
ഓരോ തരം ജോലിരീതികള്ക്കും സുരക്ഷിതത്വമാര്ഗങ്ങള് പരിഹാരങ്ങള് നിര്ദേശിക്കാനാവില്ല. എന്നാല് നിങ്ങള്, യുവ ഓഫീസ് ജോലിക്കാര് (ഇവരില് ഭൂരിഭാഗവും ഈ ലേഖനം വായിക്കുന്ന ഓണ്ലൈന് വായനക്കാരാകും) ജോലിയില് സ്ഥിരം ഇടവേളകളെടുക്കാന് ശ്രദ്ധിക്കുക. ചുരുങ്ങിയത് രണ്ട് മണിക്കൂറിലൊരിക്കലെങ്കിലും ചെറിയൊരു നടത്തത്തിന് പോവുക.
വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണം
പ്രത്യേകമായ അപകടങ്ങളില് നിന്നും നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കുന്ന, ധരിക്കാന് കഴിയുന്ന ഉപകരണങ്ങമാണ് വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണം(Personal Protective Equipment) എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ഹെല്മറ്റുകള്, മുഖംമൂടികള്, കയ്യുറകള് എന്നിവ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. കൂടുതല് വൈദഗ്ധ്യം ആവശ്യമുള്ള ജോലികള്ക്ക് ആധുനികമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള് ലഭ്യമാണ്. വെല്ഡര്മാര്ക്കുള്ള കണ്ണടകള്, ഫയര്മാന്മാര്ക്കുള്ള അലുമിനിയം ഉടുപ്പുകള്, ആസ്ബറ്റോസ് ജോലിക്കാര്ക്ക് ശരീരം മൊത്തം മൂടുന്ന, ആവശ്യം കഴിഞ്ഞാല് വലിച്ചെറിയാവുന്ന ഉടുപ്പുകള് തുടങ്ങിയവ. ഇവ കേരളത്തിന് അത്ര സാധാരണമല്ല.
വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചര്ച്ച ചെയ്യുമ്പോള് മൂന്ന് കാര്യങ്ങളാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. താരതമ്യേന ലളിതമായ ജോലികള്ക്ക് പോലും വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള് ലഭ്യമാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, കശാപ്പുകാര്ക്കും പാചകക്കാര്ക്കും നിത്യോപയോഗത്തിന് പ്രത്യേക ലോഹ കയ്യുറകള് ലഭ്യമാണ്. മാംസം മുറിക്കുമ്പോള് കത്തി കയ്യില് നിന്ന് വഴുതി കൈ മുറിഞ്ഞാലും വലിയ പരിക്കുണ്ടാകില്ലെന്ന് ഇത് ഉറപ്പ് വരുത്തുന്നു. ഈ ഉപകരണമില്ലെങ്കിലും ഒരാള് മരിക്കില്ലായിരിക്കാം. പക്ഷേ അയാളുടെ വിരല് മുറിഞ്ഞുപോകാന് സാധ്യതയുണ്ട്. അതിനാല് വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള് ജീവന് സംരക്ഷിക്കുക മാത്രമല്ല, ജോലി കൂടുതല് സുരക്ഷിതമായി ചെയ്ത് തീര്ക്കാനും സഹായിക്കുന്നു. ഓരോ ജോലിയ്ക്കും ആവശ്യമുള്ള തരം വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളെക്കുറിച്ച് മുഴുവന് വിശദീകരിക്കാന് ഈ ലേഖനത്തില് കഴിയില്ല. ഇവ ഓരോന്നിനെക്കുറിച്ചുള്ള മുഴുവന് വിവരവും പൊതുമണ്ഡലത്തില് ലഭ്യമാണ്.
രണ്ടാമതായി, വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള് സുരക്ഷിതമായ ജോലിരീതികള്ക്ക് പകരം വയ്ക്കാനുള്ളതല്ല. പ്രതിരോധത്തിന്റെ അവസാന മാര്ഗമായിട്ടാണ് വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളെ കാണേണ്ടത്. സുരക്ഷിതമായ ജോലി ചെയ്യുന്നതിന് ആവശ്യമായ മറ്റ് മുന്കരുതലുകളെല്ലാം പരാജയപ്പെടുകയാണെങ്കില്, അപകടത്തില് ജീവന് രക്ഷിക്കാനോ പരിക്കുകള് കുറയ്ക്കാനോ സുരക്ഷാ ഉപകരണം നിങ്ങള്ക്കൊരു അവസരം തരുന്നു എന്ന് മാത്രം. ഈ ഉപകരണങ്ങള് ധരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അനാവശ്യമായ റിസ്കുകളെടുക്കാനോ ജോലി തീരെ അരക്ഷിതമായ രീതിയില് ചെയ്തുതീര്ക്കാനോ പാടില്ലെന്ന കാര്യം മറക്കരുത്.
മൂന്നാമതായി, ധരിക്കുന്നത് ശരിയായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളാവണം ധരിക്കുന്നത്. ടാര് ഉരുക്കുന്ന തൊഴിലാളികള് മഞ്ഞ ഹെല്മറ്റ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഒരു സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. ഇത് ജോലിസ്ഥലത്തുള്ളവര്ക്ക് ഒരു സുരക്ഷാ ബോധം നല്കുന്നുണ്ട്. എന്നാല് ഇവര്ക്ക് ഹെല്മറ്റ് അല്ല വേണ്ടത്. ടാര് ഉരുക്കുന്ന തൊഴിലാളികള് നേരിടുന്ന പ്രധാന അപകടം ടാര് അവരുടെ ദേഹത്ത് വീഴുമെന്നതും ടാറില് നിന്നുയരുന്ന പുകയുമാണ്. മുഖംമൂടികള്, ദേഹം മുഴുവന് മറയ്ക്കുന്ന കോട്ടുകള്, കയ്യുറകള്, സുരക്ഷാ ഷൂകള് എന്നിവയാണ്് പ്രയോജനപ്പെടുക. എന്നാല് മിക്കപ്പോഴും ഈ തൊഴിലാളികളെ കാണുക ലുങ്കികളുടുത്ത്, കയ്യുറകളില്ലാതെ, ഹെല്മറ്റ് മാത്രം ധരിച്ചാണ്. സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള്തന്നെ ഓരോ വിഭാഗത്തിനും വ്യത്യസ്തങ്ങളാവും. ആസ്ബറ്റോസ് കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോള് വേണ്ട മുഖംമൂടിയല്ല ബെന്സെന് കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോള് വേണ്ടത്. ഇവ ഓരോന്നും വെവ്വേറെ ലേഖനത്തിനുള്ള വിഷയങ്ങളാണെന്നതിനാല് കൂടുതല് വിശദീകരിക്കുന്നില്ല.
അവസാനമായി, ലോകത്താകമാനം ഇത്തരം സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള് ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെതിരെ എതിര്പ്പുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇതിന് രണ്ട് കാരണങ്ങളാണുള്ളത്.് ഉപകരണങ്ങള് ധരിച്ച് ജോലി ചെയ്യുന്നത് തുടക്കത്തിലെങ്കിലും ജോലി ചെയ്യുന്നതില് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുമെന്നതാണ് ഒരു കാരണം. രണ്ടാമത്തെ കാരണം, സുരക്ഷാ ഉപകരണം ധരിക്കുന്നത് എന്തോ ദൗര്ബല്യലക്ഷണമാണെന്ന തെറ്റായ ധാരണയാണ്. 'ക്രിക്കറ്റില് വൃക്ഷണങ്ങള്ക്കുള്ള സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങള് ഉപയോഗിച്ച് തുടങ്ങിയത് 1874ലാണ്. എന്നാല് ഹെല്മറ്റ് ധരിക്കാന് തുടങ്ങിയത് 1974ലും. തലച്ചോറും പ്രധാനപ്പെട്ടതാണെന്ന് മനുഷ്യന് മനസ്സിലാകാന് 100 വര്ഷമെടുത്തു!' എന്ന ഒരു ഈമെയില് ഇന്ര്നെറ്റില് വ്യാപകമായി പ്രചരിക്കുന്നുണ്ട്. ഹെല്മറ്റിനെക്കുറിച്ച് അന്നുണ്ടായിരുന്ന ചര്ച്ചകള് ഇപ്പോഴും എനിക്കോര്മയുണ്ട്. എന്റെ ഓര്മ ശരിയാണെങ്കില് സുനില് ഗവാസ്കര് വളരെക്കാലം ഹെല്മറ്റ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല.
മുന്കൂട്ടി മനസ്സിലാക്കുക
അപകടം എന്തൊക്കെയെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞതിനും കൂടുതല് സുരക്ഷിതമായ ജോലി രീതികള് നടപ്പിലാക്കിയതിനും ശരിയായ സുരക്ഷാ ഉ പകരണങ്ങള് ഉപയോഗിച്ചതിനും ശേഷവും പല കാരണങ്ങള് കൊണ്ട് അപകടമുണ്ടാകാമെന്ന് നാം പ്രതീക്ഷിക്കണം. ഇതിനുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ കാരണങ്ങളിലൊന്ന് മനുഷ്യന് തെറ്റുകള് വരുത്തുമെന്നതാണ്. രണ്ടാമതായി, ഉപകരണങ്ങള് പ്രവര്ത്തിക്കാതിരിക്കാം. മൂന്നാമതായി, ഉപകരണങ്ങള് മുറിഞ്ഞുപോകാം. നാലാമതായി, പുറത്തുള്ള സംഭവങ്ങള് പ്രവര്ത്തനത്തെ ബാധിച്ചേക്കാം(ഉദാ: ഒരു ടവറിന്റെ മുകളില് ഒരാള് ജോലി ചെയ്യുമ്പോള് ഇടിമിന്നല് ഉണ്ടാകാം). ഇത്തരമസവസരത്തില് വ്യക്തിപരമായ സുരക്ഷാ ഉപകരണങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും പരിക്കേല്ക്കാം. അപകടങ്ങള് മുന്കൂട്ടി മനസ്സിലാക്കി പരിഹാരം ആസൂത്രണം ചെയ്യണം. പ്രാഥിമിക ചികിത്സാ കിറ്റ് ലഭ്യമാക്കുക, പ്രാഥമിക ചികിത്സയില് പരിശീലനം നല്കുക, ആംബുലന്സ് സൗകര്യം ഏര്പ്പെടുത്തുക, തീപ്പിടുത്തം നേരിടാനുള്ള പ്രാഥമിക പരിശീലനമെങ്കിലും നല്കുക എന്നിവ ഇതില് ഉള്പ്പെടും. തൊഴില് സുരക്ഷിതത്വത്തിന് പൂര്ണ ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള ആള്ക്ക് കാര്യങ്ങള് ചെയ്യാനുള്ള അധികാരവും ഉണ്ടാകണം. ഒരു അപകടമുണ്ടായതിനുശേഷവും നിര്ണായകതീരുമാനങ്ങള് എടുക്കേണ്ടിവരും. ഇത് വൈദഗ്ദ്ധ്യം ആവശ്യമുള്ള കാര്യമാണ്. ദുരന്തം നടന്ന സ്ഥലത്ത് പത്ത് പേര് കൂടിനിന്ന് കടകവിരുദ്ധമായ നിര്ദേശങ്ങള് നല്കുന്നതിലേറെ മോശം ഏര്പ്പാടില്ല. എടുക്കുന്ന തീരുമാനത്തിന് ഒരാള് ഉത്തരവാദിയാകണം.
വലിയ കമ്പനികള്ക്ക് അപകടങ്ങള് മുന്കൂട്ടി മനസ്സിലാക്കി ആസൂത്രണം ചെയ്യാനുള്ള ബൃഹത്തായ പദ്ധതികളുണ്ട്. വിദഗ്ധര് തയ്യാറാക്കിയതും ഓരോ ഘട്ടത്തിലും പരീക്ഷിക്കുന്നതുമായിരിക്കും ഇത്. എന്നാല് ചെറിയ ജോലികളിലും ഇതിന് പ്രാധാന്യം ഉണ്ട്. ഒരു കുന്നിന്റെ വശത്തുനിന്ന് കുഴിയെടുക്കുന്ന ഒരാള്, മണ്ണിടിഞ്ഞ് ആളുകള് അതിനടിയില്പ്പെടാന് സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് മുന്കൂട്ടി കാണണം. ഓരോ വര്ഷവും കേരളത്തില് ഇത്തരത്തിലുള്ള സംഭവങ്ങള് ആവര്ത്തിക്കുകയും നിരവധി പേര് മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അത്തരമൊരു അപകടമുണ്ടായാല് മരിക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം എങ്ങിനെ കുറയ്ക്കാനാകുമെന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഖനനം തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ചിന്തിക്കണം. എവിടെയാണ് ആളുകള് മണ്ണിനടിയില്പ്പെട്ടതെന്ന് കണ്ടെത്തുകയാണ് അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിലെ പ്രധാന വെല്ലുവിളി. എത്രയും പെട്ടെന്ന് സ്ഥലം കണ്ടെത്തിയാലേ ആളുകളെ രക്ഷിക്കാനാവു. സ്വകയര് മീറ്റര് വെച്ച് മാത്രമെ മണ്ണിനടിയില്പ്പെട്ടവരെ കണ്ടെത്താനാകൂ. മിക്ക സാഹചര്യങ്ങളിലും അവരിലേയ്ക്കെത്തുമ്പോഴേയ്ക്കും സമയം വൈകിയിരിക്കും.
ഇതിന് ഒരു എളുപ്പ വഴിയുണ്ട്. യൂറോപ്പില് അപകടകരമായ പ്രദേശങ്ങളില് സ്കീയിങ്ങിന് പോകുന്നവര്ക്ക് 'അവാലഞ്ച് ബീക്കണ്' എന്ന പേരില് ചെറിയൊരു ഉപകരണം വാങ്ങാന് കിട്ടും. ഇതിന് അയ്യായിരം രൂപയോളം വില വരും. മഞ്ഞിനടിയില്പ്പെട്ടാല് ഈ ഉപകരണം സിഗ്നലുകള് അയയ്ക്കും. ഈ സിഗ്നലുകള് തിരച്ചറിഞ്ഞ് നിമിഷങ്ങള്ക്കുള്ളില് അപകടത്തില്പ്പെട്ടവര്ക്ക് സഹായമെത്തിക്കാനാവും. കേരളത്തില് ഭൂമി കുഴിക്കുന്നവര്ക്കും ഇത്തരം ഉപകരണങ്ങള് ഉപയോഗിക്കാവുന്നതാണ്. അയ്യായിരം രൂപ എന്നത് മൂന്ന് ലോഡ് മണ്ണ് വില്ക്കുമ്പോള് കിട്ടുന്ന പണം മാത്രമെ ആകുന്നുള്ളൂ.
അപകടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശയവിനിമയം
അപകടസാധ്യതയെക്കുറിച്ച് അറിയാമെങ്കിലും കമ്പനികളില് ജോലി ചെയ്യുന്നവര് പോലും അതിന്റെ ഗൗരവത്തെകുറിച്ച് വേണ്ട ധാരണയോടെ ആസൂത്രണം ചെയ്ത് വേണ്ട നടപടികള് നടപ്പാക്കാറില്ലെന്ന് പ്രശ്നമുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ജോലിസ്ഥലത്തെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എല്ലാവരുമായി ആശയവിനിമയം നടത്തേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. നിത്യേനയെന്നോണം അപകടത്തില്പ്പെടാന് സാധ്യതയുള്ളവര്ക്കുമാണ് ഇത് ഏറ്റവും കൂടുതല് ബാധകം. ഏത് തരത്തിലുള്ള അപകടമാണ് ഉണ്ടാകാനിടയുള്ളതെന്ന് എല്ലാവരെയും അറിയിക്കണം. ഇത് അവരെ ജാഗരൂകരാക്കാനും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ പെരുമാറാനും സജ്ജരാക്കും. ചിലപ്പോള് ഒരു ഭാഗത്ത് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നവര്ക്ക് മറ്റൊരു ഭാഗത്തുള്ളവര്ക്ക് എന്തൊക്കെ അപകടമാണ് സംഭവിക്കാന് സാധ്യതയെന്ന് അറിയാന് കഴിഞ്ഞേക്കില്ല. ഒരു പെട്രോള് സ്റ്റേഷനടുത്തുള്ള ഒരു വെല്ഡിങ് പണി ഇതിന് ഉദാഹരണമാണ്. പെട്രോള് സ്റ്റേഷനില് ജോലി ചെയ്യുന്നവര്ക്ക് തീ പിടിക്കുന്ന വാതകങ്ങള് കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചറിയാം. എന്നാല് ഒരു പുതിയ ടാങ്ക് നിര്മിക്കാനായോ, പഴയ ഒന്നിനെ നന്നാക്കാനായോ അവിടെയെത്തുന്ന വെല്ഡിങ് ജോലിക്കാര്് അതിന്റെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയാതെ സാധാരണപോലെ വെല്ഡിങ് ജോലി ചെയ്തെന്നിരിക്കും. ഇത് സ്ഫോടനത്തിനും കൂട്ടമരണത്തിനുമിടയാക്കുന്നു. രാസവസ്തുക്കളുമായി വണ്ടികളോടിക്കുന്ന ഡ്രൈവര്മാര് മറ്റൊരു ഉദാഹരണമാണ്.
ചിലപ്പോള് ജോലിസ്ഥലത്തെ അപകടം മതിലിനപ്പുറത്തേയ്ക്കും വ്യാപിക്കുന്നു. ഭോപ്പാല് ദുരന്തം പോലെയുള്ളവയായിരിക്കും ഇതിന്റെ ഫലം. അത്തരമൊരു അപകടമുണ്ടായാല് ഫാക്ടറിയ്ക്ക് ചുറ്റുമുള്ളവര് എന്തെല്ലാം സുരക്ഷാക്രമീകരണങ്ങളാണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നതിനെക്കുറിച്ച് പല രാജ്യങ്ങളിലും ഇപ്പോള് നിയമങ്ങളുണ്ട്. ഇത് കേവലം ആ പ്രദേശത്തെ ജനങ്ങളെ മാത്രം അറിയിച്ചാല് പോര. പ്രാദേശിക ആസ്പത്രികളെ അപകടമുണ്ടാക്കാനിടയുള്ള രാസപദാര്ത്ഥത്തെക്കുറിച്ച് അറിയിക്കണം. അങ്ങിനെയാണെങ്കില് അവര്ക്ക് ഇതിനെ നേരിടാന് ആവശ്യമായ മരുന്നുകള് കരുതിവയ്ക്കാനാകും.
വലിയ കമ്പനികള് നിന്ന് മാത്രമല്ല അപകടം മതിലിനപ്പുറത്തേയ്ക്കും വ്യാപിക്കുന്നത്. ഒരു സായാഹ്നത്തില് ഞാന് കോതമംഗലത്തുള്ള ഒരു അമ്മായിയുമായി സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോള് പെട്ടെന്ന് പുറത്ത് വലിയൊരു സ്ഫോടനശബ്ദം കേള്ക്കുകയും പാറക്കല്ലുകള് ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ മേല്ക്കൂരയില് വീഴാന് തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു(യാദൃശ്ചികമായി ആസ്ബറ്റോസ് കൊണ്ടായിരുന്നു മേല്ക്കൂര! ). ഇത് ദീര്ഘനേരം നീണ്ടുനിന്നു. ഇതെല്ലാം അവസാനിച്ചപ്പോഴാണ് എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന് ഞങ്ങള്ക്ക് മനസ്സിലായത്. ഞങ്ങളുടെ അയല്ക്കാരനായ കേശപ്പന് നായര് ഒരു പുതിയ കിണര് കുഴിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമായി പാറകള് പൊട്ടിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാല് ഇത് പാളിയതിന്റെ ഫലമായാണ്(ഒരുപക്ഷേ ആവശ്യമുള്ളതിനേക്കാള് വെടിമരുന്ന് ഉപയോഗിക്കുകയോ സുരക്ഷാ ക്രമീകരണങ്ങളുടെ കുറവോ ആയിരിക്കാം കാരണം) കല്ലുമഴ ഉണ്ടായത്. ഭാഗ്യം, ഇതിലും നിസ്സാരമായ അപകടങ്ങളില്പ്പോലും ആളുകള് മരിക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാല് ഇനി ആസ്ബറ്റോസ് എനിക്ക് അപകടമുണ്ടാക്കുമോ എന്ന് കണ്ടറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
തീവണ്ടിയില് എങ്ങനെ സുരക്ഷിതമായി യാത്ര ചെയ്യാം
മുരളി തുമ്മാരുകുടി
എവിടെയും റോഡ് ഗതാഗതത്തെക്കാള് സുരക്ഷിതമാണ് തീവണ്ടി ഗതാഗതം. ഇതിന് നിരവധി കാരണങ്ങളുണ്ട്. കൃത്യമായിട്ടുള്ള ട്രാക്കുകളിലൂടെയാണ് തീവണ്ടികള് ഓടിക്കുന്നത്. ഈ ട്രാക്കുകളിലേയ്ക്ക് മറ്റെന്തെങ്കിലും കയറിവരുന്നതിനുള്ള സാധ്യത കുറവാണ്. തീവണ്ടികള് ഓടിക്കുന്നത് പരിശീലനം സിദ്ധിച്ചവരും ആ ജോലി ചെയ്യാന് നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവരുമാണ്. പരിശീലനമില്ലാത്തവരോ വല്ലപ്പോള് ഓടിക്കുന്നവരോ തങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ വാഹനങ്ങളുമായി റെയില്വെ ട്രാക്കുകളിലെത്തില്ല (റോഡ്, ജലം, വായു മാര്ഗങ്ങളിലൂടെയുള്ള ഗതാഗതത്തില് ഇത് സംഭവിക്കം). സുരക്ഷാ മാര്ഗങ്ങള് അവലംബിക്കുന്നതില് താല്പര്യമുള്ള സംഘടിത സ്ഥാപനങ്ങളാണ് റെയില്വെ ട്രാക്കുകള് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി ഈ സ്ഥാപനങ്ങള് സ്ഥിരമായി ട്രാക്കുകളുടെ അവസ്ഥയും മറ്റും ഉയര്ന്ന നിലവാരം പുലര്ത്തുന്നെണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു. ഫലമോ, റെയില് ഗതാഗതം കൂടുതല് സുരക്ഷിതമാകുന്നു.
പതിനായിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റര് ട്രാക്കും ലക്ഷക്കണക്കിന് കമ്പാര്ട്ട്മെന്റുകളും പത്ത് ലക്ഷത്തിലേറെ ജീവനക്കാരും ദിവസേന കോടിക്കണക്കിന് യാത്രക്കാരുമുള്ള ഇന്ത്യന് റെയില്വെയാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ റെയില്വെ എന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചു. ദീര്ഘയാത്രക്ക് ഇതിലേറെ ലാഭകരമായ മറ്റൊരു മാര്ഗമില്ലെന്ന് എനിക്ക് നേരിട്ടറിയാം. പത്ത് വര്ഷത്തിന് ശേഷം കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം തീവണ്ടിയില് യാത്ര ചെയ്തപ്പോള് എനിക്കൊരു കാര്യം ബോധ്യപ്പെട്ടു- സമയനിഷ്ഠ, വേഗത, യാത്രാസൗകര്യം തുടങ്ങിയ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും റെയില്വെ ഏറെ മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എപ്പോഴും നമുക്ക് ഇതിലപ്പുറം ആഗ്രഹിക്കുകയും ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യാം. എന്നാല്, ഇത്രയും വലിയ സ്ഥാപനം ഇത്രയും കാര്യക്ഷമമായി നടത്തുകയും കുറഞ്ഞ ചെലവില് യാത്രാസൗകര്യം ഏര്പ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഇന്ത്യന് റെയില്വെയുടെ നടത്തിപ്പുകാരോട് ആദരവ് തോന്നുന്നു.
ഇന്ത്യയിലെ ട്രെയിന് അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കൃത്യമായ കണക്കുകള് എന്റെ കൈവശമില്ല (ഈ വിവരങ്ങള് ഇന്ത്യന് റെയില്വെയുടെ വെബ്സൈറ്റിലും റെയില്വെ ടൈംടേബിളുകളിലും ഉള്പ്പെടുത്തുന്നത് നന്നായിരിക്കുമെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്). എന്തായാലും ഇന്റര്നെറ്റില് നിന്ന് എനിക്ക് കിട്ടിയ വിവരങ്ങളില് നിന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത് ഇന്ത്യയില് റെയില് അപകടങ്ങള് കുറഞ്ഞുവരുന്നുണ്ടെന്നാണ്. എന്നാല് ലോകത്തിലെ മറ്റ് റെയില് സംവിധാനങ്ങളുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോള് ഇത് എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് അറിയില്ല. അടുത്ത കാലത്ത്, ഇന്ത്യന് റെയില്വെ ഗതാഗതം സുരക്ഷിതമാക്കാനായി കൂടുതല് പണം ചിലവാക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ് ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നത്. ഇത് തീര്ച്ചയായും നല്ല വാര്ത്തയാണ്.
എങ്കിലും റെയില്വെയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും അപകടവാര്ത്തകളില്ലാതെ ഒരാഴ്ച പോലും കടന്നുപോകുന്നില്ല. അത് ഒരുപക്ഷേ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച തൃശ്ശൂരില് സംഭവിച്ചതുപോലെ ഒരു യുവതി തീവണ്ടിയില് നിന്ന് വീണതാകാം, അതല്ലെങ്കില് ഒരു മാസം മുമ്പ് റെയില്വെ ട്രാക്കിലുള്ള പശുവിനെ ആട്ടാന് ശ്രമിച്ച ആള് അപകടത്തില്പ്പെട്ടതുപോലുള്ള സംഭവമോ ആകാം. മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളില് നിന്ന് കേള്ക്കുന്നതുപോലുള്ള ഭയാനക തീവണ്ടി അപകടങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിട്ടില്ലെന്നത് വലിയ ആശ്വാസമാണ്. എന്നാല്, തീവണ്ടിയില് സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴും സ്വന്തം സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ഈ ലേഖനത്തിലും സ്വയം സുരക്ഷ എങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഞാന് പറയുന്നത്. റെയില്വെ എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്ന് നോക്കിയിരിക്കാതെ ചില സുരക്ഷാ മുന്കരുതലുകള് നമ്മുക്ക് തന്നെ എടുക്കാവുന്നതാണ്. റെയില്വേയ്ക്ക് ഒരുപാട് സുരക്ഷാസംവിധാനങ്ങള് ഒരുക്കാം എന്നത് ശരിയാണെങ്കിലും അതിനര്ത്ഥം സ്വന്തം സുരക്ഷയ്ക്കായി നിങ്ങള് ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടതില്ല എന്നതല്ല.
ട്രാക്കുകള് മുറിച്ചുകടക്കുമ്പോള്
ഓരോ വര്ഷവും കേരളത്തില് റെയില്വെ സ്റ്റേഷനിലും മറ്റും ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുമ്പോള് മരിക്കുന്നുവരുടെ കൃത്യം കണക്ക് എന്റെ കയ്യി ലില്ല. എന്തായാലും അത്തരം സംഭവങ്ങള് നമ്മള് സ്ഥിരമായി കേള്ക്കാറുണ്ട്. ഈ മരണങ്ങളെല്ലാം തന്നെ സുരക്ഷിതത്വത്തെക്കുറിച്ച് കുറച്ചുകൂടെ ബോധവാന്മാരായിരുന്നെങ്കില് ഒഴിവാക്കാവുന്നതായിരുന്നു. ഞാന് വായിച്ച ഒരു റിപ്പോര്ട്ടില് പറയുന്നത് ഇന്ത്യന് റെയില്വേക്ക് മൊത്തം 60,000 കിലോമീറ്റര് നീളത്തില് ട്രാക്കുണ്ടെന്നാണ്. ഈ ട്രാക്കിലൂടെ ആളുകള് മുറിച്ചുകടക്കുന്നത് തടയുന്നതിന് മൊത്തമായി വേലി പണിയുക എന്നത് (ബുള്ളറ്റ് ട്രെയിന് ട്രാക്കുകളിലുള്ളതുപോലെ) തത്ത്വത്തില് സാധ്യമാണെങ്കിലും അത് പണച്ചെലവുള്ളതും ട്രാക്കുകള്ക്കടുത്ത് താമസിക്കുന്നവര്ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്നതുമാണ്. അതുകൊണ്ട് ട്രാക്കുകള് മുറിച്ചുകടക്കുമ്പോള് ജനങ്ങള് കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധിക്കുമെന്ന് ഇന്ത്യന് റെയില്വെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതില് തെറ്റില്ല. താഴെ പറയുന്ന ചില ലളിതമായ മുന്കരുതലുകള് കുറെ ജീവനുകള് രക്ഷിക്കാന് ഉപകരിക്കും.
1. ഒരിക്കലും റെയില്വെ ട്രാക്കിലൂടെ നടക്കാതിരിക്കുക. നിങ്ങള് റെയില്വെ ലൈനിനടുത്ത് ജീവിക്കുന്നവരും മുഴുവന് തീവണ്ടികളുടെ സമയവും അറിയുന്നവരുമാണെങ്കില്പ്പോലും. കാരണം കേടുപാടുകള് തീര്ക്കുന്ന വണ്ടിയോ ചരക്ക് വണ്ടിയോ പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെടാനും ഒഴിഞ്ഞുമാറാന് കഴിയുന്നതിനുമുമ്പ് നിങ്ങള് അപകടത്തില്പ്പെടാനും സാധ്യതയുണ്ട്.
2. സ്റ്റേഷനിലായാലും മറ്റ് സ്ഥലങ്ങളിലായാലും മേല്പ്പാലമുണ്ടെങ്കില് അതുവഴി മാത്രം യാത്ര ചെയ്യുക, റെയില്വെ ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കാനുള്ള പ്രലോഭനം എത്ര വലുതാണെങ്കിലും. എത്ര പേര് ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും നിങ്ങള് ആ വഴി സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുക.
3. മേല്പ്പാലമില്ലാത്ത പ്രദേശങ്ങളിലാണെങ്കില് ഇരുവശത്തുനിന്നും സുരക്ഷിതമെന്ന് കരുതുന്ന ദൂരത്തുനിന്ന് ട്രാക്കുകള് കാണുന്നവിധമുള്ള സ്ഥലത്തുവെച്ച് മാത്രം ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുക. നിന്ന്, ഇരുവശവും നിരീക്ഷിച്ച് പെട്ടെന്ന് ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുകയാണ് ചെയ്യേണ്ടത്. നിങ്ങള്ക്ക് സുരക്ഷിതമെന്ന് തോന്നുമ്പോള് മാത്രം ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുക.
4. നിങ്ങള് ട്രാക്കിനടുത്തും തീവണ്ടി വളരെ ദൂരെയുമാണെങ്കിലും തീവണ്ടി കടന്നുപോയതിന് ശേഷം മാത്രം ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുക. കാരണം തീവണ്ടിയുടെ നില, വേഗത, സ്ഥാനം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ വിലയിരുത്തല് തെറ്റാന് സാധ്യതയുണ്ട്.
കാവല്ക്കാരനുള്ള ലെവല് ക്രോസുകളില്
ഇന്ത്യന് റെയില്വേയുടെ സുരക്ഷാ റിപ്പോര്ട്ടനുസരിച്ച് 20,000ത്തോളം കാവല്ക്കാരുള്ള ലെവല് ക്രോസുകളും 16,000ത്തോളം കാവല്ക്കാരില്ലാത്ത ലെവല് ക്രോസുകളുമുണ്ട്. അപകടങ്ങളില് 16 ശതമാനം സംഭവിക്കുന്നത് കാവല്ക്കാരില്ലാത്ത ലെവല് ക്രോസുകളിലാണെന്ന് റി പ്പോര്ട്ടില് പറയുന്നു. ഇത് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്, പ്രത്യേകിച്ചും റോഡിനും റെയില്വേ ലൈനിനുമിടയില് കാവലില്ലാത്ത അവസ്ഥയില്. എന്നാല്, നാല് ശതമാനം വരുന്ന അപകടങ്ങള് സംഭവിക്കുന്നത് കാവല്ക്കാരനുള്ള ലെവല് ക്രോസുകളിലാണെന്നത് അത്ഭുതകരമാണ്.
കേരളീയരായ നമ്മളെ ഇത് അത്ഭുതപ്പെടുത്തേണ്ടതില്ല. അമൃത ആസ്പത്രിയ്ക്കടുത്തുള്ള ഇടപ്പള്ളി റെയില്വെ ക്രോസില്(ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാന് ഇത് മുറിച്ചുകടക്കാറുണ്ട്) മണിക്കൂറുകളോളം ഗതാഗതം വൈകിച്ച് കിലോമീറ്ററുകളോളം നീണ്ടുകിടക്കുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ നിരയുണ്ടാകാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ചിലരെങ്കിലും വരി തെറ്റിച്ച് മുന്നില് കടന്ന്് നേരെ റെയില്വെ ലൈനിന് മുന്നിലെത്തും. തീവണ്ടിയെത്തുന്നതിന് മിനിട്ടുകള്ക്ക് മുമ്പ് റെയില്വെ ക്രോസ് അടച്ചിടുമ്പോള് ചിലര് ബൈക്കടക്കം ബാറിന് കീഴിലൂടെ നൂണ് പെട്ടെന്ന് ഇരുവശവും നോക്കി ക്രോസ് ചെയ്യുന്നു, സമയം ലാഭിക്കാന്. തീര്ച്ചയായും ഗേറ്റ് തുറക്കുന്നത് കാത്ത് ക്യൂവില് കിടക്കുന്ന നൂറുകണക്കിന് ആളുകളെ വിഡ്ഡികളാക്കാന് ഇവര്ക്ക് കഴിഞ്ഞെന്നുവരും. എന്നാല് ഒരു ദിവസം ഇവരുടെ പ്രജ്ഞ ഇവരെ വഞ്ചിക്കും, അതോടെ ഇവര് സ്വര്ഗത്തിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയില് ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളെ പിറകിലാക്കും (ഇടപ്പള്ളിയില് പകുതി മാത്രം പണി കഴിഞ്ഞ മേല്പ്പാലം നിങ്ങള്ക്ക് കാണാനാകും. വര്ഷങ്ങളായി ഇത് ഇങ്ങിനെ തന്നെ കിടക്കുകയാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് പൂര്ത്തിയാക്കത്തതെന്ന് എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നുന്നു. എന്തായാലും അതിന് കൃത്യമായ കാരണമുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്).
റെയില്വെ നെറ്റ്വര്ക്ക് വ്യാപകമായുള്ള സ്വിറ്റ്സര്ലന്റില് കാവല്ക്കാരനുള്ള ലെവല് ക്രോസ് എന്ന സങ്കല്പം നിലവിലില്ല. പകരം തീവണ്ടികള് വരുന്നതിന് മിനിട്ടുകള്ക്ക് മുമ്പ് ഗതാഗതം തടയാന് ഒരു ക്രോസ് ബാര് താഴ്ന്നുവരികയും തീവണ്ടി പോയിക്കഴിഞ്ഞ് മിനിട്ടുകള്ക്കകം ഗതാഗതം പുന:സ്ഥാപിക്കാനായി ഈ ക്രോസ് ബാര് ഉയര്ന്നുപോവുകയും ചെയ്യുന്ന ഓട്ടോമാറ്റിക് സംവിധാനം നിലവിലുണ്ട്. ഈ സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയെന്തെന്നാല് ഈ ദണ്ഡുകള് റോഡിന്റെ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് മാത്രമെ നീളുകയുള്ളൂ എന്നതാണ്(അതായത് ഇരുദിശയിലേയ്ക്കും ഗതാഗതമുള്ള ഒരു റോഡില് ക്രോസ് ബാര് ഏത് ദിശയിലേയ്ക്കാണോ ഗതാഗതമുള്ളത് ആ ദിശയില് മാത്രമാണ് ഗതാഗതം തടയുന്നത്). കേരളത്തില് ഈ സംവിധാനം കൊണ്ടുവന്നാല് ബൈക്കുകള്, സ്കൂട്ടറുകള്, ഓട്ടോകള് എന്നിവ മാത്രമല്ല കാറുകളും ടിപ്പറുകളും വരെ ഈ ബാറുകള്ക്ക് കുറുകെ പാഞ്ഞേനേ! എന്നാല് അതുപോലൊന്നും സ്വിറ്റസര്ലന്റില് നടക്കുന്നില്ല.
സുരക്ഷാസംബന്ധമായ ലേഖനങ്ങളില് നിയമങ്ങള് അനുസരിക്കേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് പരാമര്ശിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല, കാരണം അത് സ്വാഭാവികമായി ചെയ്യേണ്ട ഒന്നാണ്. അതുകൊണ്ട് കാവല്ക്കാരനുള്ള ലെവല്ക്രോസില് ക്രോസ് ബാറുകള് നൂണുകടക്കരുതെന്ന് ജനങ്ങളെ ഉപദേശിക്കാന് ഞാനാളല്ല. അതിവേഗതയില് വണ്ടിയോടിക്കുക, മദ്യപിച്ച് വണ്ടിയോടിക്കുക, വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോള് സെല് ഫോണില് സംസാരിക്കുക, ഹെല്മറ്റ് ധരിക്കാതിരിക്കുക തുടങ്ങിയ നിയമലംഘനങ്ങള് ബോധപൂര്വം നടത്തുന്നവര് ഉടനെയോ പിന്നീടോ ജീവന് വിലയായി നല്കേണ്ടിവരും. ഞാന് ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുന്നത് നിയമവിരുദ്ധമല്ലാത്തതും ചിലപ്പോഴൊക്കെ ബോധപൂര്വമല്ലാത്തതും എന്നാല് സ്വന്തം സുരക്ഷ അപകടത്തിലാക്കുന്നതുമൊയ ചെയ്തികളിലാണ്. അതുകൊണ്ട് ലെവല്ഡ ക്രോസുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് താഴെ പറയുന്ന നിര്ദേശങ്ങളാണ് എനിക്ക് നല്കാനുള്ളത്.
1. കാവല്ക്കാരനുള്ള ഒരു ലെവല് ക്രോസ് നിങ്ങള്ക്ക് സ്ഥിരമായി കടക്കാനുണ്ടെങ്കില്, കുറച്ച് കൂടുതല് ദൂരം യാത്ര ചെയ്യേണ്ടിവരുമെങ്കില് കൂടി, പകരം ഒരു റൂട്ട് നോക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. ക്യൂവിലാകുമ്പോള് ഷോര്ട്ട് കട്ട് ഉപയോഗപ്പെടുത്താനുള്ള പ്രലോഭനം കൂടുമെന്നതിനാല് അത്തരം സാഹചര്യങ്ങള് ഒഴിവാക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.
2. നിങ്ങള് വല്ലപ്പോഴും ചെയ്യുന്ന യാത്രയാണെങ്കില് ഇങ്ങിനെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന സമയം നിങ്ങളുടെ യാത്രാപദ്ധതിയില് ഉള്പ്പെടുത്തുക. അല്ലാതെ റിസ്കെടുത്ത് ഷോര്ട്ട് കട്ട് ഉപയോഗിക്കാന് ശ്രമിക്കരുത്.
3. കാവല്ക്കാരനില്ലാത്ത ലെവല് ക്രോസില് നിങ്ങളുടെ നിരീക്ഷണത്തിലും പ്രജ്ഞയിലും മാത്രം വിശ്വാസമര്പ്പിക്കുക. മുന്നിലുള്ള ആള് വണ്ടിയോടിച്ചതുപോയതുകൊണ്ടും പിന്നിലുള്ള ആള് അക്ഷമനായി ഹോണടിക്കുന്നതുകൊണ്ടും മാത്രം ട്രാക്കിലേയ്ക്ക് വണ്ടി ഓടിച്ചുകയറ്റാതിരിക്കുക. നിങ്ങളുടെ സുരക്ഷയുടെ ഉത്തരവാദിത്തം നിങ്ങളുടേതുമാത്രമാണ്. നിങ്ങളുടെ പിറകിലുള്ള ആള് തിരക്കിലാണെങ്കില് അയാള്ക്ക് നിര്ഭാഗ്യമാണെന്ന് കരുതുക. നിങ്ങള് നിങ്ങളുടേതുമാത്രമായ നിരീക്ഷണങ്ങള് നടത്തുകയും സുരക്ഷിതമായി ക്രോസ് ചെയ്യാമെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുകയും ചെയ്ത ശേഷം മാത്രം വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുക്കുക.
മരണവാതിലുകള്
ഞാന് പോകുന്ന രാജ്യങ്ങളിലെല്ലാം സാധ്യമാണെങ്കില് ഞാന് തീവണ്ടിയിലാണ് യാത്ര ചെയ്യാറുള്ളത്. ഇതിന് പല കാരണങ്ങളുമുണ്ട്. തീവണ്ടിയില് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള് നിങ്ങള്ക്ക് ആ രാജ്യത്തെ കൂടുതലായി കാണാന് കഴിയുമെന്നതാണ് പ്രധാന കാരണം. ആ രാജ്യത്തെ കൂടുതല് ജനങ്ങളെയും അവരുടെ ജീവിതത്തെയും അതിന്റെ വൈവിധ്യത്തെയും നിങ്ങള്ക്ക് അടുത്ത് കാണാന് കഴിയുക തീവണ്ടിയില് സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴാണ്. അതെനിക്ക് കൂടുതല് സുരക്ഷിതത്വവും നിയന്ത്രണവും തരുന്നു(തീവണ്ടിയില് അടിയന്തിരമായ നിര്ത്താനുള്ള ഒരു ബട്ടണ് ഉണ്ട്. എന്നാലിത് വിമാനത്തിലില്ല!). റോഡ് യാത്രയെക്കാളും വിമാന യാത്രയെക്കാളും പരിസ്ഥിതിയുമായി ഇണങ്ങി നമ്മുക്ക് യാത്ര ചെയ്യാനാവുക തീവണ്ടികളിലാണ്.
ചുരുങ്ങിയത് 25 രാജ്യങ്ങളിലെങ്കിലും ഞാന് തീവണ്ടിയില് യാത്ര ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാല് ഇന്ത്യന് തീവണ്ടികളിലുള്ള തരം വാതിലുകള് വേറെ എവിടെയും കണ്ടിട്ടില്ല. മൂന്ന് സവിശേഷതകളാണ് ഈ വാതിലുകളെ സമാനതകളില്ലാത്തതാക്കുന്നത്. ഒന്നാമതായി, ഈ വാതിലുകള് തീവണ്ടി പുറപ്പെടും മുമ്പ് ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി അടയുന്നില്ല. രണ്ടാമതായി, തീവണ്ടികള് ഓടുമ്പോഴും ഈ വാതിലുകള് തുറക്കാം. മറ്റ് രാജ്യങ്ങളിലെ തീവണ്ടികളില് ഇത് നടക്കില്ല. മൂന്നാമതായി ഈ വാതിലുകള് അസാധാരണമായി കനമുള്ളതാണ്. അതായത് നിങ്ങള് വാതിലിനടുത്ത് നില്ക്കുമ്പോള് വാതില് ശക്തിയോടെ അടയുകയാണെങ്കില് നിങ്ങള് തെറിച്ചുവീഴാം, മരണംവരെ സംഭവിക്കാം. തീവണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നില്ലെങ്കില് കൂടി ഇത് സംഭവിക്കാം. ഇന്ത്യന് റെയില്വേയുടെ യാത്രാ കമ്പാര്ട്ട്മെന്റുകളുടെ വാതിലുകള് ഒരു ആക്രികച്ചവടക്കാരന്റെ സ്വപ്നവും രക്ഷാപ്രവര്ത്തകന്റെ പേടിസ്വപ്നവുമാണ്.
തീവണ്ടി പുറപ്പെടും മുമ്പ് അടയ്ക്കാത്തതും ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് തുറക്കാന് കഴിയുന്നതുമായ വാതിലുകള് ദുരന്തമാണ്. നാം കേട്ടിട്ടുള്ള പല മരണങ്ങളും ഈ രീതിയില് വാതിലുകള് നിര്മിച്ചതിന്റെ ഫലമാണ്. ഇത്തരമൊരു വാതില് നിര്മാണത്തിന് പിന്നില് ശക്തമായ കാരണങ്ങളുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. എന്നാല് ഇത് തന്നെ ഇപ്പോഴും നിലനിര്ത്തുന്നതിന് വളരെ കുറച്ച് നല്ല കാരണങ്ങളെ കാണൂ. എന്തായാലും ഇത്തരത്തിലുള്ള വാതിലുകള് തെറ്റായ ചില ശീലങ്ങള് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് കൂടുതല് അപകടങ്ങളുണ്ടാക്കാന് കാരണമാകുന്നു. ഇതില് ചിലതാണ് താഴെ പറയുന്നത്.
1. വേണ്ടപ്പെട്ടവരെ യാത്രയാക്കാനെത്തുന്ന ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും കമ്പാര്ട്ട്മെന്റിനുള്ളിലേയ്ക്ക് കയറുന്നത് റെയില്വെ സ്റ്റേഷനിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. അതുപോലെത്തന്നെ യാത്ര പോകുന്നവര് തീവണ്ടി പുറപ്പെടും മുമ്പ് ബന്ധുക്കള്ക്കും സുഹൃത്തുക്കള്ക്കുമൊപ്പം പ്ലാറ്റ്ഫോമില് നില്ക്കുന്നതും സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. എല്ലാ ദിവസവും എറണാകുളം സൗത്ത് റെയില്വെസ്റ്റേഷനില് തീവണ്ടി പുറപ്പെട്ടയുടന് ഡസന് കണക്കിന് ആളുകള് വണ്ടിയില് നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് ചാടാനും അകത്തേക്ക് ചാടിക്കയറാനും ശ്രമിക്കുന്നത് കാണാം. ഈ ഭ്രാന്തന് ശീലത്തിനിടയ്ക്കാണ് പലരും മരിച്ചിട്ടുള്ളത്. ആധുനിക തീവണ്ടികളിലെ വാതിലുകള് വണ്ടി പുറപ്പെട്ടയുടന് അടയുന്നവയാണ്. ഇത് ആര്ക്കെങ്കിലും ചാടിയിറങ്ങാനോ ചാടിക്കയറാനോ ഉള്ള സാധ്യത ഇല്ലാതാക്കുകയും അതുവഴി ദുരന്തങ്ങള് പൂര്ണമായും ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
2. ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വണ്ടിയിലെ വാതില് തുറക്കാമെന്നത് ആളുകള്ക്ക് പുറത്തുനിന്ന്് ചാടിക്കയറാനും(ഉദാഹരണത്തിന് സ്റ്റേഷനില് വൈകിയെത്തുന്നവര്) സ്റ്റോപ്പുകളില്ലാത്ത സ്റ്റേഷനുകളില് ചാടിയിറങ്ങാനും(എക്സ്പ്രസ് തീവണ്ടികള്ക്ക് സ്റ്റോപ്പില്ലാത്ത ആലുവ സ്റ്റേഷനില് ഇത് പതിവായി സംഭവിക്കാറുണ്ട്) ഉള്ള സാധ്യതയൊരുക്കിക്കൊടുക്കുന്നു.
3. കൊച്ചിയില് നിന്ന് കാണ്പൂര് വരെ സ്ഥിരമായി 52 മണിക്കൂര് നീണ്ട യാതകള് ചെയ്തപ്പോഴെല്ലാം ഓടുന്ന വണ്ടിയുടെ വാതില്പടികളില് ആളുകള് ഇരിക്കുന്നത് സ്ഥിരം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും വളവ് തിരിയുകയോ മറ്റോ ചെയ്യുമ്പോള് വണ്ടിക്കുണ്ടാകുന്ന ഇളക്കം മാത്രം മതി വാതില് വലിച്ചടയാനും അതുവഴി പടികളിലിരിക്കുന്നവര് പുറത്തേയ്ക്ക് വീഴാനും. അത് അവരുടെ മരണത്തിലായിരിക്കും അവസാനിക്കുക. ആധുനിക തീവണ്ടികളില് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് വാതിലുകള് തുറക്കാന് കഴിയില്ല!
4. വാതില് തുറന്നിട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കില് വാഷ് ബേസിനടുത്ത് നില്ക്കുമ്പോഴോ മറ്റൊരു കമ്പാര്ട്ട്മെന്റിലേയ്ക്ക് പോകുമ്പോഴോ വരെ പുറത്തേയ്ക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെടാം. വണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് വാതില് അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാണെങ്കില് ഇത് സംഭവിക്കില്ല...
ഇത്തരത്തില് നിര്മിച്ചിരിക്കുന്ന വാതിലുകള് ഒഴിവാക്കാമെന്നും ആധുനിക തീവണ്ടികളിലേതുപോലെ സുരക്ഷിതമായ വാതിലുകള് നിര്മിക്കണമെന്നും ഒരാള്ക്ക് വാദിക്കാന് എളുപ്പമാണ്. എന്നാല് ഓര്ക്കുക, നാല് ലക്ഷം യാത്രാ കോച്ചുകള് ഉള്ള ഇന്ത്യന് റെയില്വേയെക്കുറിച്ചാണ് നാം പറയുന്നതെന്ന്! വാതിലുകളില് മാറ്റം വരുത്തണമെന്ന നിര്ദേശം സ്വീകരിച്ചാല് തന്നെ ഇന്ത്യയിലൊട്ടാകെ അത് നടപ്പിലായിവരാന് പത്ത് വര്ഷമെങ്കിലുമെടുക്കും. അതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യന് റെയില്വേയില് നിന്ന് ഈ തീവണ്ടികളിലെ അവസാനത്തെ വാതില് വാങ്ങേണ്ട ആക്രികച്ചവടക്കാരന് ഇനിയും ജനിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പിച്ച് പറയാന് കഴിയും!
എന്തെല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കണം?
വാതിലുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നമ്മളെന്തെല്ലാമാണ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് എന്ന് നോക്കാം.മുകളില് പറഞ്ഞ നിരീക്ഷണങ്ങളില് നിന്ന് അത് വ്യക്തമാണെങ്കിലും അവ ഞാന് വിശദീകരിക്കാം.
1. നിങ്ങള് ആരെയെങ്കിലും യാത്രയാക്കാന് റെയില്വെസ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് പോവുകയാണെങ്കില് ഒരിക്കലും തീവണ്ടിയില് കയറാതിരിക്കുക. യാത്ര ചെയ്യുന്നവരുടെ കയ്യില് ഭാരമേറിയ സാധനങ്ങളുണ്ടെങ്കില്, അവര്ക്ക് സഹായം ആവശ്യമുണ്ടെങ്കില് റെയില്വെ പോര്ട്ടര്മാരെ സമീപിക്കുക. നമ്മുടെ റെയില്വേ പോര്ട്ടര്മാരില് 99 ശതമാനവും സത്യസന്ധരും ചുരുങ്ങിയ കൂലി മാത്രം വാങ്ങുന്നവരുമാണ്. സ്റ്റേഷന് പുറത്തുള്ള നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങള് കാരണമാണ് പലപ്പോഴും നാം പോര്ട്ടര്മാരുടെ സേവനം തേടുന്നതിന് മടിക്കുന്നത്.
2. നിങ്ങളെ യാത്രയാക്കാന് ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടെങ്കില് സ്റ്റേഷന് പുറത്തുവെച്ച് അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിയാന് ശ്രമിക്കുക. പ്ലാറ്റ്ഫോമില് അവരോടൊപ്പം ചെന്ന് യാത്ര ചോദിക്കരുത്. ഇനി അങ്ങനെ ആവശ്യമായാല്തന്നെ തീവണ്ടി വന്നയുടന് അതിനുള്ളില് കയറുകയും ജനലിലൂടെ യാത്ര പറയുകയും ചെയ്യുക, അല്ലാതെ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്തന്നെ നിന്ന് യാത്രപറയാന് ശ്രമിക്കരുത്.
3. തീവണ്ടി പുറപ്പെടുമ്പോഴോ അതിനുശേഷമോ ഒരിക്കലും വാതില്പ്പടിയില് നില്ക്കുകയോ ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്.
4. വാഷ് ബേസിന് ഉപയോഗിക്കുമ്പോള് വളരെയധികം ശ്രദ്ധിക്കുക. എന്തിലെങ്കിലും, ആവശ്യമെങ്കില് ടാപ്പില് പിടിക്കുക. വാഷ് ബേസിനില് കൈ കഴുകുമ്പോഴോ ടോയ്ലറ്റിലേയ്ക്ക് പോകുമ്പോഴോ നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളെ അശ്രദ്ധമായി വിടരുത്.
5. ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തീവണ്ടിയില് തുറന്നുകിടക്കുന്ന വാതിലിനരികിലൂടെ പോകുന്നത് ഒഴിവാക്കുക.
6. ഓടുന്ന തീവണ്ടിയില് ചാടിക്കയറാനോ ചാടിയിറങ്ങാനോ ശ്രമിക്കരുത്. ഏതെങ്കിലും തീവണ്ടിയോ സ്റ്റേഷനോ വിട്ടുപോയതുകൊണ്ട് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. ഏറിയാല് കുറച്ച് മണിക്കൂറുകളോ പണമോ നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാമെന്നുമാത്രം. നിങ്ങളുടെ ജീവന് നഷ്ടപ്പെടുന്നതോ ആയുസ്സ കുറക്കുന്നതോ ആയ അപകടങ്ങളുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോള് അതൊന്നുമല്ല. പ്രത്യേകിച്ചും എല്ലാവരുടെ കയ്യിലും മൊബൈല് ഫോണ് ഉള്ള ഈ കാലത്ത് അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു വിഡ്ഡിത്തവും ചെയ്യേണ്ടതില്ല.
സ്റ്റേഷനുകളിലെ വെള്ളം സുരക്ഷിതമാണ്!
റെയില്വെ സ്റ്റേഷനുകളിലെ പൈപ്പുകളിലുള്ള വെള്ളം കുടിക്കാന് കൊള്ളില്ലെന്നാണ് നമ്മളില് ഭൂരിഭാഗവും കരുതുന്നത്. ഇതിന് പകരം വെള്ളക്കുപ്പികളോ കോളകളോ നാം വാങ്ങുന്നു. ഞാനും അങ്ങിനെ തന്നെയാണ് കരുതിയിരുന്നത്. ഞാന് യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത് വെള്ളക്കുപ്പികള് വാങ്ങാന് കിട്ടിയിരുന്നില്ലാത്തതുകൊണ്ട് വലിയ കുപ്പികളില് വീട്ടില് നിന്ന് വെള്ളം കൊണ്ടുപോവുകയായിരുന്നു പതിവ്. കാണ്പൂര് ഐ.ഐ.ടിയില് പി.എച്ച.ഡി ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന ഡോ.എം.ജി.ഗ്രേഷ്യസ്(ഇപ്പോള് വിശ്വജ്യോതി എഞ്ചിനീയറിങ് കോളേജ് പ്രിന്സിപ്പല്) 1992ല് ഒരു പരീക്ഷണം നടത്തി. അദ്ദേഹം കാണ്പൂരില് നിന്ന് എറണാകുളം വരെയുള്ള എല്ലാ സ്റ്റേഷനുകളില് നിന്നും വെള്ളമെടുത്ത് പരിശോധന നടത്തി. ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിനും പ്രതീക്ഷകള്ക്കും വിരുദ്ധമായി സ്റ്റേഷനുകളില് നിന്നെടുത്ത വെള്ളം കുടിക്കാന് യോഗ്യമായവയായിരുന്നു(ഇതിന് ഒരപവാദം എറണാകുളം സൗത്ത് റെയില്വെ സ്റ്റേഷനിലെ വെള്ളം മാത്രമായിരുന്നു!).
എന്തായാലും ഈ വിശ്വാസം ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല. ഇന്ന് എല്ലാവരും വെള്ളക്കുപ്പികള് വാങ്ങുന്നു. എന്നാല് ഈ കുപ്പികളിലെ വെള്ളത്തേക്കാള് എത്രയോ സുരക്ഷിതമാണ് പൊതുടാപ്പുകളില് നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വെള്ളമെന്ന് ലോകത്താകമാനം തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതാണ്. അതുകൊണ്ട് വെള്ളക്കുപ്പികള് വില്ക്കുന്നവര് നിങ്ങളുടെ ഭയം, വിവരമില്ലായ്മ എന്നിവ കൊണ്ട് ഉപജീവനം കഴിക്കുന്നവരാണ്. ഇന്ത്യന് റെയില്വേയുടെ മറ്റെല്ലാ സേവനങ്ങളും മെച്ചപ്പെട്ടതോടൊപ്പം ടാപ്പുകളില് നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വെള്ളവും മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്ക് അനുമാനിക്കാവുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് വീണ്ടുമെനിക്ക് ഇന്ത്യന് റെയില്വേയില് സഞ്ചരിക്കേണ്ടിവന്നാല് വാങ്ങുന്ന വെള്ളക്കുപ്പിയ്ക്ക് പകരം സ്റ്റേഷനുകളിലെ ടാപ്പുകളില് നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വെള്ളമോ അതല്ലെങ്കില് വീട്ടില് നിന്ന് കൊണ്ടുപോകുന്ന വെള്ളമോ മാത്രമെ ഞാന് ഉപയോഗിക്കുകയുള്ളൂ.
തീവണ്ടിയില് വെച്ച് രോഗബാധിതനായാല്
തീവണ്ടിയില് വെച്ച് രോഗബാധിതനാകുന്നത് ഒരു സുരക്ഷാ പ്രശ്നമല്ല. എങ്കിലും പലപ്പോഴും പലരും വണ്ടിയില് രോഗബാധിതരാകുന്നു. ചികിത്സ ലഭിക്കാത്തതിന്റെയും ചിലപ്പോഴൊക്കെ മരിച്ചതിന്റെയും മൃതദേഹം കേരളത്തിലെത്തിക്കാന് സഹായം ലഭിക്കാതെ വിഷമിച്ചതിന്റെയും ദുരന്തകഥകള് നാം കേള്ക്കാറുണ്ട്. വ്യക്തികളെന്ന നിലയില് ഇവയെങ്ങിനെ തടയാമെന്നും എങ്ങിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യാമെന്നും നമ്മുക്ക് പരിശോധിക്കാം.
മുന്കാലങ്ങളില് ഇന്ത്യന് റെയില്വേയ്ക്ക് ഇതുപോലുള്ള നിരവധി പ്രശനങ്ങള് നേരിടേണ്ടിവന്നിട്ടുള്ളതിനാല് ഓരോ സാഹചര്യവും കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള നടപടിക്രമങ്ങളുണ്ടാകുമെന്നത് ഉറപ്പാണ്. ദീര്ഘദൂര തീവണ്ടികളില് ഒരു ഡോക്ടറുടെ സേവനം ലഭ്യമാക്കുമെന്ന് ഇത്തവണത്തെ റെയില് ബജറ്റില് പറയുന്നുണ്ട്. അതുപോലെ പുതിയ മെഡിക്കല് കോളേജുകള് തുടങ്ങാനും ഇന്ത്യന് റെയില്വേയ്ക്ക് പദ്ധതിയുണ്ട്. ദീര്ഘദൂര തീവണ്ടികൡലേതുള്പ്പടെ ഇന്ത്യന് റെയില്വേയ്ക്ക് വേണ്ട ഡോക്ടര്മാര്ക്കാണോ ഇവിടെ പരിശീലനം നല്കുക എന്നറിയില്ല. എന്തായാലും ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയില് ഇതെല്ലാം നടപ്പില് വരാന് സമയമെടുക്കും. അതുവരെ നിങ്ങളുടെയും നിങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്ന കുടുംബാംഗങ്ങളുടെയും ആരോഗ്യം നിങ്ങള് തന്നെയാണ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്. ഇതിനര്ത്ഥം നിങ്ങള്ക്ക് കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ ആരോഗ്യസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ചും യാത്ര ചെയ്യേണ്ട ദൂരത്തെക്കുറിച്ചും ബോധ്യമുണ്ടായിരിക്കണം എന്നാണ്.
തീവണ്ടിയില് വെച്ചുണ്ടാകാവുന്ന ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളെ ഞാന് രണ്ടായി തിരിക്കാം. ആദ്യത്തേത് തീവണ്ടി യാത്രയ്ക്കിടയില് സംഭവിക്കുന്നത്(അപകടങ്ങള്, അപകടത്തില് നിന്ന് പരിക്കേല്ക്കുന്നത്, വയറുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങള് തുടങ്ങിയവ)ആണ്. രണ്ടാമത്തേത് നേരത്തെത്തന്നെയുള്ള രോഗങ്ങളുടെ ആക്രമണമാണ്(രക്തസമ്മര്ദ്ദം, പ്രമേഹം തുടങ്ങിയവ). മഞ്ഞപ്പിത്തം, ചിക്കന്പോക്സ് എന്നിവ വഷളാകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഞാന് എഴുതുന്നില്ല. കാരണം ഈ രോഗങ്ങളുള്ളവര് യാത്ര ചെയ്യാന് പാടില്ല എന്നതുതന്നെ കാരണം. അതുപോലെ കൂടുതല് മെച്ചപ്പെട്ട ചികിത്സ തേടുന്ന കുടുംബാംഗത്തെയും കൂട്ടിയുള്ള യാത്ര(ഉദാ: കൊച്ചിയില് നിന്ന് വെല്ലൂരിലേയ്ക്ക്). കാരണം അത്തരം സാഹചര്യത്തില് ഡോക്ടര്മാര് രോഗിയുടെ ആരോഗ്യസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളോട് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. മറ്റ് സാഹചര്യങ്ങളില് നാം കൈക്കൊള്ളേണ്ട നടപടികളെക്കുറിച്ചുള്ള നിര്ദേശങ്ങള് താഴെ പറയുന്നു.
1. നിങ്ങള് ആരോഗ്യവാനാണെങ്കില് കൂടി യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള് പനി, വയര് സംബന്ധമായ രോഗങ്ങള്, ചെറിയ തീപ്പൊള്ളല്, മുറിവുകള് എന്നിവയ്ക്കാവശ്യമായ മരുന്നുകള് അടങ്ങുന്ന മെഡിക്കല് കിറ്റ് കൈവശം കരുതേണ്ടതാണ്. ഇത് എന്റെ വ്യക്തിപരമായ അനുഭവത്തില് നിന്ന് പറയുന്നതാണ്.
2. നിങ്ങള്ക്കോ നിങ്ങളുടെ പരിചരണത്തിലുള്ള മറ്റാര്ക്കെങ്കിലുമോ നേരത്തെത്തന്നെ ആരോഗ്യപ്രശ്നമുണ്ടെങ്കില് യാത്രയക്ക് മുമ്പ് ഡോക്ടറുടെ ഉപദേശം തേടണം. യാത്രയുടെ ദൂരം, എടുക്കുന്ന സമയം എന്നിവയെല്ലാം ഡോക്ടറുടെ ശ്രദ്ധയില്പ്പെടുത്തുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപദേശമനുസരിച്ച് മാത്രം യാത്ര ചെയ്യേണ്ടതുമാണ്. വല്ല മുന്കരുതലുകളുമെടുക്കണമെന്ന് ഡോക്ടര് നിര്ദേശിച്ചാല് അത് അനുസരിക്കുക. പ്രത്യേകതരം മരുന്നുകള്, പ്രത്യേകതരം ഭക്ഷണം, രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളായി യാത്ര ചെയ്യുക എന്നിവയെല്ലാം ഡോക്ടറുടെ ഉപദേശത്തില്പ്പെടാം. ദീര്ഘയാത്രകള് വളരെ നേരത്തെ തീരുമാനിച്ചതാണെങ്കില്, സാധ്യമാവുമെങ്കില് വിമാനത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. വേഗം ചികിത്സ ലഭ്യമാക്കാം എന്നതുതന്നെ കാരണം.
3. നിങ്ങളുടെ മുന്കരുതലുകള്ക്ക് ശേഷവും രോഗിയുടെ നില വഷളാവുകയാണെങ്കില് തീവണ്ടിയിലുള്ള അധികൃതരുമായി സംസാരിക്കുക. മിക്കവാറും വണ്ടിയില് യാത്ര ചെയ്യുന്നവരില് തന്നെ ഡോക്ടര്മാരുണ്ടാവും. ടി.ടി.ഇയ്ക്കോ മറ്റ് യാത്രക്കാര്ക്കോ ഇത് കണ്ടെത്താനാകും(ചാര്ട്ടിലെ പേരിനൊപ്പമുള്ള ഡോക്ടര് വിശേഷണത്തിലൂടെയാണിത്. ഞാന് എന്റെ പേരിന്റെ കൂടെ 'ഡോ.' എന്ന് ഉപയോഗിക്കാത്തതിനുള്ള കാരണങ്ങളിലൊന്ന് ഞാനൊരു വൈദ്യ ഡോക്ടറാണെന്നും സഹായം ലഭിക്കുമെന്നും ആരെങ്കിലും ഒരു നിമിഷത്തേയ്ക്കെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കരുതെന്ന് കരുതിയാണ്). യാത്രയില് ആവശ്യമുള്ള പക്ഷം ഒരു ഡോക്ടറുടെ സഹായം ലഭിച്ചാല് സ്ഥിതിഗതികള് നിയന്ത്രണത്തില് കൊണ്ടുവരാന് കഴിയും.
4. തീവണ്ടിയില് വെച്ച് ഡോക്ടര്മാരുടെ സഹായം ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലോ, ഏതെങ്കിലും സ്റ്റേഷനില് നിന്ന് വൈദ്യസഹായം തേടാന് ടി.ടി.ഇ ഉപദേശിക്കുകയോ അഥവാ ടി.ടി.ഇയുടെ സഹായമൊന്നും ലഭിക്കാതിരിക്കുകയോ ആണെങ്കില് യാത്ര മുറിക്കാന് മടിക്കേണ്ട. ദീര്ഘദൂരയാത്രയില് ശരിയായ തീരുമാനമെടുക്കാത്തതിന്റെ ദുരന്തഫലം അനുഭവിക്കുന്നതിനേക്കാള് എന്തുകൊണ്ടും നല്ലത് യാത്ര മുറിച്ചുണ്ടാകുന്ന അസൗകര്യം സഹിക്കുന്നതാണ്.
5. ഇന്ന് മിക്കവാറും പ്രധാനപ്പെട്ട റെയില്വെ സ്റ്റേഷന് നിലകൊള്ളുന്ന നഗരങ്ങളിലെല്ലാം എല്ലാ സജ്ജീകരണങ്ങളോടും കൂടിയുള്ള ആസ്പത്രികളുണ്ട്. എവിടെയും എ.ടി.എം കൗണ്ടറുകളുമുള്ളതിനാല് വൈദ്യസഹായം ലഭിക്കാന് ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമുണ്ടാകില്ല. യാത്ര മുറിച്ചാലുണ്ടാകുന്ന അസൗകര്യം കണക്കാക്കിയും വണ്ടിയില് വൈദ്യസഹായം ലഭിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലും വെറുതെ സമയം കളയുമ്പോഴാണ് ദുരന്തങ്ങളുണ്ടാകുന്നത്. ഓര്ക്കുക ജീവന് നിങ്ങളുടേതാണ്! വേണ്ടവിധത്തിലുള്ള വൈദ്യസഹായം ലഭ്യമായില്ലെന്ന നിങ്ങളുടെ ആരോപണം ശരിയാണെങ്കില് കൂടി കാര്യമില്ല. കാരണം അപ്പോഴേയ്ക്കും ജീവന് നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകും. നിങ്ങള് ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് ശരിയായ വൈദ്യസഹായം ലഭിക്കാനുള്ള സാധ്യതകള് തേടുകയാണ്, അല്ലാതെ ആരെയെങ്കിലും ചുമതലാബോധം പഠിപ്പിക്കുകയല്ല.
6. നിങ്ങള് ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യുകയും എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും സ്വയമെടുക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യമാണ് മറ്റൊന്ന്. ഇന്ന് ഇതൊന്നുമൊരു പ്രശ്നമല്ല. നിങ്ങളുടെ സഹായത്തിനെത്തുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളവരെ ബന്ധപ്പെടാന് എല്ലാവരുടെ കയ്യിലും മൊബൈല് ഫോണുള്ള ഈ കാലത്ത് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകില്ല. മറ്റുള്ളവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണോ എന്ന ധര്മസങ്കടം നിങ്ങളിലുണ്ടാവുക സ്വാഭാവികമാണ്. എങ്കിലും മുന്കരുതലിന് പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുക. നേരത്തെത്തന്നെ രോഗമുള്ള ഒരാളാണ് നിങ്ങളെങ്കില് നിങ്ങള് ഉപയോഗിക്കുന്ന മരുന്നിനെക്കുറിച്ചും രോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദ വിവരങ്ങളും കൈവശം തന്നെയുണ്ടാകണം. (മദ്യപിച്ച് വണ്ടിയോടിച്ചെന്ന് കരുതി പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിലെടുത്ത രോഗിയായ ഒരു സര്ക്കാര് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ മരണം ഉദാഹരണമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രോഗത്തെപ്പറ്റി കൃത്യമായ വിവരമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില് ഒരു പക്ഷേ രക്ഷിക്കാമായിരുന്നു).
7. നിങ്ങള് ഒറ്റയ്ക്കോ കൂട്ടമായോ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള് തീവണ്ടി എന്തെങ്കിലും അപകടത്തില്പ്പെടുകയാണെങ്കില് (സൈന്തിയയിലുണ്ടായത് പോലെ) എങ്ങിനെയാണ് നിങ്ങള്ക്ക് രക്ഷപ്പെടാനാവുക? നിങ്ങള് ഒരു സൈക്കിളില് വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു കടയിലേയ്ക്കാണ് പോകുന്നതെങ്കിലും അതല്ല വിമാനത്തില് മറ്റൊരു ഭൂഖണ്ഡത്തിലേയ്ക്കാണ് പോകുന്നതെങ്കിലും യാത്രയുടെ കൃത്യമായ വിവരം വീട്ടിലുള്ളവരെ അറിയിച്ചിരിക്കണം. മൊബൈല് ഫോണിന്റെ ഈ കാലത്ത് നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയ്ക്കോ, അച്ഛനോ സഹോദരനോ യാത്രയുടെ വിവരം കാണിച്ച് ഒരു എസ്.എം.എസ് അയയ്ക്കാന് യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല. അങ്ങിനെയാണെങ്കില് അപകടമുണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്ന ബ്രേക്കിങ് ന്യൂസ് ടി.വിയില് നിന്ന അറിയുന്നയുടന് തന്നെ നിങ്ങള് യാത്ര ചെയ്യുന്ന വണ്ടിയാണോ അപകടത്തില്പ്പെട്ടതെന്ന് ബന്ധുക്കള്ക്ക് അറിയാന് കഴിയും. അഥവാ നിങ്ങള് അപകടത്തില്പ്പെട്ട തീവണ്ടിയിലുണ്ടെങ്കില്, നിങ്ങള് സുരക്ഷിതനാണെങ്കില് ഉടന് തന്നെ മൊബൈല് ഫോണില് ബന്ധുക്കളുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നും അപ്പോഴത്തെ നിങ്ങളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും അവരെ അറിയിക്കുക. ഇതിന് സാധിച്ചില്ലെങ്കില് അടുത്തുള്ള കോണ്ടാക്ട് പോയിന്റിലെങ്കിലും അറിയിക്കുക. അങ്ങിനെ ചെയ്താല് നിങ്ങളെ കണ്ടെത്താനും നിങ്ങള്ക്ക് വേണ്ട സഹായമെത്തിക്കാനും കഴിയും. നിങ്ങള് ഈ സാഹചര്യത്തിലാണുള്ളതെങ്കില് ഏറെ ആശ്വസിക്കാനും സഹായമെത്തുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില് സമാധാനിക്കാനും കഴിയും.
ആരെങ്കിലും മരിച്ചാല്
8. ഇനി ഏറ്റവും ദു:ഖകരമായ അവസ്ഥ വിവരിക്കാം. നിങ്ങള് കുടുംബത്തോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുകയും അപകടത്തില്പ്പെട്ട് കൂട്ടത്തിലുള്ള ആരെങ്കിലും മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം. ഏറെ വൈകാരികവും തളര്ത്തുന്നതുമായ ഇത്തരം അവസ്ഥ നേരിടാന് നിങ്ങള് സജ്ജരായിരിക്കുകയില്ല. ഇവിടെയാണ് നിങ്ങള്ക്ക് എളുപ്പം അംഗീകരിക്കാന് കഴിയാത്ത ഒരു നിര്ദേശം എനിക്ക് തരാനുള്ളത്. മരിച്ച ആള് ഏറ്റവും വേണ്ടപ്പെട്ട ആളാണ്, ഇത് ജീവിതത്തിലൊരിക്കല് മാത്രം നടക്കാനിടയുള്ള സംഭവമാണ്. എല്ലാം ശരിതന്നെ, പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കണം. നിങ്ങളൊഴികെയുള്ള മറ്റെല്ലാവര്ക്കും (റെയില്വെ-ആസ്പത്രി അധികൃതര്, പോലീസ് എന്നിവര്ക്കെല്ലാം) മരിച്ച ആള് മറ്റൊരു മൃതദേഹം മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ട് അവര് അതിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുക ചട്ടപ്രകാരം മാത്രമായിരിക്കും. നിങ്ങള് കാണിക്കുന്ന അതേ ബഹുമാനവും അടിയന്തിരശ്രദ്ധയുമൊന്നും മറ്റുള്ളവര് കാണിച്ചെന്നുവരില്ല.
9. 99 ശതമാനം സാഹചര്യത്തിലും മൃതദേഹം നിങ്ങള് നാട്ടിലേയ്ക്ക് എത്രയും പെട്ടെന്ന് കൊണ്ടുപോകാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുക. എന്തായാലും ആള് മരിച്ചതോടെ എല്ലാത്തിനും അവസാനമായിരിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. അതുകൊണ്ട് ബാക്കി കാര്യങ്ങള് ചെയ്യാന് ആവശ്യത്തിലേറെ ധൃതി കാണിക്കേണ്ടതില്ല. മതാചാരങ്ങളനുസരിച്ച് മൃതദേഹം വേഗം സംസ്കരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്നാല് രാജ്യാന്തരതലത്തിലുള്ള യാത്രകള് വര്ദ്ധിച്ചിട്ടുള്ള ഇക്കാലത്തെ പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമുട്ടുകള് എല്ലാവര്ക്കുമറിയാം. മധ്യേഷ്യന് രാജ്യങ്ങളില് മൃതദേഹം നടപടിക്രമങ്ങള് കഴിഞ്ഞ് വിട്ടുകിട്ടാന് മാസങ്ങളെടുക്കാറുണ്ട്. ഇത്തരം അവസ്ഥകളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാന് നമ്മുടെ സമൂഹവും ശീലിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ കേസില് ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തെ കാലതാമസമുണ്ടായാലും ബഹളം വെക്കേണ്ടതില്ല.
10. ഇത് നിങ്ങള്ക്ക് അംഗീകരിക്കാന് ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് പ്രായോഗികമായ അനുഭവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്ത്തന്നെ എനിക്കറിയാം. പ്രത്യേകിച്ചും നിങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാള് കണ്മുന്നില് വെച്ച് മരിക്കുമ്പോള് ദു:ഖം നിങ്ങളെ കീഴ്പ്പെടുത്തുകയും കുറ്റബോധത്താല് (യാത്ര ചെയ്യരുതായിരുന്നു, നേരത്തെത്തന്നെ വൈദ്യസഹായം നല്കേണ്ടതായിരുന്നു, ഏറ്റവും നല്ല വൈദ്യസഹായം നല്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല തുടങ്ങിയ ചിന്തകള്) നിങ്ങള് നീറുകയും ചെയ്യുമ്പോള്. ഒരു വ്യക്തിയെന്ന നിലയില് നിങ്ങള്ക്കൊറ്റയ്ക്ക് മൃതദേഹം നാട്ടിലേയ്ക്കയയ്ക്കാനുള്ള നടപടിക്രമങ്ങള് പൂര്ത്തിയാക്കാന് കഴിയില്ല. നിങ്ങള് തളരുകയും നിരാശനാവുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ളതിനാല് പ്രജ്ഞ നശിക്കുകയും ആവശ്യമില്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യും. മൃതദേഹം വിട്ടുകിട്ടുന്നതിനുള്ള നടപടിക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തര്ക്കങ്ങളെത്തുടര്ന്ന് ഒരു ഡോക്ടറെയോ, അറ്റന്ഡറെയോ, റെയില്വെ ഉദ്യോഗസ്ഥനെയോ ആക്രമിച്ചതിന് നിങ്ങള്ക്കൊട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത നഗരത്തില് ഒരു പോലീസ് കേസ്സിലകപ്പെട്ടാല് അത് ദുരന്തമാകും. നിങ്ങള് ഏത് മൃതദേഹത്തിന് വേണ്ടിയാണോ ബഹളം വയ്ക്കുന്നത് അത് നിങ്ങള്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാകാം, എന്നാല് മറ്റാര്ക്കും അത്തരം വികാരങ്ങളുണ്ടാകേണ്ടതില്ലെന്ന കാര്യം മറക്കരുത്.
11. അതുകൊണ്ട് ആള് മരിച്ചെന്ന് ഉറപ്പായാല് മൃതദേഹം വിട്ടുകിട്ടുന്നതിനുള്ള നടപടിക്രമങ്ങളുമായി മരിച്ചയാളുടെ ഉറ്റ ബന്ധുക്കള് മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് ഉചിതമായിരിക്കുകയില്ല. അതിനുപകരം നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളെയോ മലയാളി സന്നദ്ധസംഘടനകളെയോ സമീപിക്കുക. ഇവരാരുമില്ലെങ്കില് ഇതിനായി നാട്ടില് നിന്ന് ആരെയെങ്കിലും വരുത്തുക. ഇതിന് രണ്ട് ദിവസത്തെ സമയം വേണ്ടിവന്നാല് കൂടിയും അത് കാര്യമാക്കേണ്ടതില്ല. മരിച്ചയാള്ക്ക് വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാന് കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. സ്ഥിതിഗതികള് കൂടുതല് വഷളാക്കാതിരിക്കുക.
തീവണ്ടിയിലെ കൊള്ളകള്
തീവണ്ടിയില് ലഹരി ഉപയോഗിച്ച് ബോധം കെടുത്തുന്നത് ഒരു സുരക്ഷാപ്രശ്നമല്ല: കേരളത്തില് ഇപ്പോള് സഹയാത്രക്കാരന് നല്കുന്ന ഭക്ഷണമോ പാനീയമോ കഴിച്ച് ബോധം കെട്ട് മോഷണത്തിന് ഇരയാകുന്ന വാര്ത്ത കേള്ക്കാതെ ഒരു മാസം പോലും കടന്നുപോകുന്നില്ല. എന്നിട്ടും ഇരകള്ക്ക് ഒരു പഞ്ഞവുമുണ്ടാകുന്നില്ലെന്നത് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത് 'വിസ തട്ടിപ്പ്' പോലെയാണ്. നമ്മള് ഇപ്പോഴും ഇത്തരം കഥകള് കേട്ടിട്ടും ഇതില് നിന്നൊന്നും പഠിക്കുന്നില്ല !
ആളുകള്ക്ക് ലഹരിമരുന്ന് നല്കി മോഷണം നടത്തുന്നതുപോലുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങള് ഞാന് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രക്ഷാപ്രവര്ത്തനത്തില് പെടുന്നില്ല. എങ്കിലും അതിനെക്കുറിച്ചും ചിലതുപറയാനുണ്ട്. യാത്രക്കാര് സ്വീകരിക്കേണ്ട സുരക്ഷാ നടപടിയേക്കാള് കൂടുതലായി അധികൃതരും സംവിധാനവും ഒരുക്കേണ്ട സുരക്ഷാ നടപടിയിലുള്ള വീഴ്ച കൊണ്ടാണിത് സംഭവിക്കുന്നത് എന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇതിനെക്കുറിച്ചും പരാമര്ശിക്കേണ്ടിവരുന്നത്. നമ്മള് സ്വയം സ്വീകരിക്കേണ്ട സുരക്ഷാ നടപടികളില് ഉള്പ്പെടുന്നതാണ് ഈ പ്രശ്നവുമെന്ന് ജനങ്ങള് കരുതുന്നു. എനിക്കാണെങ്കില് നിങ്ങളോട് പങ്ക് വയ്ക്കാന് ഇത്തരത്തിലുള്ള അനുഭവങ്ങളുണ്ട് താനും.
ലഹരി ഉപയോഗിച്ച് ആളുകളെ മയക്കുന്നത് കേരളത്തിന് പുതിയ അനുഭവമാണെങ്കിലും ഇന്ത്യന് റെയില്വേയ്ക്കിത് പുത്തരിയല്ല. 1988ല് കാണ്പൂര് റെയില്വെസ്റ്റഷനില് വെച്ച് ഒരു സെമിനാറില് പങ്കെടുക്കാനെത്തിയ പ്രതിനിധികളെ സ്വീകരിക്കുന്നതിനിടയില് മറ്റൊരു കമ്പാര്ട്ടുമെന്റില് നിന്ന് ബലിഷ്ഠനായ ഒരു കരസേനാ ഉദ്യോഗസ്ഥനെ ഉന്തി പുറത്താക്കുന്നത് കാണാനിടയായി. അദ്ദേഹം നടക്കാന് കഴിയാതെ അവിടെത്തന്നെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു. പട്ടാള യൂണിഫോം ധരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈവശം മറ്റ് സാധനങ്ങളോ പെട്ടികളോ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാളെ തീവണ്ടിയില് നിന്ന ഇറക്കാന് ശ്രമിക്കുകയായിരുന്ന കൂടെയുള്ള യാത്രക്കാര് അയാള്ക്ക് ലഹരി നല്കി കൊള്ളയടിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന് വൈദ്യസഹായം ലഭിച്ചില്ലെങ്കില് തീവണ്ടിയില് നിന്ന് വീണ് മരിക്കുമെന്ന് അവര് ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഇതാദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഞാന് ഇത്തരമൊരു സംഭവത്തിന് സാക്ഷിയാകുന്നത്. ഇന്ത്യന് റെയില്വെയുടെ ഏതെങ്കിലും തീവണ്ടിയില് വെച്ച് നിങ്ങള് ലഹരിയ്ക്ക് അടിപ്പെട്ടാല് മരിക്കാന് എളുപ്പമാണ്. കാരണം നിങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാനോ മറ്റോ യാതൊരു സംവിധാനവുമില്ല. നിങ്ങള്ക്കൊപ്പം ആരുമില്ലെങ്കില് കൂടി, യാത്രക്കാരില് ഏറെപ്പേരൊന്നും അവരുടെ യാത്ര മുടക്കി നിങ്ങള്ക്ക് വൈദ്യസഹായം ലഭ്യമാക്കാന് ശ്രമിക്കില്ല.
എന്നാല് ഞാന് സാക്ഷിയായ സംഭവത്തില് പട്ടാളക്കാരന്റേത് ശുഭപര്യവസാനമായിരുന്നു. വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ പ്രധാനപ്പെട്ട സ്റ്റേഷനുകളിലും MOC (Movement Control Office) എന്ന പേരില് തീവണ്ടിയില് യാത്ര ചെയ്യുന്ന പട്ടാളക്കാരെ സഹായിക്കാനായി ഒരു ഓഫീസ് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ ഞാന് ആ പട്ടാളക്കാരനെ എം.ഒ.സിയില് എത്തിക്കുകയും അവിടെയുള്ളവര് അയാളുടെ യൂണിഫോമിലുള്ള ബാഡ്ജ് കണ്ടയുടന് ഏത് സേനയിലുള്ളയാളാണെന്ന് ഉടന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ആവശ്യമായ വൈദ്യസഹായം ലഭ്യമാക്കുകയും ചെയ്തു. ആ പട്ടാളക്കാരന് ഭാഗ്യവാനായിരുന്നു.
എന്നാല് എല്ലാവരും ഇതുപോലെ ഭാഗ്യവാന്മാരല്ല. മിക്കവാറും പേര്ക്ക് കയ്യിലുള്ള വിലപ്പെട്ടതെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടും എന്നുമാത്രമല്ല അവര് ലഹരിയ്ക്ക് അടിപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അവരുടെ സിരാ സംവിധാനം തകരുകയും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും തീവണ്ടിയില് നിന്ന് വീണ് മരിക്കുകയും ചെയ്യും.
വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ മോഷണങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തില് ഒരിക്കല് എനിക്ക് താല്പര്യം ജനിച്ചു(വില്യം ഡാര്ലിംപിളിന്റെ 'ദ ലാസ്റ്റ് മുഗള്' എന്ന പുസ്തകം വായിച്ചതിന് ശേഷം). മോഷ്ടാക്കളുടെ വ്യത്യസ്തമായ വഴികള് ഞാന് കേട്ടറിഞ്ഞു. ഇത് അമ്പരപ്പിക്കുന്ന വിഷയമാണ്. യഥാര്ത്ഥത്തില് മോഷണത്തിനും കാട്ടുകൊള്ളയ്ക്കും നൂറ് കണക്കിന് വര്ഷങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യമുണ്ട്. ഇന്ത്യന് റെയില്വെ ഉണ്ടാകുന്നതിനും മുമ്പ് തന്നെ ആളുകളെ ലഹരി കൊടുത്ത് മയക്കി മോഷണം നടത്തുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു. ബനാറസിലേയ്ക്കും ഹരിദ്വാറിലേയ്ക്കും പോകുന്ന തീര്ത്ഥാടകരായിരുന്നു ഇവരുടെ ഇരകള്. മോഷ്ടാക്കള് കുടുംബമായി ഈ തീര്ത്ഥാടകരോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുകയും പതിയെ സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ കാലത്ത് ബനാറസിലെത്താന് ആഴ്ചകളോളം നടക്കേണ്ടിയിരുന്നതിനാല് അവര്ക്ക് വേണ്ടുവോളം സമയമുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങിനെ മോഷ്ടാക്കള് കുട്ടികളടക്കമുള്ള കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഇരകളെ ദിവസങ്ങളോളം വേട്ടയാടുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയ്ക്കിടെ മോഷ്ടാക്കള് തീര്ത്ഥാടകരുടെ വിശ്വാസം സമ്പാദിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം കിട്ടുന്ന തക്കത്തിന് ഇവര് തീര്ത്ഥാടകരുടെ ഭക്ഷണത്തില് മായം ചേര്ക്കുകയും അവരുടെ കൈവശമുള്ള എല്ലാം തട്ടിയെടുത്ത് അപ്രത്യക്ഷരാവുകയും ചെയ്യും. ആ കാലത്ത് ഇലകളും കായകളും ഉപയോഗിച്ചുണ്ടാക്കിയ ലഹരിമരുന്നുകളാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. മാരകമായ ഒന്നും ഇതിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഞാന് പറഞ്ഞുവന്നത് മയക്കിയുള്ള മോഷണം വടക്കേ ഇന്ത്യന് റെയില്വെയെ സംബന്ധിച്ച് പുതിയ കാര്യമല്ല എന്നാണ്. എന്തായാലും കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ച് ഇത് പുതിയ അനുഭവമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. മിക്കപ്പോഴും മോഷ്ടാക്കള് അലോപ്പതി മരുന്നാണ് ലഹരിയായി ഉപയോഗിക്കുന്നതെന്ന് ആശങ്കയുളവാക്കുന്നു. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇരയെ ബോധം കെടുത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യമെന്നതിനാല് ഇവര് മരുന്നിന്റെ കൂടുതല് ഡോസ് ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇതാണ് പലപ്പോഴും ദുരന്തമാകുന്നത്. അതുകൊണ്ട് അപകടം കൂടുതലാണ്.
എപ്പോഴും ഒരു ഇരയാകാനുള്ള സാധ്യത മുന്നില്ക്കണ്ട് മുന്കരുതലുകളെടുക്കുക എന്നതല്ലാതെ വേറെ പ്രത്യേകിച്ച് പരിഹാരമൊന്നും ഇതിനില്ല. ഇത് ദീര്ഘദൂര തീവണ്ടി യാത്രയുടെ സ്വാഭാവിക രസം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. പുതിയ ആളുകളെ പരിചയപ്പെടുന്നതും അവരുമായി അനുഭവങ്ങള് പങ്കുവയ്ക്കുന്നതും ഭക്ഷണം പങ്കിടുന്നതുമൊക്കെയാണ് തീവണ്ടി യാത്രയുടെ സാംസ്കാരിക അനുഭവമെന്നിരിക്കെ പുതിയ സാഹചര്യം ആളുകളെ ഇതില് നിന്ന് വിലക്കുന്നു. ഏതായാലും പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നതിനപ്പുറം ഭക്ഷണമോ പാനീയങ്ങളോ പങ്കുവയ്ക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നിങ്ങളുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും സുരക്ഷയ്ക്ക് ഉത്തമം. നിങ്ങള്ക്കുവേണ്ടി മറ്റുള്ളവര് ഭക്ഷണം വാങ്ങുന്നതിനും അനുവദിക്കരുത്.
താഹിര് ഷായുടെ 'A sorcerers Apprentice' എന്ന പ്രസിദ്ധമായ പുസ്തത്തില് മോഷണത്തെക്കുറിച്ച പറയുന്ന കൗതുകമായ ഒരു കഥ പറഞ്ഞ് ഞാന് ഈ ലേഖനം അവസാനിപ്പിക്കാം.
അഫ്ഗാന് രാജാവിന്റെ പേരക്കുട്ടിയായ ഇതിലെ നായകന് യു.കെയില് നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര തുടങ്ങും മുമ്പ് വടക്കേ ഇന്ത്യയില് തീവണ്ടിയില് മോഷണം നടത്തുന്നവരെക്കുറിച്ചുള്ള മുഴുവന് വിവരങ്ങളും വായിച്ചയാളാണ്. അയാള് അലിഗഡില് നിന്ന് കൊല്ക്കത്തയിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര തുടങ്ങും മുമ്പ് പാസ്പോര്ട്ട് അടക്കം തന്റെ കയ്യിലുള്ള വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനങ്ങളെല്ലാം കെട്ടിപ്പെറുക്കി തീവണ്ടിയിലെ സീറ്റിനോട് ചേര്ത്ത് ബന്ധിപ്പിച്ചു. താനൊരു സമ്പന്നനാണെന്ന് കരുതാതിരിക്കാന് അയാള് സാധാരണ ഇന്ത്യന് വസ്ത്രമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അന്ന് വൈകീട്ട് നവ ദമ്പതികളായ രണ്ട് പേര് അയാളുടെ കമ്പാര്ട്ട്മെന്റില് കയറുകയും അയാളുടെ സീറ്റിന് മറുവശത്തായി ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു. പെണ്കുട്ടി സര്വാഭരണ വിഭൂഷിതനായിരുന്നു. ചെറുപ്പക്കാരനെ കണ്ടാല് ഒറ്റനോട്ടത്തില് നിഷ്കളങ്കനാണെന്ന് തോന്നും. അപ്പോള് കഥയിലെ നായകന് അവരോട് മോഷണത്തിന്റെ സാധ്യതകളെക്കുരിച്ച് വശിദീകരിച്ചു. ഇത് കേട്ട് അവര് പരിഭ്രാന്തരായി. ഈ കാര്യങ്ങളെല്ലാം തങ്ങളെ ധരിപ്പിച്ച നായകനോട് അവര് നന്ദി പറഞ്ഞു. പെണ്കുട്ടി തന്റെ ആഭരണങ്ങളെല്ലാം അഴിച്ചെടുത്ത് കയ്യിലുള്ള ബാഗല് സൂക്ഷിക്കുകയും നായകനൊപ്പം അവരും ജാഗരൂകരായി ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു.
സമയം സന്ധ്യയായി. ചെറുപ്പക്കാരന് നായകനോട് തങ്ങള് അല്പം മയങ്ങുകയാണെന്നും ആഭരണങ്ങളടങ്ങുന്ന ബാഗടക്കമുള്ള തങ്ങളുടെ സാധനങ്ങള് ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാമൊയെന്ന് ചോദിച്ചു. കള്ളന്മാരെ ഒഴിവാക്കാന് ഉറക്കം ഉപേക്ഷിക്കാന് തീരുമാനിച്ച നായകന് അവരോട് സമ്മതം മൂളി. ആഭരണങ്ങളുള്ള ബാഗ് അവര് നായകനെ ഏല്പിച്ച് ദമ്പതികള് ഉറങ്ങാന് പോയി. അര്ദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോള് ചെറുപ്പക്കാരന് ഉണരുകയും ഇനി കുറച്ച് നായകനോട് വിശ്രമിച്ചോളാന് പറയുകയും സാധനങ്ങള്ക്ക് അയാള് കാവലിരിക്കാമെന്ന് അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിന് സമ്മതം മൂളിയ നായകന് ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തു. എന്നാല് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് നോക്കുമ്പോള് ആ ദമ്പതികളെയോ അയാളുടെ വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനങ്ങളടങ്ങുന്ന ബാഗുകളോ പാസ്പോര്ട്ടോ കാണാനായില്ല. അവ ആ ദമ്പതികള് മോഷ്ടിച്ചിരുന്നു!
സൂത്രശാലിയായ ഒരാള് എപ്പോഴാണ് എങ്ങനെയാണ് നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നേടുകയെന്ന് ഒരിക്കലും പറയാനാകില്ല. യു.എന്നില് ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു രക്ഷാപ്രവര്ത്തകന് പോലും നല്ലൊരു മോഷ്ടാവിനൊപ്പം വരില്ലെന്ന് ഞാന് സമ്മതിക്കുന്നു ! സദാ ജാഗരൂകരാവുക എന്നത് മാത്രമാണ് നിങ്ങളുടെ രക്ഷയ്ക്കുള്ള ഏക പോംവഴി.
സുരക്ഷിതരായിരിക്കുക.
(അടിയന്തര രക്ഷാപ്രവര്ത്തന വിദഗ്ദ്ധനാണ് മുരളി തുമ്മാരുകുടി. പതിനഞ്ചുവര്ഷമായി ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭയുടെയും വ്യവസായ രംഗത്തെയും രക്ഷാമേഖലകളില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു. അപകടനിവാരണം സംബന്ധിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റുലേഖനങ്ങള് സൈറ്റില് വായിക്കാം. www.muraleethummarukudy.com)
എവിടെയും റോഡ് ഗതാഗതത്തെക്കാള് സുരക്ഷിതമാണ് തീവണ്ടി ഗതാഗതം. ഇതിന് നിരവധി കാരണങ്ങളുണ്ട്. കൃത്യമായിട്ടുള്ള ട്രാക്കുകളിലൂടെയാണ് തീവണ്ടികള് ഓടിക്കുന്നത്. ഈ ട്രാക്കുകളിലേയ്ക്ക് മറ്റെന്തെങ്കിലും കയറിവരുന്നതിനുള്ള സാധ്യത കുറവാണ്. തീവണ്ടികള് ഓടിക്കുന്നത് പരിശീലനം സിദ്ധിച്ചവരും ആ ജോലി ചെയ്യാന് നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവരുമാണ്. പരിശീലനമില്ലാത്തവരോ വല്ലപ്പോള് ഓടിക്കുന്നവരോ തങ്ങളുടെ സ്വകാര്യ വാഹനങ്ങളുമായി റെയില്വെ ട്രാക്കുകളിലെത്തില്ല (റോഡ്, ജലം, വായു മാര്ഗങ്ങളിലൂടെയുള്ള ഗതാഗതത്തില് ഇത് സംഭവിക്കം). സുരക്ഷാ മാര്ഗങ്ങള് അവലംബിക്കുന്നതില് താല്പര്യമുള്ള സംഘടിത സ്ഥാപനങ്ങളാണ് റെയില്വെ ട്രാക്കുകള് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി ഈ സ്ഥാപനങ്ങള് സ്ഥിരമായി ട്രാക്കുകളുടെ അവസ്ഥയും മറ്റും ഉയര്ന്ന നിലവാരം പുലര്ത്തുന്നെണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുന്നു. ഫലമോ, റെയില് ഗതാഗതം കൂടുതല് സുരക്ഷിതമാകുന്നു.
പതിനായിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റര് ട്രാക്കും ലക്ഷക്കണക്കിന് കമ്പാര്ട്ട്മെന്റുകളും പത്ത് ലക്ഷത്തിലേറെ ജീവനക്കാരും ദിവസേന കോടിക്കണക്കിന് യാത്രക്കാരുമുള്ള ഇന്ത്യന് റെയില്വെയാണ് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ റെയില്വെ എന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചു. ദീര്ഘയാത്രക്ക് ഇതിലേറെ ലാഭകരമായ മറ്റൊരു മാര്ഗമില്ലെന്ന് എനിക്ക് നേരിട്ടറിയാം. പത്ത് വര്ഷത്തിന് ശേഷം കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം തീവണ്ടിയില് യാത്ര ചെയ്തപ്പോള് എനിക്കൊരു കാര്യം ബോധ്യപ്പെട്ടു- സമയനിഷ്ഠ, വേഗത, യാത്രാസൗകര്യം തുടങ്ങിയ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും റെയില്വെ ഏറെ മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എപ്പോഴും നമുക്ക് ഇതിലപ്പുറം ആഗ്രഹിക്കുകയും ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യാം. എന്നാല്, ഇത്രയും വലിയ സ്ഥാപനം ഇത്രയും കാര്യക്ഷമമായി നടത്തുകയും കുറഞ്ഞ ചെലവില് യാത്രാസൗകര്യം ഏര്പ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ഇന്ത്യന് റെയില്വെയുടെ നടത്തിപ്പുകാരോട് ആദരവ് തോന്നുന്നു.
ഇന്ത്യയിലെ ട്രെയിന് അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള കൃത്യമായ കണക്കുകള് എന്റെ കൈവശമില്ല (ഈ വിവരങ്ങള് ഇന്ത്യന് റെയില്വെയുടെ വെബ്സൈറ്റിലും റെയില്വെ ടൈംടേബിളുകളിലും ഉള്പ്പെടുത്തുന്നത് നന്നായിരിക്കുമെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്). എന്തായാലും ഇന്റര്നെറ്റില് നിന്ന് എനിക്ക് കിട്ടിയ വിവരങ്ങളില് നിന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത് ഇന്ത്യയില് റെയില് അപകടങ്ങള് കുറഞ്ഞുവരുന്നുണ്ടെന്നാണ്. എന്നാല് ലോകത്തിലെ മറ്റ് റെയില് സംവിധാനങ്ങളുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോള് ഇത് എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് അറിയില്ല. അടുത്ത കാലത്ത്, ഇന്ത്യന് റെയില്വെ ഗതാഗതം സുരക്ഷിതമാക്കാനായി കൂടുതല് പണം ചിലവാക്കുന്നുണ്ടെന്നാണ് ഞാന് മനസ്സിലാക്കുന്നത്. ഇത് തീര്ച്ചയായും നല്ല വാര്ത്തയാണ്.
എങ്കിലും റെയില്വെയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എന്തെങ്കിലും അപകടവാര്ത്തകളില്ലാതെ ഒരാഴ്ച പോലും കടന്നുപോകുന്നില്ല. അത് ഒരുപക്ഷേ കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച തൃശ്ശൂരില് സംഭവിച്ചതുപോലെ ഒരു യുവതി തീവണ്ടിയില് നിന്ന് വീണതാകാം, അതല്ലെങ്കില് ഒരു മാസം മുമ്പ് റെയില്വെ ട്രാക്കിലുള്ള പശുവിനെ ആട്ടാന് ശ്രമിച്ച ആള് അപകടത്തില്പ്പെട്ടതുപോലുള്ള സംഭവമോ ആകാം. മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളില് നിന്ന് കേള്ക്കുന്നതുപോലുള്ള ഭയാനക തീവണ്ടി അപകടങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിട്ടില്ലെന്നത് വലിയ ആശ്വാസമാണ്. എന്നാല്, തീവണ്ടിയില് സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴും സ്വന്തം സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ഈ ലേഖനത്തിലും സ്വയം സുരക്ഷ എങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കാം എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഞാന് പറയുന്നത്. റെയില്വെ എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്ന് നോക്കിയിരിക്കാതെ ചില സുരക്ഷാ മുന്കരുതലുകള് നമ്മുക്ക് തന്നെ എടുക്കാവുന്നതാണ്. റെയില്വേയ്ക്ക് ഒരുപാട് സുരക്ഷാസംവിധാനങ്ങള് ഒരുക്കാം എന്നത് ശരിയാണെങ്കിലും അതിനര്ത്ഥം സ്വന്തം സുരക്ഷയ്ക്കായി നിങ്ങള് ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടതില്ല എന്നതല്ല.
ട്രാക്കുകള് മുറിച്ചുകടക്കുമ്പോള്
ഓരോ വര്ഷവും കേരളത്തില് റെയില്വെ സ്റ്റേഷനിലും മറ്റും ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുമ്പോള് മരിക്കുന്നുവരുടെ കൃത്യം കണക്ക് എന്റെ കയ്യി ലില്ല. എന്തായാലും അത്തരം സംഭവങ്ങള് നമ്മള് സ്ഥിരമായി കേള്ക്കാറുണ്ട്. ഈ മരണങ്ങളെല്ലാം തന്നെ സുരക്ഷിതത്വത്തെക്കുറിച്ച് കുറച്ചുകൂടെ ബോധവാന്മാരായിരുന്നെങ്കില് ഒഴിവാക്കാവുന്നതായിരുന്നു. ഞാന് വായിച്ച ഒരു റിപ്പോര്ട്ടില് പറയുന്നത് ഇന്ത്യന് റെയില്വേക്ക് മൊത്തം 60,000 കിലോമീറ്റര് നീളത്തില് ട്രാക്കുണ്ടെന്നാണ്. ഈ ട്രാക്കിലൂടെ ആളുകള് മുറിച്ചുകടക്കുന്നത് തടയുന്നതിന് മൊത്തമായി വേലി പണിയുക എന്നത് (ബുള്ളറ്റ് ട്രെയിന് ട്രാക്കുകളിലുള്ളതുപോലെ) തത്ത്വത്തില് സാധ്യമാണെങ്കിലും അത് പണച്ചെലവുള്ളതും ട്രാക്കുകള്ക്കടുത്ത് താമസിക്കുന്നവര്ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്നതുമാണ്. അതുകൊണ്ട് ട്രാക്കുകള് മുറിച്ചുകടക്കുമ്പോള് ജനങ്ങള് കുറച്ചുകൂടി ശ്രദ്ധിക്കുമെന്ന് ഇന്ത്യന് റെയില്വെ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതില് തെറ്റില്ല. താഴെ പറയുന്ന ചില ലളിതമായ മുന്കരുതലുകള് കുറെ ജീവനുകള് രക്ഷിക്കാന് ഉപകരിക്കും.
1. ഒരിക്കലും റെയില്വെ ട്രാക്കിലൂടെ നടക്കാതിരിക്കുക. നിങ്ങള് റെയില്വെ ലൈനിനടുത്ത് ജീവിക്കുന്നവരും മുഴുവന് തീവണ്ടികളുടെ സമയവും അറിയുന്നവരുമാണെങ്കില്പ്പോലും. കാരണം കേടുപാടുകള് തീര്ക്കുന്ന വണ്ടിയോ ചരക്ക് വണ്ടിയോ പെട്ടെന്ന് പ്രത്യക്ഷപ്പെടാനും ഒഴിഞ്ഞുമാറാന് കഴിയുന്നതിനുമുമ്പ് നിങ്ങള് അപകടത്തില്പ്പെടാനും സാധ്യതയുണ്ട്.
2. സ്റ്റേഷനിലായാലും മറ്റ് സ്ഥലങ്ങളിലായാലും മേല്പ്പാലമുണ്ടെങ്കില് അതുവഴി മാത്രം യാത്ര ചെയ്യുക, റെയില്വെ ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കാനുള്ള പ്രലോഭനം എത്ര വലുതാണെങ്കിലും. എത്ര പേര് ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും നിങ്ങള് ആ വഴി സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുക.
3. മേല്പ്പാലമില്ലാത്ത പ്രദേശങ്ങളിലാണെങ്കില് ഇരുവശത്തുനിന്നും സുരക്ഷിതമെന്ന് കരുതുന്ന ദൂരത്തുനിന്ന് ട്രാക്കുകള് കാണുന്നവിധമുള്ള സ്ഥലത്തുവെച്ച് മാത്രം ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുക. നിന്ന്, ഇരുവശവും നിരീക്ഷിച്ച് പെട്ടെന്ന് ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുകയാണ് ചെയ്യേണ്ടത്. നിങ്ങള്ക്ക് സുരക്ഷിതമെന്ന് തോന്നുമ്പോള് മാത്രം ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുക.
4. നിങ്ങള് ട്രാക്കിനടുത്തും തീവണ്ടി വളരെ ദൂരെയുമാണെങ്കിലും തീവണ്ടി കടന്നുപോയതിന് ശേഷം മാത്രം ട്രാക്ക് മുറിച്ചുകടക്കുക. കാരണം തീവണ്ടിയുടെ നില, വേഗത, സ്ഥാനം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള നിങ്ങളുടെ വിലയിരുത്തല് തെറ്റാന് സാധ്യതയുണ്ട്.
കാവല്ക്കാരനുള്ള ലെവല് ക്രോസുകളില്
ഇന്ത്യന് റെയില്വേയുടെ സുരക്ഷാ റിപ്പോര്ട്ടനുസരിച്ച് 20,000ത്തോളം കാവല്ക്കാരുള്ള ലെവല് ക്രോസുകളും 16,000ത്തോളം കാവല്ക്കാരില്ലാത്ത ലെവല് ക്രോസുകളുമുണ്ട്. അപകടങ്ങളില് 16 ശതമാനം സംഭവിക്കുന്നത് കാവല്ക്കാരില്ലാത്ത ലെവല് ക്രോസുകളിലാണെന്ന് റി പ്പോര്ട്ടില് പറയുന്നു. ഇത് മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്, പ്രത്യേകിച്ചും റോഡിനും റെയില്വേ ലൈനിനുമിടയില് കാവലില്ലാത്ത അവസ്ഥയില്. എന്നാല്, നാല് ശതമാനം വരുന്ന അപകടങ്ങള് സംഭവിക്കുന്നത് കാവല്ക്കാരനുള്ള ലെവല് ക്രോസുകളിലാണെന്നത് അത്ഭുതകരമാണ്.
കേരളീയരായ നമ്മളെ ഇത് അത്ഭുതപ്പെടുത്തേണ്ടതില്ല. അമൃത ആസ്പത്രിയ്ക്കടുത്തുള്ള ഇടപ്പള്ളി റെയില്വെ ക്രോസില്(ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാന് ഇത് മുറിച്ചുകടക്കാറുണ്ട്) മണിക്കൂറുകളോളം ഗതാഗതം വൈകിച്ച് കിലോമീറ്ററുകളോളം നീണ്ടുകിടക്കുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ നിരയുണ്ടാകാറുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ചിലരെങ്കിലും വരി തെറ്റിച്ച് മുന്നില് കടന്ന്് നേരെ റെയില്വെ ലൈനിന് മുന്നിലെത്തും. തീവണ്ടിയെത്തുന്നതിന് മിനിട്ടുകള്ക്ക് മുമ്പ് റെയില്വെ ക്രോസ് അടച്ചിടുമ്പോള് ചിലര് ബൈക്കടക്കം ബാറിന് കീഴിലൂടെ നൂണ് പെട്ടെന്ന് ഇരുവശവും നോക്കി ക്രോസ് ചെയ്യുന്നു, സമയം ലാഭിക്കാന്. തീര്ച്ചയായും ഗേറ്റ് തുറക്കുന്നത് കാത്ത് ക്യൂവില് കിടക്കുന്ന നൂറുകണക്കിന് ആളുകളെ വിഡ്ഡികളാക്കാന് ഇവര്ക്ക് കഴിഞ്ഞെന്നുവരും. എന്നാല് ഒരു ദിവസം ഇവരുടെ പ്രജ്ഞ ഇവരെ വഞ്ചിക്കും, അതോടെ ഇവര് സ്വര്ഗത്തിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയില് ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളെ പിറകിലാക്കും (ഇടപ്പള്ളിയില് പകുതി മാത്രം പണി കഴിഞ്ഞ മേല്പ്പാലം നിങ്ങള്ക്ക് കാണാനാകും. വര്ഷങ്ങളായി ഇത് ഇങ്ങിനെ തന്നെ കിടക്കുകയാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇത് പൂര്ത്തിയാക്കത്തതെന്ന് എനിക്ക് അത്ഭുതം തോന്നുന്നു. എന്തായാലും അതിന് കൃത്യമായ കാരണമുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്).
റെയില്വെ നെറ്റ്വര്ക്ക് വ്യാപകമായുള്ള സ്വിറ്റ്സര്ലന്റില് കാവല്ക്കാരനുള്ള ലെവല് ക്രോസ് എന്ന സങ്കല്പം നിലവിലില്ല. പകരം തീവണ്ടികള് വരുന്നതിന് മിനിട്ടുകള്ക്ക് മുമ്പ് ഗതാഗതം തടയാന് ഒരു ക്രോസ് ബാര് താഴ്ന്നുവരികയും തീവണ്ടി പോയിക്കഴിഞ്ഞ് മിനിട്ടുകള്ക്കകം ഗതാഗതം പുന:സ്ഥാപിക്കാനായി ഈ ക്രോസ് ബാര് ഉയര്ന്നുപോവുകയും ചെയ്യുന്ന ഓട്ടോമാറ്റിക് സംവിധാനം നിലവിലുണ്ട്. ഈ സംവിധാനത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയെന്തെന്നാല് ഈ ദണ്ഡുകള് റോഡിന്റെ ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് മാത്രമെ നീളുകയുള്ളൂ എന്നതാണ്(അതായത് ഇരുദിശയിലേയ്ക്കും ഗതാഗതമുള്ള ഒരു റോഡില് ക്രോസ് ബാര് ഏത് ദിശയിലേയ്ക്കാണോ ഗതാഗതമുള്ളത് ആ ദിശയില് മാത്രമാണ് ഗതാഗതം തടയുന്നത്). കേരളത്തില് ഈ സംവിധാനം കൊണ്ടുവന്നാല് ബൈക്കുകള്, സ്കൂട്ടറുകള്, ഓട്ടോകള് എന്നിവ മാത്രമല്ല കാറുകളും ടിപ്പറുകളും വരെ ഈ ബാറുകള്ക്ക് കുറുകെ പാഞ്ഞേനേ! എന്നാല് അതുപോലൊന്നും സ്വിറ്റസര്ലന്റില് നടക്കുന്നില്ല.
സുരക്ഷാസംബന്ധമായ ലേഖനങ്ങളില് നിയമങ്ങള് അനുസരിക്കേണ്ടതിനെക്കുറിച്ച് പരാമര്ശിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല, കാരണം അത് സ്വാഭാവികമായി ചെയ്യേണ്ട ഒന്നാണ്. അതുകൊണ്ട് കാവല്ക്കാരനുള്ള ലെവല്ക്രോസില് ക്രോസ് ബാറുകള് നൂണുകടക്കരുതെന്ന് ജനങ്ങളെ ഉപദേശിക്കാന് ഞാനാളല്ല. അതിവേഗതയില് വണ്ടിയോടിക്കുക, മദ്യപിച്ച് വണ്ടിയോടിക്കുക, വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോള് സെല് ഫോണില് സംസാരിക്കുക, ഹെല്മറ്റ് ധരിക്കാതിരിക്കുക തുടങ്ങിയ നിയമലംഘനങ്ങള് ബോധപൂര്വം നടത്തുന്നവര് ഉടനെയോ പിന്നീടോ ജീവന് വിലയായി നല്കേണ്ടിവരും. ഞാന് ശ്രദ്ധ ചെലുത്തുന്നത് നിയമവിരുദ്ധമല്ലാത്തതും ചിലപ്പോഴൊക്കെ ബോധപൂര്വമല്ലാത്തതും എന്നാല് സ്വന്തം സുരക്ഷ അപകടത്തിലാക്കുന്നതുമൊയ ചെയ്തികളിലാണ്. അതുകൊണ്ട് ലെവല്ഡ ക്രോസുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് താഴെ പറയുന്ന നിര്ദേശങ്ങളാണ് എനിക്ക് നല്കാനുള്ളത്.
1. കാവല്ക്കാരനുള്ള ഒരു ലെവല് ക്രോസ് നിങ്ങള്ക്ക് സ്ഥിരമായി കടക്കാനുണ്ടെങ്കില്, കുറച്ച് കൂടുതല് ദൂരം യാത്ര ചെയ്യേണ്ടിവരുമെങ്കില് കൂടി, പകരം ഒരു റൂട്ട് നോക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. ക്യൂവിലാകുമ്പോള് ഷോര്ട്ട് കട്ട് ഉപയോഗപ്പെടുത്താനുള്ള പ്രലോഭനം കൂടുമെന്നതിനാല് അത്തരം സാഹചര്യങ്ങള് ഒഴിവാക്കുന്നതാണ് നല്ലത്.
2. നിങ്ങള് വല്ലപ്പോഴും ചെയ്യുന്ന യാത്രയാണെങ്കില് ഇങ്ങിനെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന സമയം നിങ്ങളുടെ യാത്രാപദ്ധതിയില് ഉള്പ്പെടുത്തുക. അല്ലാതെ റിസ്കെടുത്ത് ഷോര്ട്ട് കട്ട് ഉപയോഗിക്കാന് ശ്രമിക്കരുത്.
3. കാവല്ക്കാരനില്ലാത്ത ലെവല് ക്രോസില് നിങ്ങളുടെ നിരീക്ഷണത്തിലും പ്രജ്ഞയിലും മാത്രം വിശ്വാസമര്പ്പിക്കുക. മുന്നിലുള്ള ആള് വണ്ടിയോടിച്ചതുപോയതുകൊണ്ടും പിന്നിലുള്ള ആള് അക്ഷമനായി ഹോണടിക്കുന്നതുകൊണ്ടും മാത്രം ട്രാക്കിലേയ്ക്ക് വണ്ടി ഓടിച്ചുകയറ്റാതിരിക്കുക. നിങ്ങളുടെ സുരക്ഷയുടെ ഉത്തരവാദിത്തം നിങ്ങളുടേതുമാത്രമാണ്. നിങ്ങളുടെ പിറകിലുള്ള ആള് തിരക്കിലാണെങ്കില് അയാള്ക്ക് നിര്ഭാഗ്യമാണെന്ന് കരുതുക. നിങ്ങള് നിങ്ങളുടേതുമാത്രമായ നിരീക്ഷണങ്ങള് നടത്തുകയും സുരക്ഷിതമായി ക്രോസ് ചെയ്യാമെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തുകയും ചെയ്ത ശേഷം മാത്രം വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുക്കുക.
മരണവാതിലുകള്
ഞാന് പോകുന്ന രാജ്യങ്ങളിലെല്ലാം സാധ്യമാണെങ്കില് ഞാന് തീവണ്ടിയിലാണ് യാത്ര ചെയ്യാറുള്ളത്. ഇതിന് പല കാരണങ്ങളുമുണ്ട്. തീവണ്ടിയില് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള് നിങ്ങള്ക്ക് ആ രാജ്യത്തെ കൂടുതലായി കാണാന് കഴിയുമെന്നതാണ് പ്രധാന കാരണം. ആ രാജ്യത്തെ കൂടുതല് ജനങ്ങളെയും അവരുടെ ജീവിതത്തെയും അതിന്റെ വൈവിധ്യത്തെയും നിങ്ങള്ക്ക് അടുത്ത് കാണാന് കഴിയുക തീവണ്ടിയില് സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴാണ്. അതെനിക്ക് കൂടുതല് സുരക്ഷിതത്വവും നിയന്ത്രണവും തരുന്നു(തീവണ്ടിയില് അടിയന്തിരമായ നിര്ത്താനുള്ള ഒരു ബട്ടണ് ഉണ്ട്. എന്നാലിത് വിമാനത്തിലില്ല!). റോഡ് യാത്രയെക്കാളും വിമാന യാത്രയെക്കാളും പരിസ്ഥിതിയുമായി ഇണങ്ങി നമ്മുക്ക് യാത്ര ചെയ്യാനാവുക തീവണ്ടികളിലാണ്.
ചുരുങ്ങിയത് 25 രാജ്യങ്ങളിലെങ്കിലും ഞാന് തീവണ്ടിയില് യാത്ര ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാല് ഇന്ത്യന് തീവണ്ടികളിലുള്ള തരം വാതിലുകള് വേറെ എവിടെയും കണ്ടിട്ടില്ല. മൂന്ന് സവിശേഷതകളാണ് ഈ വാതിലുകളെ സമാനതകളില്ലാത്തതാക്കുന്നത്. ഒന്നാമതായി, ഈ വാതിലുകള് തീവണ്ടി പുറപ്പെടും മുമ്പ് ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി അടയുന്നില്ല. രണ്ടാമതായി, തീവണ്ടികള് ഓടുമ്പോഴും ഈ വാതിലുകള് തുറക്കാം. മറ്റ് രാജ്യങ്ങളിലെ തീവണ്ടികളില് ഇത് നടക്കില്ല. മൂന്നാമതായി ഈ വാതിലുകള് അസാധാരണമായി കനമുള്ളതാണ്. അതായത് നിങ്ങള് വാതിലിനടുത്ത് നില്ക്കുമ്പോള് വാതില് ശക്തിയോടെ അടയുകയാണെങ്കില് നിങ്ങള് തെറിച്ചുവീഴാം, മരണംവരെ സംഭവിക്കാം. തീവണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നില്ലെങ്കില് കൂടി ഇത് സംഭവിക്കാം. ഇന്ത്യന് റെയില്വേയുടെ യാത്രാ കമ്പാര്ട്ട്മെന്റുകളുടെ വാതിലുകള് ഒരു ആക്രികച്ചവടക്കാരന്റെ സ്വപ്നവും രക്ഷാപ്രവര്ത്തകന്റെ പേടിസ്വപ്നവുമാണ്.
തീവണ്ടി പുറപ്പെടും മുമ്പ് അടയ്ക്കാത്തതും ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് തുറക്കാന് കഴിയുന്നതുമായ വാതിലുകള് ദുരന്തമാണ്. നാം കേട്ടിട്ടുള്ള പല മരണങ്ങളും ഈ രീതിയില് വാതിലുകള് നിര്മിച്ചതിന്റെ ഫലമാണ്. ഇത്തരമൊരു വാതില് നിര്മാണത്തിന് പിന്നില് ശക്തമായ കാരണങ്ങളുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്. എന്നാല് ഇത് തന്നെ ഇപ്പോഴും നിലനിര്ത്തുന്നതിന് വളരെ കുറച്ച് നല്ല കാരണങ്ങളെ കാണൂ. എന്തായാലും ഇത്തരത്തിലുള്ള വാതിലുകള് തെറ്റായ ചില ശീലങ്ങള് നമ്മുടെ സമൂഹത്തിലുണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഇത് കൂടുതല് അപകടങ്ങളുണ്ടാക്കാന് കാരണമാകുന്നു. ഇതില് ചിലതാണ് താഴെ പറയുന്നത്.
1. വേണ്ടപ്പെട്ടവരെ യാത്രയാക്കാനെത്തുന്ന ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും കമ്പാര്ട്ട്മെന്റിനുള്ളിലേയ്ക്ക് കയറുന്നത് റെയില്വെ സ്റ്റേഷനിലെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. അതുപോലെത്തന്നെ യാത്ര പോകുന്നവര് തീവണ്ടി പുറപ്പെടും മുമ്പ് ബന്ധുക്കള്ക്കും സുഹൃത്തുക്കള്ക്കുമൊപ്പം പ്ലാറ്റ്ഫോമില് നില്ക്കുന്നതും സ്ഥിരം കാഴ്ചയാണ്. എല്ലാ ദിവസവും എറണാകുളം സൗത്ത് റെയില്വെസ്റ്റേഷനില് തീവണ്ടി പുറപ്പെട്ടയുടന് ഡസന് കണക്കിന് ആളുകള് വണ്ടിയില് നിന്ന് പുറത്തേയ്ക്ക് ചാടാനും അകത്തേക്ക് ചാടിക്കയറാനും ശ്രമിക്കുന്നത് കാണാം. ഈ ഭ്രാന്തന് ശീലത്തിനിടയ്ക്കാണ് പലരും മരിച്ചിട്ടുള്ളത്. ആധുനിക തീവണ്ടികളിലെ വാതിലുകള് വണ്ടി പുറപ്പെട്ടയുടന് അടയുന്നവയാണ്. ഇത് ആര്ക്കെങ്കിലും ചാടിയിറങ്ങാനോ ചാടിക്കയറാനോ ഉള്ള സാധ്യത ഇല്ലാതാക്കുകയും അതുവഴി ദുരന്തങ്ങള് പൂര്ണമായും ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
2. ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന വണ്ടിയിലെ വാതില് തുറക്കാമെന്നത് ആളുകള്ക്ക് പുറത്തുനിന്ന്് ചാടിക്കയറാനും(ഉദാഹരണത്തിന് സ്റ്റേഷനില് വൈകിയെത്തുന്നവര്) സ്റ്റോപ്പുകളില്ലാത്ത സ്റ്റേഷനുകളില് ചാടിയിറങ്ങാനും(എക്സ്പ്രസ് തീവണ്ടികള്ക്ക് സ്റ്റോപ്പില്ലാത്ത ആലുവ സ്റ്റേഷനില് ഇത് പതിവായി സംഭവിക്കാറുണ്ട്) ഉള്ള സാധ്യതയൊരുക്കിക്കൊടുക്കുന്നു.
3. കൊച്ചിയില് നിന്ന് കാണ്പൂര് വരെ സ്ഥിരമായി 52 മണിക്കൂര് നീണ്ട യാതകള് ചെയ്തപ്പോഴെല്ലാം ഓടുന്ന വണ്ടിയുടെ വാതില്പടികളില് ആളുകള് ഇരിക്കുന്നത് സ്ഥിരം കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഏതെങ്കിലും വളവ് തിരിയുകയോ മറ്റോ ചെയ്യുമ്പോള് വണ്ടിക്കുണ്ടാകുന്ന ഇളക്കം മാത്രം മതി വാതില് വലിച്ചടയാനും അതുവഴി പടികളിലിരിക്കുന്നവര് പുറത്തേയ്ക്ക് വീഴാനും. അത് അവരുടെ മരണത്തിലായിരിക്കും അവസാനിക്കുക. ആധുനിക തീവണ്ടികളില് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് വാതിലുകള് തുറക്കാന് കഴിയില്ല!
4. വാതില് തുറന്നിട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കില് വാഷ് ബേസിനടുത്ത് നില്ക്കുമ്പോഴോ മറ്റൊരു കമ്പാര്ട്ട്മെന്റിലേയ്ക്ക് പോകുമ്പോഴോ വരെ പുറത്തേയ്ക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെടാം. വണ്ടി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് വാതില് അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാണെങ്കില് ഇത് സംഭവിക്കില്ല...
ഇത്തരത്തില് നിര്മിച്ചിരിക്കുന്ന വാതിലുകള് ഒഴിവാക്കാമെന്നും ആധുനിക തീവണ്ടികളിലേതുപോലെ സുരക്ഷിതമായ വാതിലുകള് നിര്മിക്കണമെന്നും ഒരാള്ക്ക് വാദിക്കാന് എളുപ്പമാണ്. എന്നാല് ഓര്ക്കുക, നാല് ലക്ഷം യാത്രാ കോച്ചുകള് ഉള്ള ഇന്ത്യന് റെയില്വേയെക്കുറിച്ചാണ് നാം പറയുന്നതെന്ന്! വാതിലുകളില് മാറ്റം വരുത്തണമെന്ന നിര്ദേശം സ്വീകരിച്ചാല് തന്നെ ഇന്ത്യയിലൊട്ടാകെ അത് നടപ്പിലായിവരാന് പത്ത് വര്ഷമെങ്കിലുമെടുക്കും. അതുകൊണ്ട് ഇന്ത്യന് റെയില്വേയില് നിന്ന് ഈ തീവണ്ടികളിലെ അവസാനത്തെ വാതില് വാങ്ങേണ്ട ആക്രികച്ചവടക്കാരന് ഇനിയും ജനിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പിച്ച് പറയാന് കഴിയും!
എന്തെല്ലാം ശ്രദ്ധിക്കണം?
വാതിലുകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നമ്മളെന്തെല്ലാമാണ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് എന്ന് നോക്കാം.മുകളില് പറഞ്ഞ നിരീക്ഷണങ്ങളില് നിന്ന് അത് വ്യക്തമാണെങ്കിലും അവ ഞാന് വിശദീകരിക്കാം.
1. നിങ്ങള് ആരെയെങ്കിലും യാത്രയാക്കാന് റെയില്വെസ്റ്റേഷനിലേയ്ക്ക് പോവുകയാണെങ്കില് ഒരിക്കലും തീവണ്ടിയില് കയറാതിരിക്കുക. യാത്ര ചെയ്യുന്നവരുടെ കയ്യില് ഭാരമേറിയ സാധനങ്ങളുണ്ടെങ്കില്, അവര്ക്ക് സഹായം ആവശ്യമുണ്ടെങ്കില് റെയില്വെ പോര്ട്ടര്മാരെ സമീപിക്കുക. നമ്മുടെ റെയില്വേ പോര്ട്ടര്മാരില് 99 ശതമാനവും സത്യസന്ധരും ചുരുങ്ങിയ കൂലി മാത്രം വാങ്ങുന്നവരുമാണ്. സ്റ്റേഷന് പുറത്തുള്ള നമ്മുടെ അനുഭവങ്ങള് കാരണമാണ് പലപ്പോഴും നാം പോര്ട്ടര്മാരുടെ സേവനം തേടുന്നതിന് മടിക്കുന്നത്.
2. നിങ്ങളെ യാത്രയാക്കാന് ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടെങ്കില് സ്റ്റേഷന് പുറത്തുവെച്ച് അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് പിരിയാന് ശ്രമിക്കുക. പ്ലാറ്റ്ഫോമില് അവരോടൊപ്പം ചെന്ന് യാത്ര ചോദിക്കരുത്. ഇനി അങ്ങനെ ആവശ്യമായാല്തന്നെ തീവണ്ടി വന്നയുടന് അതിനുള്ളില് കയറുകയും ജനലിലൂടെ യാത്ര പറയുകയും ചെയ്യുക, അല്ലാതെ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്തന്നെ നിന്ന് യാത്രപറയാന് ശ്രമിക്കരുത്.
3. തീവണ്ടി പുറപ്പെടുമ്പോഴോ അതിനുശേഷമോ ഒരിക്കലും വാതില്പ്പടിയില് നില്ക്കുകയോ ഇരിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്.
4. വാഷ് ബേസിന് ഉപയോഗിക്കുമ്പോള് വളരെയധികം ശ്രദ്ധിക്കുക. എന്തിലെങ്കിലും, ആവശ്യമെങ്കില് ടാപ്പില് പിടിക്കുക. വാഷ് ബേസിനില് കൈ കഴുകുമ്പോഴോ ടോയ്ലറ്റിലേയ്ക്ക് പോകുമ്പോഴോ നിങ്ങളുടെ കുട്ടികളെ അശ്രദ്ധമായി വിടരുത്.
5. ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന തീവണ്ടിയില് തുറന്നുകിടക്കുന്ന വാതിലിനരികിലൂടെ പോകുന്നത് ഒഴിവാക്കുക.
6. ഓടുന്ന തീവണ്ടിയില് ചാടിക്കയറാനോ ചാടിയിറങ്ങാനോ ശ്രമിക്കരുത്. ഏതെങ്കിലും തീവണ്ടിയോ സ്റ്റേഷനോ വിട്ടുപോയതുകൊണ്ട് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല. ഏറിയാല് കുറച്ച് മണിക്കൂറുകളോ പണമോ നഷ്ടപ്പെട്ടേക്കാമെന്നുമാത്രം. നിങ്ങളുടെ ജീവന് നഷ്ടപ്പെടുന്നതോ ആയുസ്സ കുറക്കുന്നതോ ആയ അപകടങ്ങളുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കുമ്പോള് അതൊന്നുമല്ല. പ്രത്യേകിച്ചും എല്ലാവരുടെ കയ്യിലും മൊബൈല് ഫോണ് ഉള്ള ഈ കാലത്ത് അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു വിഡ്ഡിത്തവും ചെയ്യേണ്ടതില്ല.
സ്റ്റേഷനുകളിലെ വെള്ളം സുരക്ഷിതമാണ്!
റെയില്വെ സ്റ്റേഷനുകളിലെ പൈപ്പുകളിലുള്ള വെള്ളം കുടിക്കാന് കൊള്ളില്ലെന്നാണ് നമ്മളില് ഭൂരിഭാഗവും കരുതുന്നത്. ഇതിന് പകരം വെള്ളക്കുപ്പികളോ കോളകളോ നാം വാങ്ങുന്നു. ഞാനും അങ്ങിനെ തന്നെയാണ് കരുതിയിരുന്നത്. ഞാന് യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത് വെള്ളക്കുപ്പികള് വാങ്ങാന് കിട്ടിയിരുന്നില്ലാത്തതുകൊണ്ട് വലിയ കുപ്പികളില് വീട്ടില് നിന്ന് വെള്ളം കൊണ്ടുപോവുകയായിരുന്നു പതിവ്. കാണ്പൂര് ഐ.ഐ.ടിയില് പി.എച്ച.ഡി ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന ഡോ.എം.ജി.ഗ്രേഷ്യസ്(ഇപ്പോള് വിശ്വജ്യോതി എഞ്ചിനീയറിങ് കോളേജ് പ്രിന്സിപ്പല്) 1992ല് ഒരു പരീക്ഷണം നടത്തി. അദ്ദേഹം കാണ്പൂരില് നിന്ന് എറണാകുളം വരെയുള്ള എല്ലാ സ്റ്റേഷനുകളില് നിന്നും വെള്ളമെടുത്ത് പരിശോധന നടത്തി. ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തിനും പ്രതീക്ഷകള്ക്കും വിരുദ്ധമായി സ്റ്റേഷനുകളില് നിന്നെടുത്ത വെള്ളം കുടിക്കാന് യോഗ്യമായവയായിരുന്നു(ഇതിന് ഒരപവാദം എറണാകുളം സൗത്ത് റെയില്വെ സ്റ്റേഷനിലെ വെള്ളം മാത്രമായിരുന്നു!).
എന്തായാലും ഈ വിശ്വാസം ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല. ഇന്ന് എല്ലാവരും വെള്ളക്കുപ്പികള് വാങ്ങുന്നു. എന്നാല് ഈ കുപ്പികളിലെ വെള്ളത്തേക്കാള് എത്രയോ സുരക്ഷിതമാണ് പൊതുടാപ്പുകളില് നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വെള്ളമെന്ന് ലോകത്താകമാനം തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതാണ്. അതുകൊണ്ട് വെള്ളക്കുപ്പികള് വില്ക്കുന്നവര് നിങ്ങളുടെ ഭയം, വിവരമില്ലായ്മ എന്നിവ കൊണ്ട് ഉപജീവനം കഴിക്കുന്നവരാണ്. ഇന്ത്യന് റെയില്വേയുടെ മറ്റെല്ലാ സേവനങ്ങളും മെച്ചപ്പെട്ടതോടൊപ്പം ടാപ്പുകളില് നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വെള്ളവും മെച്ചപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്ക് അനുമാനിക്കാവുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് വീണ്ടുമെനിക്ക് ഇന്ത്യന് റെയില്വേയില് സഞ്ചരിക്കേണ്ടിവന്നാല് വാങ്ങുന്ന വെള്ളക്കുപ്പിയ്ക്ക് പകരം സ്റ്റേഷനുകളിലെ ടാപ്പുകളില് നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന വെള്ളമോ അതല്ലെങ്കില് വീട്ടില് നിന്ന് കൊണ്ടുപോകുന്ന വെള്ളമോ മാത്രമെ ഞാന് ഉപയോഗിക്കുകയുള്ളൂ.
തീവണ്ടിയില് വെച്ച് രോഗബാധിതനായാല്
തീവണ്ടിയില് വെച്ച് രോഗബാധിതനാകുന്നത് ഒരു സുരക്ഷാ പ്രശ്നമല്ല. എങ്കിലും പലപ്പോഴും പലരും വണ്ടിയില് രോഗബാധിതരാകുന്നു. ചികിത്സ ലഭിക്കാത്തതിന്റെയും ചിലപ്പോഴൊക്കെ മരിച്ചതിന്റെയും മൃതദേഹം കേരളത്തിലെത്തിക്കാന് സഹായം ലഭിക്കാതെ വിഷമിച്ചതിന്റെയും ദുരന്തകഥകള് നാം കേള്ക്കാറുണ്ട്. വ്യക്തികളെന്ന നിലയില് ഇവയെങ്ങിനെ തടയാമെന്നും എങ്ങിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യാമെന്നും നമ്മുക്ക് പരിശോധിക്കാം.
മുന്കാലങ്ങളില് ഇന്ത്യന് റെയില്വേയ്ക്ക് ഇതുപോലുള്ള നിരവധി പ്രശനങ്ങള് നേരിടേണ്ടിവന്നിട്ടുള്ളതിനാല് ഓരോ സാഹചര്യവും കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള നടപടിക്രമങ്ങളുണ്ടാകുമെന്നത് ഉറപ്പാണ്. ദീര്ഘദൂര തീവണ്ടികളില് ഒരു ഡോക്ടറുടെ സേവനം ലഭ്യമാക്കുമെന്ന് ഇത്തവണത്തെ റെയില് ബജറ്റില് പറയുന്നുണ്ട്. അതുപോലെ പുതിയ മെഡിക്കല് കോളേജുകള് തുടങ്ങാനും ഇന്ത്യന് റെയില്വേയ്ക്ക് പദ്ധതിയുണ്ട്. ദീര്ഘദൂര തീവണ്ടികൡലേതുള്പ്പടെ ഇന്ത്യന് റെയില്വേയ്ക്ക് വേണ്ട ഡോക്ടര്മാര്ക്കാണോ ഇവിടെ പരിശീലനം നല്കുക എന്നറിയില്ല. എന്തായാലും ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയില് ഇതെല്ലാം നടപ്പില് വരാന് സമയമെടുക്കും. അതുവരെ നിങ്ങളുടെയും നിങ്ങളെ ആശ്രയിക്കുന്ന കുടുംബാംഗങ്ങളുടെയും ആരോഗ്യം നിങ്ങള് തന്നെയാണ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്. ഇതിനര്ത്ഥം നിങ്ങള്ക്ക് കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ ആരോഗ്യസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ചും യാത്ര ചെയ്യേണ്ട ദൂരത്തെക്കുറിച്ചും ബോധ്യമുണ്ടായിരിക്കണം എന്നാണ്.
തീവണ്ടിയില് വെച്ചുണ്ടാകാവുന്ന ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളെ ഞാന് രണ്ടായി തിരിക്കാം. ആദ്യത്തേത് തീവണ്ടി യാത്രയ്ക്കിടയില് സംഭവിക്കുന്നത്(അപകടങ്ങള്, അപകടത്തില് നിന്ന് പരിക്കേല്ക്കുന്നത്, വയറുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങള് തുടങ്ങിയവ)ആണ്. രണ്ടാമത്തേത് നേരത്തെത്തന്നെയുള്ള രോഗങ്ങളുടെ ആക്രമണമാണ്(രക്തസമ്മര്ദ്ദം, പ്രമേഹം തുടങ്ങിയവ). മഞ്ഞപ്പിത്തം, ചിക്കന്പോക്സ് എന്നിവ വഷളാകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഞാന് എഴുതുന്നില്ല. കാരണം ഈ രോഗങ്ങളുള്ളവര് യാത്ര ചെയ്യാന് പാടില്ല എന്നതുതന്നെ കാരണം. അതുപോലെ കൂടുതല് മെച്ചപ്പെട്ട ചികിത്സ തേടുന്ന കുടുംബാംഗത്തെയും കൂട്ടിയുള്ള യാത്ര(ഉദാ: കൊച്ചിയില് നിന്ന് വെല്ലൂരിലേയ്ക്ക്). കാരണം അത്തരം സാഹചര്യത്തില് ഡോക്ടര്മാര് രോഗിയുടെ ആരോഗ്യസ്ഥിതിയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങളോട് വ്യക്തമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. മറ്റ് സാഹചര്യങ്ങളില് നാം കൈക്കൊള്ളേണ്ട നടപടികളെക്കുറിച്ചുള്ള നിര്ദേശങ്ങള് താഴെ പറയുന്നു.
1. നിങ്ങള് ആരോഗ്യവാനാണെങ്കില് കൂടി യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള് പനി, വയര് സംബന്ധമായ രോഗങ്ങള്, ചെറിയ തീപ്പൊള്ളല്, മുറിവുകള് എന്നിവയ്ക്കാവശ്യമായ മരുന്നുകള് അടങ്ങുന്ന മെഡിക്കല് കിറ്റ് കൈവശം കരുതേണ്ടതാണ്. ഇത് എന്റെ വ്യക്തിപരമായ അനുഭവത്തില് നിന്ന് പറയുന്നതാണ്.
2. നിങ്ങള്ക്കോ നിങ്ങളുടെ പരിചരണത്തിലുള്ള മറ്റാര്ക്കെങ്കിലുമോ നേരത്തെത്തന്നെ ആരോഗ്യപ്രശ്നമുണ്ടെങ്കില് യാത്രയക്ക് മുമ്പ് ഡോക്ടറുടെ ഉപദേശം തേടണം. യാത്രയുടെ ദൂരം, എടുക്കുന്ന സമയം എന്നിവയെല്ലാം ഡോക്ടറുടെ ശ്രദ്ധയില്പ്പെടുത്തുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉപദേശമനുസരിച്ച് മാത്രം യാത്ര ചെയ്യേണ്ടതുമാണ്. വല്ല മുന്കരുതലുകളുമെടുക്കണമെന്ന് ഡോക്ടര് നിര്ദേശിച്ചാല് അത് അനുസരിക്കുക. പ്രത്യേകതരം മരുന്നുകള്, പ്രത്യേകതരം ഭക്ഷണം, രണ്ട് ഘട്ടങ്ങളായി യാത്ര ചെയ്യുക എന്നിവയെല്ലാം ഡോക്ടറുടെ ഉപദേശത്തില്പ്പെടാം. ദീര്ഘയാത്രകള് വളരെ നേരത്തെ തീരുമാനിച്ചതാണെങ്കില്, സാധ്യമാവുമെങ്കില് വിമാനത്തെ ആശ്രയിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. വേഗം ചികിത്സ ലഭ്യമാക്കാം എന്നതുതന്നെ കാരണം.
3. നിങ്ങളുടെ മുന്കരുതലുകള്ക്ക് ശേഷവും രോഗിയുടെ നില വഷളാവുകയാണെങ്കില് തീവണ്ടിയിലുള്ള അധികൃതരുമായി സംസാരിക്കുക. മിക്കവാറും വണ്ടിയില് യാത്ര ചെയ്യുന്നവരില് തന്നെ ഡോക്ടര്മാരുണ്ടാവും. ടി.ടി.ഇയ്ക്കോ മറ്റ് യാത്രക്കാര്ക്കോ ഇത് കണ്ടെത്താനാകും(ചാര്ട്ടിലെ പേരിനൊപ്പമുള്ള ഡോക്ടര് വിശേഷണത്തിലൂടെയാണിത്. ഞാന് എന്റെ പേരിന്റെ കൂടെ 'ഡോ.' എന്ന് ഉപയോഗിക്കാത്തതിനുള്ള കാരണങ്ങളിലൊന്ന് ഞാനൊരു വൈദ്യ ഡോക്ടറാണെന്നും സഹായം ലഭിക്കുമെന്നും ആരെങ്കിലും ഒരു നിമിഷത്തേയ്ക്കെങ്കിലും പ്രതീക്ഷിക്കരുതെന്ന് കരുതിയാണ്). യാത്രയില് ആവശ്യമുള്ള പക്ഷം ഒരു ഡോക്ടറുടെ സഹായം ലഭിച്ചാല് സ്ഥിതിഗതികള് നിയന്ത്രണത്തില് കൊണ്ടുവരാന് കഴിയും.
4. തീവണ്ടിയില് വെച്ച് ഡോക്ടര്മാരുടെ സഹായം ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലോ, ഏതെങ്കിലും സ്റ്റേഷനില് നിന്ന് വൈദ്യസഹായം തേടാന് ടി.ടി.ഇ ഉപദേശിക്കുകയോ അഥവാ ടി.ടി.ഇയുടെ സഹായമൊന്നും ലഭിക്കാതിരിക്കുകയോ ആണെങ്കില് യാത്ര മുറിക്കാന് മടിക്കേണ്ട. ദീര്ഘദൂരയാത്രയില് ശരിയായ തീരുമാനമെടുക്കാത്തതിന്റെ ദുരന്തഫലം അനുഭവിക്കുന്നതിനേക്കാള് എന്തുകൊണ്ടും നല്ലത് യാത്ര മുറിച്ചുണ്ടാകുന്ന അസൗകര്യം സഹിക്കുന്നതാണ്.
5. ഇന്ന് മിക്കവാറും പ്രധാനപ്പെട്ട റെയില്വെ സ്റ്റേഷന് നിലകൊള്ളുന്ന നഗരങ്ങളിലെല്ലാം എല്ലാ സജ്ജീകരണങ്ങളോടും കൂടിയുള്ള ആസ്പത്രികളുണ്ട്. എവിടെയും എ.ടി.എം കൗണ്ടറുകളുമുള്ളതിനാല് വൈദ്യസഹായം ലഭിക്കാന് ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമുണ്ടാകില്ല. യാത്ര മുറിച്ചാലുണ്ടാകുന്ന അസൗകര്യം കണക്കാക്കിയും വണ്ടിയില് വൈദ്യസഹായം ലഭിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിലും വെറുതെ സമയം കളയുമ്പോഴാണ് ദുരന്തങ്ങളുണ്ടാകുന്നത്. ഓര്ക്കുക ജീവന് നിങ്ങളുടേതാണ്! വേണ്ടവിധത്തിലുള്ള വൈദ്യസഹായം ലഭ്യമായില്ലെന്ന നിങ്ങളുടെ ആരോപണം ശരിയാണെങ്കില് കൂടി കാര്യമില്ല. കാരണം അപ്പോഴേയ്ക്കും ജീവന് നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകും. നിങ്ങള് ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് ശരിയായ വൈദ്യസഹായം ലഭിക്കാനുള്ള സാധ്യതകള് തേടുകയാണ്, അല്ലാതെ ആരെയെങ്കിലും ചുമതലാബോധം പഠിപ്പിക്കുകയല്ല.
6. നിങ്ങള് ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്യുകയും എല്ലാ തീരുമാനങ്ങളും സ്വയമെടുക്കേണ്ടി വരികയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യമാണ് മറ്റൊന്ന്. ഇന്ന് ഇതൊന്നുമൊരു പ്രശ്നമല്ല. നിങ്ങളുടെ സഹായത്തിനെത്തുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ളവരെ ബന്ധപ്പെടാന് എല്ലാവരുടെ കയ്യിലും മൊബൈല് ഫോണുള്ള ഈ കാലത്ത് ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകില്ല. മറ്റുള്ളവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണോ എന്ന ധര്മസങ്കടം നിങ്ങളിലുണ്ടാവുക സ്വാഭാവികമാണ്. എങ്കിലും മുന്കരുതലിന് പ്രാധാന്യം കൊടുക്കുക. നേരത്തെത്തന്നെ രോഗമുള്ള ഒരാളാണ് നിങ്ങളെങ്കില് നിങ്ങള് ഉപയോഗിക്കുന്ന മരുന്നിനെക്കുറിച്ചും രോഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദ വിവരങ്ങളും കൈവശം തന്നെയുണ്ടാകണം. (മദ്യപിച്ച് വണ്ടിയോടിച്ചെന്ന് കരുതി പോലീസ് കസ്റ്റഡിയിലെടുത്ത രോഗിയായ ഒരു സര്ക്കാര് ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ മരണം ഉദാഹരണമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രോഗത്തെപ്പറ്റി കൃത്യമായ വിവരമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില് ഒരു പക്ഷേ രക്ഷിക്കാമായിരുന്നു).
7. നിങ്ങള് ഒറ്റയ്ക്കോ കൂട്ടമായോ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള് തീവണ്ടി എന്തെങ്കിലും അപകടത്തില്പ്പെടുകയാണെങ്കില് (സൈന്തിയയിലുണ്ടായത് പോലെ) എങ്ങിനെയാണ് നിങ്ങള്ക്ക് രക്ഷപ്പെടാനാവുക? നിങ്ങള് ഒരു സൈക്കിളില് വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു കടയിലേയ്ക്കാണ് പോകുന്നതെങ്കിലും അതല്ല വിമാനത്തില് മറ്റൊരു ഭൂഖണ്ഡത്തിലേയ്ക്കാണ് പോകുന്നതെങ്കിലും യാത്രയുടെ കൃത്യമായ വിവരം വീട്ടിലുള്ളവരെ അറിയിച്ചിരിക്കണം. മൊബൈല് ഫോണിന്റെ ഈ കാലത്ത് നിങ്ങളുടെ ഭാര്യയ്ക്കോ, അച്ഛനോ സഹോദരനോ യാത്രയുടെ വിവരം കാണിച്ച് ഒരു എസ്.എം.എസ് അയയ്ക്കാന് യാതൊരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ല. അങ്ങിനെയാണെങ്കില് അപകടമുണ്ടായിട്ടുണ്ടെന്ന ബ്രേക്കിങ് ന്യൂസ് ടി.വിയില് നിന്ന അറിയുന്നയുടന് തന്നെ നിങ്ങള് യാത്ര ചെയ്യുന്ന വണ്ടിയാണോ അപകടത്തില്പ്പെട്ടതെന്ന് ബന്ധുക്കള്ക്ക് അറിയാന് കഴിയും. അഥവാ നിങ്ങള് അപകടത്തില്പ്പെട്ട തീവണ്ടിയിലുണ്ടെങ്കില്, നിങ്ങള് സുരക്ഷിതനാണെങ്കില് ഉടന് തന്നെ മൊബൈല് ഫോണില് ബന്ധുക്കളുമായി ബന്ധപ്പെടുകയും എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്നും അപ്പോഴത്തെ നിങ്ങളുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും അവരെ അറിയിക്കുക. ഇതിന് സാധിച്ചില്ലെങ്കില് അടുത്തുള്ള കോണ്ടാക്ട് പോയിന്റിലെങ്കിലും അറിയിക്കുക. അങ്ങിനെ ചെയ്താല് നിങ്ങളെ കണ്ടെത്താനും നിങ്ങള്ക്ക് വേണ്ട സഹായമെത്തിക്കാനും കഴിയും. നിങ്ങള് ഈ സാഹചര്യത്തിലാണുള്ളതെങ്കില് ഏറെ ആശ്വസിക്കാനും സഹായമെത്തുമെന്ന പ്രതീക്ഷയില് സമാധാനിക്കാനും കഴിയും.
ആരെങ്കിലും മരിച്ചാല്
8. ഇനി ഏറ്റവും ദു:ഖകരമായ അവസ്ഥ വിവരിക്കാം. നിങ്ങള് കുടുംബത്തോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുകയും അപകടത്തില്പ്പെട്ട് കൂട്ടത്തിലുള്ള ആരെങ്കിലും മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം. ഏറെ വൈകാരികവും തളര്ത്തുന്നതുമായ ഇത്തരം അവസ്ഥ നേരിടാന് നിങ്ങള് സജ്ജരായിരിക്കുകയില്ല. ഇവിടെയാണ് നിങ്ങള്ക്ക് എളുപ്പം അംഗീകരിക്കാന് കഴിയാത്ത ഒരു നിര്ദേശം എനിക്ക് തരാനുള്ളത്. മരിച്ച ആള് ഏറ്റവും വേണ്ടപ്പെട്ട ആളാണ്, ഇത് ജീവിതത്തിലൊരിക്കല് മാത്രം നടക്കാനിടയുള്ള സംഭവമാണ്. എല്ലാം ശരിതന്നെ, പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കണം. നിങ്ങളൊഴികെയുള്ള മറ്റെല്ലാവര്ക്കും (റെയില്വെ-ആസ്പത്രി അധികൃതര്, പോലീസ് എന്നിവര്ക്കെല്ലാം) മരിച്ച ആള് മറ്റൊരു മൃതദേഹം മാത്രമാണ്. അതുകൊണ്ട് അവര് അതിനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുക ചട്ടപ്രകാരം മാത്രമായിരിക്കും. നിങ്ങള് കാണിക്കുന്ന അതേ ബഹുമാനവും അടിയന്തിരശ്രദ്ധയുമൊന്നും മറ്റുള്ളവര് കാണിച്ചെന്നുവരില്ല.
9. 99 ശതമാനം സാഹചര്യത്തിലും മൃതദേഹം നിങ്ങള് നാട്ടിലേയ്ക്ക് എത്രയും പെട്ടെന്ന് കൊണ്ടുപോകാനാണ് ആഗ്രഹിക്കുക. എന്തായാലും ആള് മരിച്ചതോടെ എല്ലാത്തിനും അവസാനമായിരിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. അതുകൊണ്ട് ബാക്കി കാര്യങ്ങള് ചെയ്യാന് ആവശ്യത്തിലേറെ ധൃതി കാണിക്കേണ്ടതില്ല. മതാചാരങ്ങളനുസരിച്ച് മൃതദേഹം വേഗം സംസ്കരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്നാല് രാജ്യാന്തരതലത്തിലുള്ള യാത്രകള് വര്ദ്ധിച്ചിട്ടുള്ള ഇക്കാലത്തെ പ്രായോഗിക ബുദ്ധിമുട്ടുകള് എല്ലാവര്ക്കുമറിയാം. മധ്യേഷ്യന് രാജ്യങ്ങളില് മൃതദേഹം നടപടിക്രമങ്ങള് കഴിഞ്ഞ് വിട്ടുകിട്ടാന് മാസങ്ങളെടുക്കാറുണ്ട്. ഇത്തരം അവസ്ഥകളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാന് നമ്മുടെ സമൂഹവും ശീലിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ കേസില് ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസത്തെ കാലതാമസമുണ്ടായാലും ബഹളം വെക്കേണ്ടതില്ല.
10. ഇത് നിങ്ങള്ക്ക് അംഗീകരിക്കാന് ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് പ്രായോഗികമായ അനുഭവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്ത്തന്നെ എനിക്കറിയാം. പ്രത്യേകിച്ചും നിങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാള് കണ്മുന്നില് വെച്ച് മരിക്കുമ്പോള് ദു:ഖം നിങ്ങളെ കീഴ്പ്പെടുത്തുകയും കുറ്റബോധത്താല് (യാത്ര ചെയ്യരുതായിരുന്നു, നേരത്തെത്തന്നെ വൈദ്യസഹായം നല്കേണ്ടതായിരുന്നു, ഏറ്റവും നല്ല വൈദ്യസഹായം നല്കാന് കഴിഞ്ഞില്ല തുടങ്ങിയ ചിന്തകള്) നിങ്ങള് നീറുകയും ചെയ്യുമ്പോള്. ഒരു വ്യക്തിയെന്ന നിലയില് നിങ്ങള്ക്കൊറ്റയ്ക്ക് മൃതദേഹം നാട്ടിലേയ്ക്കയയ്ക്കാനുള്ള നടപടിക്രമങ്ങള് പൂര്ത്തിയാക്കാന് കഴിയില്ല. നിങ്ങള് തളരുകയും നിരാശനാവുകയും ചെയ്തിട്ടുള്ളതിനാല് പ്രജ്ഞ നശിക്കുകയും ആവശ്യമില്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യും. മൃതദേഹം വിട്ടുകിട്ടുന്നതിനുള്ള നടപടിക്രമങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തര്ക്കങ്ങളെത്തുടര്ന്ന് ഒരു ഡോക്ടറെയോ, അറ്റന്ഡറെയോ, റെയില്വെ ഉദ്യോഗസ്ഥനെയോ ആക്രമിച്ചതിന് നിങ്ങള്ക്കൊട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത നഗരത്തില് ഒരു പോലീസ് കേസ്സിലകപ്പെട്ടാല് അത് ദുരന്തമാകും. നിങ്ങള് ഏത് മൃതദേഹത്തിന് വേണ്ടിയാണോ ബഹളം വയ്ക്കുന്നത് അത് നിങ്ങള്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാകാം, എന്നാല് മറ്റാര്ക്കും അത്തരം വികാരങ്ങളുണ്ടാകേണ്ടതില്ലെന്ന കാര്യം മറക്കരുത്.
11. അതുകൊണ്ട് ആള് മരിച്ചെന്ന് ഉറപ്പായാല് മൃതദേഹം വിട്ടുകിട്ടുന്നതിനുള്ള നടപടിക്രമങ്ങളുമായി മരിച്ചയാളുടെ ഉറ്റ ബന്ധുക്കള് മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് ഉചിതമായിരിക്കുകയില്ല. അതിനുപകരം നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്തുക്കളെയോ മലയാളി സന്നദ്ധസംഘടനകളെയോ സമീപിക്കുക. ഇവരാരുമില്ലെങ്കില് ഇതിനായി നാട്ടില് നിന്ന് ആരെയെങ്കിലും വരുത്തുക. ഇതിന് രണ്ട് ദിവസത്തെ സമയം വേണ്ടിവന്നാല് കൂടിയും അത് കാര്യമാക്കേണ്ടതില്ല. മരിച്ചയാള്ക്ക് വേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്യാന് കഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കുക. സ്ഥിതിഗതികള് കൂടുതല് വഷളാക്കാതിരിക്കുക.
തീവണ്ടിയിലെ കൊള്ളകള്
തീവണ്ടിയില് ലഹരി ഉപയോഗിച്ച് ബോധം കെടുത്തുന്നത് ഒരു സുരക്ഷാപ്രശ്നമല്ല: കേരളത്തില് ഇപ്പോള് സഹയാത്രക്കാരന് നല്കുന്ന ഭക്ഷണമോ പാനീയമോ കഴിച്ച് ബോധം കെട്ട് മോഷണത്തിന് ഇരയാകുന്ന വാര്ത്ത കേള്ക്കാതെ ഒരു മാസം പോലും കടന്നുപോകുന്നില്ല. എന്നിട്ടും ഇരകള്ക്ക് ഒരു പഞ്ഞവുമുണ്ടാകുന്നില്ലെന്നത് എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത് 'വിസ തട്ടിപ്പ്' പോലെയാണ്. നമ്മള് ഇപ്പോഴും ഇത്തരം കഥകള് കേട്ടിട്ടും ഇതില് നിന്നൊന്നും പഠിക്കുന്നില്ല !
ആളുകള്ക്ക് ലഹരിമരുന്ന് നല്കി മോഷണം നടത്തുന്നതുപോലുള്ള കുറ്റകൃത്യങ്ങള് ഞാന് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രക്ഷാപ്രവര്ത്തനത്തില് പെടുന്നില്ല. എങ്കിലും അതിനെക്കുറിച്ചും ചിലതുപറയാനുണ്ട്. യാത്രക്കാര് സ്വീകരിക്കേണ്ട സുരക്ഷാ നടപടിയേക്കാള് കൂടുതലായി അധികൃതരും സംവിധാനവും ഒരുക്കേണ്ട സുരക്ഷാ നടപടിയിലുള്ള വീഴ്ച കൊണ്ടാണിത് സംഭവിക്കുന്നത് എന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇതിനെക്കുറിച്ചും പരാമര്ശിക്കേണ്ടിവരുന്നത്. നമ്മള് സ്വയം സ്വീകരിക്കേണ്ട സുരക്ഷാ നടപടികളില് ഉള്പ്പെടുന്നതാണ് ഈ പ്രശ്നവുമെന്ന് ജനങ്ങള് കരുതുന്നു. എനിക്കാണെങ്കില് നിങ്ങളോട് പങ്ക് വയ്ക്കാന് ഇത്തരത്തിലുള്ള അനുഭവങ്ങളുണ്ട് താനും.
ലഹരി ഉപയോഗിച്ച് ആളുകളെ മയക്കുന്നത് കേരളത്തിന് പുതിയ അനുഭവമാണെങ്കിലും ഇന്ത്യന് റെയില്വേയ്ക്കിത് പുത്തരിയല്ല. 1988ല് കാണ്പൂര് റെയില്വെസ്റ്റഷനില് വെച്ച് ഒരു സെമിനാറില് പങ്കെടുക്കാനെത്തിയ പ്രതിനിധികളെ സ്വീകരിക്കുന്നതിനിടയില് മറ്റൊരു കമ്പാര്ട്ടുമെന്റില് നിന്ന് ബലിഷ്ഠനായ ഒരു കരസേനാ ഉദ്യോഗസ്ഥനെ ഉന്തി പുറത്താക്കുന്നത് കാണാനിടയായി. അദ്ദേഹം നടക്കാന് കഴിയാതെ അവിടെത്തന്നെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു. പട്ടാള യൂണിഫോം ധരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈവശം മറ്റ് സാധനങ്ങളോ പെട്ടികളോ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അയാളെ തീവണ്ടിയില് നിന്ന ഇറക്കാന് ശ്രമിക്കുകയായിരുന്ന കൂടെയുള്ള യാത്രക്കാര് അയാള്ക്ക് ലഹരി നല്കി കൊള്ളയടിക്കപ്പെട്ടു എന്ന് ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന് വൈദ്യസഹായം ലഭിച്ചില്ലെങ്കില് തീവണ്ടിയില് നിന്ന് വീണ് മരിക്കുമെന്ന് അവര് ഭയപ്പെട്ടിരുന്നു.
ഇതാദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഞാന് ഇത്തരമൊരു സംഭവത്തിന് സാക്ഷിയാകുന്നത്. ഇന്ത്യന് റെയില്വെയുടെ ഏതെങ്കിലും തീവണ്ടിയില് വെച്ച് നിങ്ങള് ലഹരിയ്ക്ക് അടിപ്പെട്ടാല് മരിക്കാന് എളുപ്പമാണ്. കാരണം നിങ്ങളെ ശ്രദ്ധിക്കാനോ മറ്റോ യാതൊരു സംവിധാനവുമില്ല. നിങ്ങള്ക്കൊപ്പം ആരുമില്ലെങ്കില് കൂടി, യാത്രക്കാരില് ഏറെപ്പേരൊന്നും അവരുടെ യാത്ര മുടക്കി നിങ്ങള്ക്ക് വൈദ്യസഹായം ലഭ്യമാക്കാന് ശ്രമിക്കില്ല.
എന്നാല് ഞാന് സാക്ഷിയായ സംഭവത്തില് പട്ടാളക്കാരന്റേത് ശുഭപര്യവസാനമായിരുന്നു. വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ എല്ലാ പ്രധാനപ്പെട്ട സ്റ്റേഷനുകളിലും MOC (Movement Control Office) എന്ന പേരില് തീവണ്ടിയില് യാത്ര ചെയ്യുന്ന പട്ടാളക്കാരെ സഹായിക്കാനായി ഒരു ഓഫീസ് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ ഞാന് ആ പട്ടാളക്കാരനെ എം.ഒ.സിയില് എത്തിക്കുകയും അവിടെയുള്ളവര് അയാളുടെ യൂണിഫോമിലുള്ള ബാഡ്ജ് കണ്ടയുടന് ഏത് സേനയിലുള്ളയാളാണെന്ന് ഉടന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് ആവശ്യമായ വൈദ്യസഹായം ലഭ്യമാക്കുകയും ചെയ്തു. ആ പട്ടാളക്കാരന് ഭാഗ്യവാനായിരുന്നു.
എന്നാല് എല്ലാവരും ഇതുപോലെ ഭാഗ്യവാന്മാരല്ല. മിക്കവാറും പേര്ക്ക് കയ്യിലുള്ള വിലപ്പെട്ടതെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടും എന്നുമാത്രമല്ല അവര് ലഹരിയ്ക്ക് അടിപ്പെടുകയും ചെയ്യും. അവരുടെ സിരാ സംവിധാനം തകരുകയും ചിലപ്പോഴെങ്കിലും തീവണ്ടിയില് നിന്ന് വീണ് മരിക്കുകയും ചെയ്യും.
വടക്കേ ഇന്ത്യയിലെ മോഷണങ്ങളുടെ ചരിത്രത്തില് ഒരിക്കല് എനിക്ക് താല്പര്യം ജനിച്ചു(വില്യം ഡാര്ലിംപിളിന്റെ 'ദ ലാസ്റ്റ് മുഗള്' എന്ന പുസ്തകം വായിച്ചതിന് ശേഷം). മോഷ്ടാക്കളുടെ വ്യത്യസ്തമായ വഴികള് ഞാന് കേട്ടറിഞ്ഞു. ഇത് അമ്പരപ്പിക്കുന്ന വിഷയമാണ്. യഥാര്ത്ഥത്തില് മോഷണത്തിനും കാട്ടുകൊള്ളയ്ക്കും നൂറ് കണക്കിന് വര്ഷങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യമുണ്ട്. ഇന്ത്യന് റെയില്വെ ഉണ്ടാകുന്നതിനും മുമ്പ് തന്നെ ആളുകളെ ലഹരി കൊടുത്ത് മയക്കി മോഷണം നടത്തുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു. ബനാറസിലേയ്ക്കും ഹരിദ്വാറിലേയ്ക്കും പോകുന്ന തീര്ത്ഥാടകരായിരുന്നു ഇവരുടെ ഇരകള്. മോഷ്ടാക്കള് കുടുംബമായി ഈ തീര്ത്ഥാടകരോടൊപ്പം യാത്ര ചെയ്യുകയും പതിയെ സൗഹൃദം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ കാലത്ത് ബനാറസിലെത്താന് ആഴ്ചകളോളം നടക്കേണ്ടിയിരുന്നതിനാല് അവര്ക്ക് വേണ്ടുവോളം സമയമുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങിനെ മോഷ്ടാക്കള് കുട്ടികളടക്കമുള്ള കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഇരകളെ ദിവസങ്ങളോളം വേട്ടയാടുന്നു. ഈ പ്രക്രിയയ്ക്കിടെ മോഷ്ടാക്കള് തീര്ത്ഥാടകരുടെ വിശ്വാസം സമ്പാദിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം കിട്ടുന്ന തക്കത്തിന് ഇവര് തീര്ത്ഥാടകരുടെ ഭക്ഷണത്തില് മായം ചേര്ക്കുകയും അവരുടെ കൈവശമുള്ള എല്ലാം തട്ടിയെടുത്ത് അപ്രത്യക്ഷരാവുകയും ചെയ്യും. ആ കാലത്ത് ഇലകളും കായകളും ഉപയോഗിച്ചുണ്ടാക്കിയ ലഹരിമരുന്നുകളാണ് ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. മാരകമായ ഒന്നും ഇതിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ഞാന് പറഞ്ഞുവന്നത് മയക്കിയുള്ള മോഷണം വടക്കേ ഇന്ത്യന് റെയില്വെയെ സംബന്ധിച്ച് പുതിയ കാര്യമല്ല എന്നാണ്. എന്തായാലും കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ച് ഇത് പുതിയ അനുഭവമാണെന്ന് തോന്നുന്നു. മിക്കപ്പോഴും മോഷ്ടാക്കള് അലോപ്പതി മരുന്നാണ് ലഹരിയായി ഉപയോഗിക്കുന്നതെന്ന് ആശങ്കയുളവാക്കുന്നു. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇരയെ ബോധം കെടുത്തുകയാണ് ലക്ഷ്യമെന്നതിനാല് ഇവര് മരുന്നിന്റെ കൂടുതല് ഡോസ് ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇതാണ് പലപ്പോഴും ദുരന്തമാകുന്നത്. അതുകൊണ്ട് അപകടം കൂടുതലാണ്.
എപ്പോഴും ഒരു ഇരയാകാനുള്ള സാധ്യത മുന്നില്ക്കണ്ട് മുന്കരുതലുകളെടുക്കുക എന്നതല്ലാതെ വേറെ പ്രത്യേകിച്ച് പരിഹാരമൊന്നും ഇതിനില്ല. ഇത് ദീര്ഘദൂര തീവണ്ടി യാത്രയുടെ സ്വാഭാവിക രസം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. പുതിയ ആളുകളെ പരിചയപ്പെടുന്നതും അവരുമായി അനുഭവങ്ങള് പങ്കുവയ്ക്കുന്നതും ഭക്ഷണം പങ്കിടുന്നതുമൊക്കെയാണ് തീവണ്ടി യാത്രയുടെ സാംസ്കാരിക അനുഭവമെന്നിരിക്കെ പുതിയ സാഹചര്യം ആളുകളെ ഇതില് നിന്ന് വിലക്കുന്നു. ഏതായാലും പരസ്പരം സംസാരിക്കുന്നതിനപ്പുറം ഭക്ഷണമോ പാനീയങ്ങളോ പങ്കുവയ്ക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നിങ്ങളുടെയും കുടുംബത്തിന്റെയും സുരക്ഷയ്ക്ക് ഉത്തമം. നിങ്ങള്ക്കുവേണ്ടി മറ്റുള്ളവര് ഭക്ഷണം വാങ്ങുന്നതിനും അനുവദിക്കരുത്.
താഹിര് ഷായുടെ 'A sorcerers Apprentice' എന്ന പ്രസിദ്ധമായ പുസ്തത്തില് മോഷണത്തെക്കുറിച്ച പറയുന്ന കൗതുകമായ ഒരു കഥ പറഞ്ഞ് ഞാന് ഈ ലേഖനം അവസാനിപ്പിക്കാം.
അഫ്ഗാന് രാജാവിന്റെ പേരക്കുട്ടിയായ ഇതിലെ നായകന് യു.കെയില് നിന്ന് ഇന്ത്യയിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര തുടങ്ങും മുമ്പ് വടക്കേ ഇന്ത്യയില് തീവണ്ടിയില് മോഷണം നടത്തുന്നവരെക്കുറിച്ചുള്ള മുഴുവന് വിവരങ്ങളും വായിച്ചയാളാണ്. അയാള് അലിഗഡില് നിന്ന് കൊല്ക്കത്തയിലേയ്ക്കുള്ള യാത്ര തുടങ്ങും മുമ്പ് പാസ്പോര്ട്ട് അടക്കം തന്റെ കയ്യിലുള്ള വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനങ്ങളെല്ലാം കെട്ടിപ്പെറുക്കി തീവണ്ടിയിലെ സീറ്റിനോട് ചേര്ത്ത് ബന്ധിപ്പിച്ചു. താനൊരു സമ്പന്നനാണെന്ന് കരുതാതിരിക്കാന് അയാള് സാധാരണ ഇന്ത്യന് വസ്ത്രമാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. അന്ന് വൈകീട്ട് നവ ദമ്പതികളായ രണ്ട് പേര് അയാളുടെ കമ്പാര്ട്ട്മെന്റില് കയറുകയും അയാളുടെ സീറ്റിന് മറുവശത്തായി ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു. പെണ്കുട്ടി സര്വാഭരണ വിഭൂഷിതനായിരുന്നു. ചെറുപ്പക്കാരനെ കണ്ടാല് ഒറ്റനോട്ടത്തില് നിഷ്കളങ്കനാണെന്ന് തോന്നും. അപ്പോള് കഥയിലെ നായകന് അവരോട് മോഷണത്തിന്റെ സാധ്യതകളെക്കുരിച്ച് വശിദീകരിച്ചു. ഇത് കേട്ട് അവര് പരിഭ്രാന്തരായി. ഈ കാര്യങ്ങളെല്ലാം തങ്ങളെ ധരിപ്പിച്ച നായകനോട് അവര് നന്ദി പറഞ്ഞു. പെണ്കുട്ടി തന്റെ ആഭരണങ്ങളെല്ലാം അഴിച്ചെടുത്ത് കയ്യിലുള്ള ബാഗല് സൂക്ഷിക്കുകയും നായകനൊപ്പം അവരും ജാഗരൂകരായി ഇരിക്കുകയും ചെയ്തു.
സമയം സന്ധ്യയായി. ചെറുപ്പക്കാരന് നായകനോട് തങ്ങള് അല്പം മയങ്ങുകയാണെന്നും ആഭരണങ്ങളടങ്ങുന്ന ബാഗടക്കമുള്ള തങ്ങളുടെ സാധനങ്ങള് ഒന്ന് ശ്രദ്ധിക്കാമൊയെന്ന് ചോദിച്ചു. കള്ളന്മാരെ ഒഴിവാക്കാന് ഉറക്കം ഉപേക്ഷിക്കാന് തീരുമാനിച്ച നായകന് അവരോട് സമ്മതം മൂളി. ആഭരണങ്ങളുള്ള ബാഗ് അവര് നായകനെ ഏല്പിച്ച് ദമ്പതികള് ഉറങ്ങാന് പോയി. അര്ദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞപ്പോള് ചെറുപ്പക്കാരന് ഉണരുകയും ഇനി കുറച്ച് നായകനോട് വിശ്രമിച്ചോളാന് പറയുകയും സാധനങ്ങള്ക്ക് അയാള് കാവലിരിക്കാമെന്ന് അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിന് സമ്മതം മൂളിയ നായകന് ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തു. എന്നാല് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് നോക്കുമ്പോള് ആ ദമ്പതികളെയോ അയാളുടെ വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനങ്ങളടങ്ങുന്ന ബാഗുകളോ പാസ്പോര്ട്ടോ കാണാനായില്ല. അവ ആ ദമ്പതികള് മോഷ്ടിച്ചിരുന്നു!
സൂത്രശാലിയായ ഒരാള് എപ്പോഴാണ് എങ്ങനെയാണ് നിങ്ങളുടെ വിശ്വാസം നേടുകയെന്ന് ഒരിക്കലും പറയാനാകില്ല. യു.എന്നില് ജോലി ചെയ്യുന്ന ഒരു രക്ഷാപ്രവര്ത്തകന് പോലും നല്ലൊരു മോഷ്ടാവിനൊപ്പം വരില്ലെന്ന് ഞാന് സമ്മതിക്കുന്നു ! സദാ ജാഗരൂകരാവുക എന്നത് മാത്രമാണ് നിങ്ങളുടെ രക്ഷയ്ക്കുള്ള ഏക പോംവഴി.
സുരക്ഷിതരായിരിക്കുക.
(അടിയന്തര രക്ഷാപ്രവര്ത്തന വിദഗ്ദ്ധനാണ് മുരളി തുമ്മാരുകുടി. പതിനഞ്ചുവര്ഷമായി ഐക്യരാഷ്ട്ര സഭയുടെയും വ്യവസായ രംഗത്തെയും രക്ഷാമേഖലകളില് പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു. അപകടനിവാരണം സംബന്ധിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ മറ്റുലേഖനങ്ങള് സൈറ്റില് വായിക്കാം. www.muraleethummarukudy.com)
Subscribe to:
Posts (Atom)
